Ζύμες γλυκές αλμυρές τάρτας

Ζύμες διάφορες γλυκές αλμυρές  τάρτας

Η ζύμη είναι μία εύπλαστη, μερικές φορές παχύρρευστη και άλλες ελαστική, πάστα κατασκευασμένη από οποιεσδήποτε καλλιέργειες δημητριακών, οσπρίων ή καστανιάς.

Η ζύμη συνήθως κατασκευάζεται με ανάμειξη αλεύρου με μικρή ποσότητα νερού και/ή άλλου υγρού.

 

Μερικές φορές περιλαμβάνει διογκωτικούς παράγοντες, είτε βιολογικούς (ζυμομύκητες) είτε χημικούς (μπέικιν πάουντερ), καθώς και άλλα συστατικά όπως διάφορα λίπη ή αρώματα.

Η διαδικασία παρασκευής και διαμόρφωσης της ζύμης αποτελεί πρόδρομο για την παρασκευή μιας ευρείας ποικιλίας τροφίμων, ιδιαίτερα ψωμιού και προϊόντων με βάση το ψωμί.

Περιλαμβάνει επίσης μπισκότα, κέικ, ζυμαρικά, πιτόψωμα (flatbreads), πίτσες, πίτες και άλλα παρόμοια αρτοσκευάσματα. 

Οι ζύμες παρασκευάζονται από μεγάλη ποικιλία αλεύρων, συνήθως από σιτάρι, αλλά και αλεύρια από αραβόσιτο, ρύζι, σίκαλη και άλλα δημητριακά, καθώς και από όσπρια, αμύγδαλα και άλλες καλλιέργειες που χρησιμοποιούνται σε όλο τον κόσμο. 

Τάρτες

Η τάρτα είναι αρτοποίημα που περιλαμβάνει μία βάση από ζύμη ζαχαροπλαστικής γεμισμένη με κρέμα που μπορεί να είναι κρέμα ζαχαροπλαστικής, κρέμα σοκολάτας, μαρέγκα, λεμόνι ή άλλος τύπος, και γαρνίρισμα με φρέσκα ή αποξηραμένα φρούτα, ξηρούς καρπούς ή φοντάν ζαχαροπλαστικής.

Αποτελεί δημοφιλέστατο κέρασμα, εναλλακτικά μπορεί να σερβιριστεί μία ποικιλία από ταρτάκια, δηλαδή μινιατούρες τάρτας. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία από συνταγές για γλυκές και αλμυρές τάρτες.

Η καλή παρασκευή τάρτας διευκολύνεται από ειδικά σκεύη και εξοπλισμό μαγειρικής που προορίζονται ειδικά για αυτόν τον σκοπό.

Η φόρμα της τάρτας μπορεί να είναι στρογγυλή ή ορθογώνια, η βάση της καλύτερα να είναι αντικολλητική με αποσπώμενη βάση.

Ιστορία

Η λέξη τάρτα προέρχεται από τη γαλλική λέξη tarte που σημαίνει τάρτα ή πίτα,

η διαφορά μεταξύ των δύο είναι ότι στην πίτα η γέμιση καλύπτεται με φύλλο ζύμης, ενώ η τάρτα παραμένει ανοικτή.

Περαιτέρω διαφορές σχετίζονται με τα είδη και εξοπλισμό μαγειρικής που χρησιμοποιούνται.

Για την προέλευση της τάρτας υπάρχουν διάφορες θεωρίες.

Είναι εν μέρει γαστρονομική παράδοση στην οποία το φαγητό παρασκευάζεται από στρώσεις διαφορετικού τύπου, αφετέρου το ψήσιμο πιτών και ταρτών είναι μεσαιωνική συνήθεια που συνοδεύεται από τεχνογνωσία και έθιμα.

Η ειδική ζύμη ζαχαροπλαστικής για τάρτες πρωτοπαρουσιάστηκε το 1550, περίπου 200 χρόνια μετά από τις ζύμες πίτας. Εκείνη τη χρονική περίοδο η τάρτα ήταν προνόμιο της τάξης των ευγενών, ενώ οι πίτες ήταν συστατικά της κουζίνας των κοινών θνητών.

Στις αρχές του μεσαίωνα οι τάρτες ήταν γεμισμένες με κρεατικά, αργότερα όμως υπερίσχυσαν γαστρονομικά οι γλυκές τάρτες με γέμιση κρέμας και γαρνίρισμα φρούτων.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%AC%CF%81%CF%84%CE

Ζύμες για τάρτες

Ζύμη μπριζέ:

Pâte brisée απλή, ελαφριά και τραγανή.

Αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία μπορούμε να δημιουργήσουμε όποια άλλη ζύμη θέλουμε.

Έχει τραγανή και ταυτόχρονα αφράτη υφή, είναι εύθραυστη και άγλυκη.

Είναι εξαιρετικά εύκολη και απλή:

τα δύο βασικά συστατικά της είναι το αλεύρι και το βούτυρο και σχεδόν πάντα η αναλογία είναι 1 μέρος βούτυρο και 2 μέρη αλεύρι.

Η ζύμη νοστιμίζει με ελάχιστο αλάτι και τα υλικά ενώνονται με ελάχιστο υγρό.

Σαμπλέ:

Pâte Sablée πλούσια, βουτυράτη και συμπαγής..

Η σαμπλέ χρησιμοποιείται πιο συχνά στη ζαχαροπλαστική και όχι στη μαγειρική, γιατί ένα από τα βασικά συστατικά που καθορίζουν -εν μέρει- την υφή της είναι η ζάχαρη.

Ωστόσο, τα κύρια γνωρίσματά της είναι η μεγαλύτερη δοσολογία βουτύρου για πλούσια υφή και η προσθήκη αυγών, αντί για απλό υγρό.

Έτσι κάνουν τη ζύμη πιο σφικτή και βουτυράτη, ώστε, όταν ψήνεται, να γίνει ένα συμπαγές τρίμμα.

Βασική Συνταγή

250 γραμ. αλεύρι μαλακό

150 γραμ. βούτυρο κομμένο σε καρέ σε θερμοκρασία δωματίου

1 κ.γλ. αλάτι

1 κ.γλ. ζάχαρη

1 αυγό

1-2 κ.σ. κρύο γάλα ή κρύο νερό

(Μπαρμπαρήγου)

Στις αλμυρές τάρτες, μια ποσότητα 1 κουτ. γλυκού από ζάχαρη (κατά προτίμηση άχνη, για να ενσωματωθεί εύκολα) είναι αρκετή για να δώσει τέλειο αποτέλεσμα, χωρίς να επηρεάσει τη γεύση.

H ζύμη ζάχαρης είναι η ζύμη που χρησιμοποιείται πιο συχνά για τάρτες, όπως τάρτες με φρούτα ψημένες ή μη, αλλά και για τάρτες με γέμιση κρέμας, όπως λεμόνι ή σοκολάτα.

Φτιάχνεται με αλεύρι, ζάχαρη, αλάτι, βούτυρο, αυγό και βανίλια. 

Πηγή:https://www.gastronomos.gr

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΆΡΤΑ ΜΗΛΟΥ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΑΡΤΑ ΜΕ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΑΛΜΥΡΗ ΤΑΡΤΑ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΑΛΕΤΕ ΟΤΙ ΑΛΜΥΡΗ ΓΕΜΙΣΗ ΘΕΛΕΤΕ

Κυδώνι, διατροφικά οφέλη και ιδιότητες

Κυδώνι, διατροφικά οφέλη και ιδιότητες

1. Ανήκει στο είδος  κυδονέα και κατάγεται από την περιοχή του Καυκάσου ενώ είναι ιδιαίτερο διαδεδομένο σε όλες τις χώρες της Μεσογείου.

2.Θεωρείται από τα αρχαιότερα φρούτα. Οι αρχαίοι έλληνες  είχαν αφιερώσει τα κυδώνια στην θεά Αφροδίτη. Φημολογείται μάλιστα ότι κατά το γνωστό μύθο ο Πάρης προσέφερε κυδώνι στη θεά και όχι χρυσό μήλο. Επίσης κάποιοι ισχυρίζονται πως πιθανά το μήλο που πρόσφερε η Εύα στον Αδάμ να είναι τελικά κυδώνι.

3.Θεωρείται αφροδισιακό για τις γυναίκες. Παράλληλα βοηθά την γονιμότητα και μειώνει την εμφάνιση λοιμώξεων τω γεννητικών οργάνων.

4.Είναι ιδιαίτερα πλούσιο σε βιταμίνη C, αλλά χάνει μεγάλο μέρος αυτής όταν μαγειρευτεί.

5.Περιέχει δύο πολύ σημαντικές ουσίες την θεαμίνη και τη ριβοφλαβίνη που ενισχύουν την μνήμη και την εγκεφαλική μας λειτουργία.

6. Περιέχει και υψηλά ποσοστά πεκτίνης, μιας ουσίας που είναι χρήσιμη σε αυτούς που πάσχουν από διαβήτη τύπου 2, καθώς επιβραδύνει την απορρόφηση των σακχάρων, ενώ μπορεί να βελτιώσει και τα επίπεδά τους στο αίμα. Γενικά όσοι πάσχουν από διαβήτη πρέπει να ακολουθούν διατροφή πλούσια σε φυτικές ίνες και το κυδώνι αποτελεί εξαιρετική πηγή.

7.Το κρασί που παράγεται από τα κυδώνια θεωρείται πολύ ωφέλιμο για όσους πάσχουν από άσθμα, ενώ το λικέρ από κυδώνι βοηθά στη  δυσπεψία και αντιμετωπίζει την αιμορραγία τα ούλων

8.Το αφέψημα από κουκούτσια κυδωνιού είναι αντιβηχικό, αποχρεμπτικό και δραστικό κατά των ισχυρών πονοκεφάλων.

9.Το κυδώνι μπορεί να αντικαταστήσει το μήλο σε όλες τις συνταγές (μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής) καθώς έχει το ίδιο γευστικό αποτέλεσμα και την ίδια συμπεριφορά στο μαγείρεμα.

10.Το τσάι από βρασμένα φύλλα ή κουκούτσια κυδωνιάς, όπως και η πούλπα από ωμό  ή βρασμένο κυδώνι είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά στη διάρροια.

πηγή:Sigmalive Magazine

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΓΛΥΚΟ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ ΚΥΔΩΝΙ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΥΠΈΡΟΧΑ ΚΥΔΩΝΙΑ ΚΑΡΑΜΕΛΩΜΕΝΑ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

Ψωμί η ιστορία και τα είδη του

 

 

Ψωμί η ιστορία και τα ειδη του

Η ιστορία

αρχίζει με την αυγή του πολιτισμού μας κατά τη διάρκεια της νεολιθικής εποχής (8.000 π.Χ.).  Όταν ο άνθρωπος άρχισε να καλλιεργεί δημητριακά και σίγουρα δε μοιάζει με το ψωμί που τρώμε σήμερα.

Τα δημητριακά και το ψωμί έγιναν βασική τροφή στη Νεολιθική εποχή, περίπου 10.000 χρόνια πριν, όταν το σιτάρι και το κριθάρι ήταν ανάμεσα στα πρώτα φυτά που καλλιεργήθηκαν.
Αρχικά υπήρχε ως ένα είδος σκληρής πίτας που δε φούσκωνε και φτιαχνόταν ψήνοντας ένα ζυμάρι δημητριακών. Αρχικά στον ήλιο και στη συνέχεια πάνω σε καυτή πλάκα.
Μέχρι τον 5ο π.Χ. αιώνα συναντάμε ένα ψωμί φτιαγμένο από κριθάρι και όλυρα (είδος άγριου σταριού). Ψημένο κάτω από τις στάχτες και πάνω στα κάρβουνα. Από τον 5ο π.Χ. αιώνα, χάρη στις εμπορικές επαφές με την Αίγυπτο, έρχεται η καλλιέργεια σταριού στην Ελλάδα.
Η αρχαία Αίγυπτος θεωρείτο ο σιτοβολώνας του κόσμου. Εκεί καλλιεργούνταν καλής ποιότητας στάρι με αποτέλεσμα το ψωμί να είναι η βασική τροφή των Αιγυπτίων.

Ακόμη και ο μισθός των εργατών πληρωνόταν σε ψωμί.

Από το 3.000 π.Χ. έχουμε αναφορές για την παρασκευή του ψωμιού, όπου το ζυμάρι ψηνόταν πάνω σε μια καυτή πλάκα και γινόταν ένα είδος πίτας.
Στην αρχαία Ρώμη, οι  Ρωμαίοι μετά την πλήρη κατάκτηση της Ελλάδας το 170 π.Χ. μυήθηκαν στην τέχνη της αρτοποιίας από τους Έλληνες, τέχνη που την εξέλιξαν σε μεγάλο βαθμό.
Στο Βυζάντιο, το ψωμί, ο άρτος, αποτελούσε τη βάση της διατροφής των Βυζαντινών. Πολλοί, ιδιαίτερα στο χωριά, έψηναν το ψωμί στο σπίτι τους. Στις πόλεις, όμως, οι περισσότεροι το αγόραζαν οπό τον γειτονικό τους φούρνο.

Πηγή: http://www.enallaktikos.gr/      loulismuseum.gr     el.wikipedia.org 

Μπορούμε να φάμε ψωμί από άλευρα, σιταριού, καλαμποκιού, σίκαλης, βρώμης, κριθαριού, ζέας.

Παίρνοντας και αναμειγνύοντας τα βασικά συστατικά του ψωμιού (αλεύρι, νερό,προζύμι ή μαγιά και αλάτι) και μεταβάλλοντας πλήθος άλλων παραγόντων όπως:

οι αναλογίες των υλικών

ο τύπος του αλευριού που χρησιμοποιούμε

ο χρόνος ωρίμανσης του ζυμαριού  αλλά και προσθέτοντας και άλλα υλικά.

μπορούμε να καταλήξουμε σε αμέτρητους συνδυασμούς γεύσης και ποιότητας ψωμιού, δηλαδή διαφορετικά είδη ψωμιού. Επίσης, κάθε λαός ανάλογα με τις διατροφικές του συνήθειες αλλά και τις παραδόσεις του μπορεί να παράγει διαφορετικούς τύπος ψωμιού.

Μπαγκέτα (Baguette):

Είναι ένα από τα πιο γνωστά είδη ψωμιού σε μορφή sandwich σε παγκόσμιο επίπεδο και προέρχεται από τη Γαλλία.

Bagel:

Οι ρίζες του βρίσκονται στην Ανατολική Ευρώπη και χαρακτηρίζεται από την στρογγυλή μορφή και τη σχεδόν λαστιχένια υφή. Πολύ συχνά προστίθεται στην επιφάνεια σουσάμι ή σπόροι παπαρούνας.

Brioche:

Περιέχει μεγάλη ποσότητα βουτύρου και αυγού ενώ στη Γαλλία –που αποτελεί και χώρα προέλευσή του- είναι σύνηθες να σερβίρεται και ως συνοδευτικό για κάποιο επιδόρπιο.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΠΡΙΟΣ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

Ciabbatta:

Φημισμένο Ιταλικό ψωμί που ειδικά τα τελευταία χρόνια κάνει δυναμικά την εμφάνισή του σε πολλές χώρες του εξωτερικού –συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Το συγκεκριμένο είδος δημιουργήθηκε το 1982 σαν απάντηση της Ιταλίας στη γαλλική μπαγκέτα

Focaccia:

Ένα ακόμη Ιταλικό ψωμί, αυτή τη φορά παρόμοιο με βάση πίτσας. Η focaccia συνηθίζεται να τρώγεται με ελαιόλαδο, αλάτι και βότανα ενώ άλλες φορές μπορεί να παραπέμπει ακόμα περισσότερο σε πίτσα προσθέτοντας, τυρί, κρέας και κρεμμύδι.

Chapatti:

Πρόκειται για ένα ψωμί της Νότιας Ασίας που πολύ συχνά τρώγεται με σούπα με φακές ή οποιοδήποτε πιάτο με κάρυ. Τα κομμάτια του ψωμιού χρησιμοποιούνται για να τυλίξουν την κάθε μπουκιά του κυρίως φαγητού.

Naan:

Το naan είναι ένα είδος ψωμιού παραδοσιακό στην Ινδία και το Πακιστάν που φτιάχνεται από προζύμι με λεπτή ζύμη και ψήνεται στο φούρνο. Σε αυτές τις χώρες φτιάχνονται μέχρι και burger με naan, κάτι που σίγουρα αποτελεί μια διαφορετική γευστική εμπειρία.

Tortilla:

Μπορεί η tortilla να μην έχει την κλασική μορφή του ψωμιού με την τόσο λεπτή μορφή της, δεν παύει, όμως, να ανήκει στην κατηγορία. Αποτελεί εθνικό φαγητό του Μεξικού και μπορεί να γίνει το όνειρο του καθενός, αφού μπορεί να προστεθεί από κρέας μέχρι cheddar, πουρές πατάτες ή οτιδήποτε άλλο επιθυμείτε.

Πηγή κειμένου: e-table.gr

ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΓΙΑ ΣΠΙΤΙΚΟ ΠΡΟΖΥΜΙ ΚΑΙ ΣΠΙΤΙΚΟ ΨΩΜΙ

Αυγοτάραχο το δικό μας χαβιάρι έδεσμα

Αυγοτάραχο το δικό μας χαβιάρι έδεσμα

Από τις λιμνοθάλασσες του Μεσολογγίου και του Αιτωλικού, το αυγοτάραχο δεν είναι τίποτε άλλο από ταριχευμένα αυγά ψαριών, όπως ακριβώς δηλώνει και η ετυμολογία της λέξης (αυγό και ταριχεύω).

Το προϊόν προέρχεται από τις ωοθήκες του κέφαλου (mugil cephalus) τις οποίες οι ντόπιοι επεξεργάζονται με αλάτι, κατόπιν τις υποβάλλουν σε ελαφριά ξήρανση και στη συνέχεια τις εμβαπτίζουν μέσα σε κερί για να διατηρηθούν αναλλοίωτες.

Η εκλεκτή κεχριμπαρένια λιχουδιά, έδεσμα με τη ξεχωριστή νοστιμιά και το φίνο άρωμα συγκαταλέγεται στις γκουρμέ γεύσεις και ανάμεσα στις πρώτες επιλογές της απαιτητικής γαστρονομίας.

Θεωρείται πηγή σημαντικής ενέργειας και υψηλής διατροφικής αξίας, καθότι περιέχει σημαντική ποσότητα βιταμινών και ω-3 πολυακόρεστων λιπαρών.

Το αυγοτάραχο Μεσολογγίου έχει χαρακτηριστεί προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ), το μοναδικό αλιευτικό προϊόν ΠΟΠ στην Ελλάδα.

Το αυγοτάραχο στην αρχαιότητα

Η τακτική της συντήρησης του αυγοτάραχου από τόνο ή κέφαλο έχει τις ρίζες της στους αρχαίους Ελληνες και Αιγύπτιους. Το 1668 ο Τούρκος χρονογράφος και περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή αναφέρει το αυγοτάραχο ως μεζέ “πραγματικά άξιο δώρο για σουλτάνους”, “ξανθό σαν το σαφράν”, ευωδιαστό, νόστιμο και τονωτικό.

Το αυγοτάραχο έγινε γνωστό στην Ευρώπη από το λόρδο Βύρωνα, που επισκέφθηκε το Μεσολόγγι τον Ιανουάριο του 1824. Λόγω της μοναδικότητας του το αυγοτάραχο δινόταν και ως πεσκέσι που αφορούσε ποτό ή φαγητό. Ακόμη και στη λογοτεχνία υπάρχουν αναφορές.

Ο Παπαδιαμάντης στο κορυφαίο του διήγημα “Η Φόνισσα” αναφέρει πως η Φραγκογιαννού προσπάθησε στη δίκη του γιου της να δωροδοκήσει τους ενόρκους με εκλεκτά είδη στα οποία συμπεριλαμβανόταν το αυγοτάραχο…

Διαδικασία αλίευσης και παραγωγής αυγοτάραχου

Κατά την περίοδο αναπαραγωγής της μπάφας, από τα τέλη Αυγούστου μέχρι και τα μέσα Σεπτεμβρίου, αρχίζει το ψάρεμα στα ιβάρια∙ στα φυσικά ιχθυοτροφεία που έχουν δημιουργηθεί στους γαλήνιους κόλπους της λιμνοθάλασσας.

Εδώ, οι ψαράδες με γνώση και μαεστρία έχουν τοποθετήσει τις «πείρες» (διχτυωτές ιχθυοπαγίδες), απ’ όπου τα ψάρια είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγουν. Απόχες και καμάκια επιστρατεύονται για το ψάρεμα∙ ακολουθεί η διαλογή των ψαριών και η παραγωγή του αυγοτάραχου αρχίζει…

• Με κοφτερά – σαν ξυράφια μαχαίρια –

αφαιρούνται οι δυο επιμήκεις κυλινδρικοί λοβοί με τα αυγά από την κοιλιά των ψαριών, πολύ προσεκτικά, καθώς η οποιαδήποτε αμυχή μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στο προϊόν.

Οι αυγόσακοι

ξεπλένονται καλά και παστώνονται με αλάτι. Με επιδέξιες πιέσεις των δακτύλων, παίρνουν τετράπλευρο σχήμα το οποίο σταθεροποιείται μέσα στα ειδικά κλουβιά με σίτες, όπου μένουν για να στεγνώσουν, τρείς μέρες τουλάχιστον.

Η διαδικασία της ξήρανσης είναι ελεγχόμενη και τα αυγοτάραχα διατηρούνται μελίχρωμα, δηλαδή μαλακά με ένα υπέροχο μελί χρώμα.

• Ακολουθεί το κέρωμα,

με εμβάπτιση σε αγνό υγροποιημένο κερί, ώστε να αυξηθεί η διάρκεια ζωής του αυγοτάραχου, που ξεπερνά τον ένα χρόνο.

Η καλύτερη, όμως, περίοδος ανάλωσης είναι μέσα στο πρώτο δεκάμηνο της παραγωγής∙ όσο πιο νωπό καταναλώνεται, τόσο πιο δυνατή είναι η γεύση του.

• Τέλος, οι ράβδοι

τυλίγονται σε μεμβράνη (οι συσκευασίες ξεκινούν από τα 100 – 120 γρμ. αλλά μπορεί να ξεπεράσουν και το ένα κιλό) και παίρνουν τον δρόμο για τα ντελικατέσεν και τη κουζίνα μας…

Πώς τρώγεται το αυγοτάραχο

Ο πιο απλός τρόπος να το απολαύσετε, ως ορεκτικό, είναι σε καναπεδάκι με φρέσκο ψωμί και λίγο βούτυρο συνοδευόμενο από ένα ποτηράκι ούζο, τσίπουρο, βότκα, σαμπάνια ή κάποιο εξαιρετικής ποιότητας ουίσκι.

Ταιριάζει απόλυτα με σπαγγέτι αλλά και με μια δροσερή σαλάτα με αβοκάντο, κρεμμυδάκια, ελαιόλαδο, χυμό λεμονιού και φρεσκοτριμμένο πιπέρι.

Όμως το αυγοτάραχο, ως εξαιρετική πρώτη ύλη,

έχει κεντρίσει τη φαντασία και τη δημιουργικότητα καταξιωμένων σεφ για τη δημιουργία εμπνευσμένων πιάτων: στο φούρνο με μέλι, δάφνη, σόγια και πετιμέζι ή σε εμπνευσμένες δημιουργίες από θαλασσινά, γαρίδες, αστακό, ψητά ψάρια.

Όπως κι αν επιλέξετε να το απολαύσετε ακολουθείστε μια συμβουλή: μην το μασήσετε αλλά αφήστε το να λιώσει σιγά σιγά στο στόμα… μια συγκλονιστική έκρηξη γεύσης θα πλημμυρίσει τον ουρανίσκο σας!

Ευεργετικά οφέλη

Πλούσια σε πρωτεΐνη υψηλής βιολογικής αξίας, λιπαρά οξέα αλλά και βιταμίνες όπως η βιταμίνη Ε και η βιταμίνη C, το αυγοτάραχο δεν προσφέρει μόνο ιδιαίτερη γεύση αλλά και θρέψη.

Τα αυγοτάραχα όπως και το κερωμένο αυγοτάραχο είναι πλούσιο σε μονοακόρεστα, σε πολυακόρεστα λιπαρά οξέα συμπεριλαμβανομένων των πολύτιμων ωμέγα-3 λιπαρών, κυρίως του εικοσαπενταενοϊκού οξέος (EPA) και του εικοσιδυαεξαενοϊκού οξέος (DHA).

Πολυάριθμες, επιστημονικά τεκμηριωμένες μελέτες υποδεικνύουν πως το ΕPA και το DHA παίζουν κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη του εγκεφάλου και του αμφιβληστροειδούς.

Προάγουν τις λειτουργίες του ανοσοποιητικού, βελτιώνουν τη γνωστική ικανότητα, ενώ έχουν συσχετιστεί με την πρόληψη καρδιαγγειακών νοσημάτων και εμφάνισης καρκίνου.

Επίσης το αυγοτάραχο περιέχει σημαντικές ποσότητες σκουαλενίου (ουσία την οποία συναντάμε και στο ελαιόλαδο) και φυτοστερολών (ουσίες που υπό προϋποθέσεις μειώνουν το επίπεδο χοληστερόλης).

Στο αυγοτάραχο ενυπάρχουν σημαντικές ποσότητες της αντιοξειδωτικής βιταμίνης Ε (περίπου 4 mg/100 γρ.) που λειτουργεί παράλληλα ως αναστολέας της δράσης του Παράγοντα Ενεργοποίησης Αιμοπεταλίων.

Ο Παράγοντας Ενεργοποίησης Αιμοπεταλίων είναι ένας από τους ισχυρότερους φλεγμονώδεις παράγοντες που έχουν εντοπιστεί και φέρει άμεση ευθύνη για το σχηματισμό των αθηρωματικών πλακών στα αγγεία.

Ένα σημαντικό συμπέρασμα έρευνας του Χαροκόπειου είναι ότι η επεξεργασία που υπόκεινται οι ωοθήκες της μπάφας για να μας δώσουν το τελικό προϊόν δεν επιδρά σημαντικά στα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά και στη σύσταση του προϊόντος. Μάλιστα το τελικό προϊόν έχει το πλεονέκτημα ότι η υψηλή περιεκτικότητα του σε κηρούς ενδέχεται να αυξάνει την απορρόφηση και την αξιοποίηση των απαραίτητων ωμέγα-3 λιπαρών οξέων.

Πηγή:https://iaitoloakarnania.gr/2019/03/aygotaracho-mesologgioy-to-elliniko-chaviari-tis-limnothalassas/

Κολοκύθα κίτρινη, ωφέλιμη και θαυματουργή

Κολοκύθα κίτρινη, ωφέλιμη και θαυματουργή

Η κολοκύθα μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην ελληνική σύγχρονη κουζίνα όπως τα κολοκυθάκια, είναι όμως ένα λαχανικό γευστικό και άκρως θρεπτικό που δεν θα πρέπει να λείπει από τη διατροφή μας.

Οφέλη για την υγεία

Υψηλή περιεκτικότητα σε καροτενοειδή: Οι κολοκύθες οφείλουν το φωτεινό πορτοκαλί χρώμα τους στο υψηλό ποσοστό καροτενοειδών που περιέχουν.

Τα καροτενοειδή αποτρέπουν τις ελεύθερες ρίζες στο σώμα και να βοηθούν στην πρόληψη της πρόωρης γήρανσης, των καρδιαγγειακών νοσημάτων και άλλων λοιμώξεων. Συγκεκριμένα το β-καροτένιο είναι το πιο πλούσιο σε περιεκτικότητα συστατικό της κολοκύθας.

Διαθέτει εξαιρετικές αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες.

Έχει διαπιστωθεί ότι μειώνει τον κίνδυνο ανάπτυξης καρδιαγγειακών νοσημάτων εμποδίζοντας την οξείδωση της χοληστερίνης στο σώμα.

Επίσης, λόγω της δράσης του κατά των ελευθέρων ριζών, μειώνει τον κίνδυνο διάφορων μορφών καρκίνου και κυρίως του καρκίνου του εντέρου και του πνεύμονα.

Σε έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο «Cancer Epidemiology, Biomarkers and Prevention», εξετάστηκαν οι διατροφικές συνήθειες και ο τρόπος ζωής 60.000 ενηλίκων στην Κίνα και διαπιστώθηκε ότι όσοι έτρωγαν τρόφιμα πλούσια σε β-καροτένιο είχαν μικρότερο κίνδυνο για καρκίνο του πνεύμονα.

Όταν στην έρευνα αξιολογήθηκαν και οι καπνιστές, βρέθηκε ότι η ομάδα που έτρωγε τρόφιμα πλούσια σε β-καροτένιο είχε 37% μικρότερο κίνδυνο για καρκίνο του πνεύμονα από τους καπνιστές που δεν κατανάλωναν τέτοια τρόφιμα.

Οι φυτικές ίνες που περιέχονται στην κίτρινη κολοκύθα βοηθούν στην αποβολή μέρους της χοληστερίνης από τον οργανισμό. Ακόμη, βοηθούν και στην αντιμετώπιση της χρόνιας δυσκοιλιότητας αυξάνοντας την κινητικότητα του εντέρου.

Η κατανάλωση κολοκύθας είναι ιδιαιτέρα ευεργετική για όσους υποφέρουν από γαστρικά προβλήματα, γιατί μειώνει την οξύτητα των υγρών του στομάχου.

Οι κολοκύθες είναι φυσικά διουρητικά και βοηθούν στην αποβολή των τοξινών και ανεπιθύμητων αποβλήτων από το σώμα, αφήνοντας μας ανανεωμένους και υγιείς.

Αποτρέπει το σχηματισμό πετρών στα νεφρά: Καταναλώστε 5 έως 10 γραμμάρια σπόρους κολοκύθας κάθε μέρα καθώς διεγείρουν τα νεφρά και εμποδίζουν τον σχηματισμό λίθων οξαλικού ασβεστίου.

Η κολοκύθα είναι πλούσια πηγή βιταμίνης Α. Η τακτική κατανάλωσή της (σπόροι και σάρκα), μπορεί να προωθήσει την υγεία των ματιών και να ενισχύσει το ανοσοποιητικό μας σύστημα εντυπωσιακά.

Είναι εξαιρετική πηγή βιταμινών Β1, Β3, Β5, Β6, C.

Είναι πλούσια σε μαγνήσιο και κάλιο.

Μας δίνει επίσης χαλκό, Ω3 λιπαρά οξέα, αλλά και σύνθετους υδατάνθρακες, όπως το άμυλο.

Με τόσα πολλά οφέλη για την υγεία, δεν αποτελεί κατάπληξη το ότι η κολοκύθα συμπεριλαμβάνεται στις «Υπερτροφές».

Κρατήστε τη σάρκα και τους σπόρους της και χρησιμοποιήστε τα σε διάφορες συνταγές. Μπορείτε να τη συντηρήσετε έως και 6 μήνες, αφού το σκληρό της κέλυφος την κάνει ιδιαίτερα ανθεκτική.

*Οι πληροφορίες που περιέχονται στο hippieteepee.gr έχουν πληροφοριακό χαρακτήρα.

Συμβουλεύεστε πάντα κάποιον ειδικό πριν εφαρμόσετε οποιαδήποτε πληροφορία. Η χρήση όσων αναφέρονται είναι αποκλειστικά και μόνον δική σας ευθύνη.

Πηγή : https://www.newspepper.gr

Διατροφικά στοιχεία
Ποσότητα ανά
Θερμίδες (kcal) 44
Λιπίδιο 0,1 g
Κορεσμένα λιπαρά 0 g
Πολυακόρεστο λιπαρό οξύ 0 g
Μονοακόρεστο λιπαρό οξύ 0 g
Χοληστερόλη 0 mg
Νάτριο 4 mg
Κάλιο 352 mg
Υδατάνθρακες 12 g
Φυτικές ίνες 2 g
Ζάχαρη 2,2 g
Πρωτεΐνη 1 g
Βιταμίνη A 10.630 IU Βιταμίνη C 21 mg
Ασβέστιο 48 mg Σίδηρος 0,7 mg
Βιταμίνη D 0 IU Βιταμίνη B6 0,2 mg
Βιταμίνη B12 0 µg Μαγνήσιο 34 mg

Την κίτρινη κολοκύθα μπορούμε να την μαγειρέψουμε με διάφορους τρόπους, πίτα αλμυρή, πίτα γλυκιά, σούπα βελουτέ κλπ.

Κολοκυθοκεφτέδες

Συνταγή εδώ…

 

Κολοκυθόπιτα αλμυρή

Συνταγή εδώ….

 

Γλυκιά κολοκυθόπιτα

Συνταγή εδώ…

 

Ψημένη σκέτη στον φούρνο με ζάχαρη και κανέλα

Στριφτή γλυκιά κολοκυθόπιτα

Συνταγή εδώ…

Κολοκυθόσουπα βελουτέ

Συνταγή εδώ…

Όπως και να την προτιμήσετε την κίτρινη κολοκύθα σκεφτείτε τα οφέλη και την νοστιμιά της.

Καλή απόλαυση!

Τύποι Αλεύρων και η χρήση του

Τύποι Αλεύρων και η χρήση του

Στην αγορά υπάρχουν πολλά είδη και τύποι αλευριού. Δεν προορίζονται όλα για την ίδια χρήση. Εσύ ξέρεις ποιο είναι κατάλληλο για κάθε γλυκιά, ή αλμυρή δημιουργία σου;

Αλεύρι ονομάζουμε το προϊόν που προκύπτει από την άλεση των σπόρων των  δημητριακών αλλά κι άλλων αμυλούχων σπόρων.

Το αλεύρι

αποτελεί το κύριο συστατικό του ψωμιού, των αρτοσκευασμάτων και της αρτοποιίας γενικότερα, άρα είναι και η βάση της διατροφής μας σύμφωνα με την πυραμίδα της μεσογειακής διατροφής.

Κάποτε από την επάρκειά και τη διαθεσιμότητά του διαμορφωνόταν η οικονομία μιας χώρας κι έλλειψή του αποτελούσε μείζον πολιτικό ζήτημα .

Το αλεύρι όταν αναμιγνύεται με νερό κι άλλα υγρά και διογκωτικά στοιχεία μας δίνει ζύμες διαφόρων ειδών και υφών που προορίζονται για διαφορετικές χρήσεις. Το συστατικό του αλευριού που συμβάλλει περισσότερο στην συνεκτικότητα της ζύμης είναι οι πρωτεΐνες και κυρίως η γλουτένη.

Στην αγορά βρίσκουμε πολλών ειδών τύπων αλεύρων :

από σιτάρι κυρίως αλλά κι από σίκαλη, κριθάρι, βρώμη, καλαμπόκι, ρύζι κι όσπρια (σόγια, ρεβίθι) και καρπούς δέντρων (χαρούπι, αμύγδαλα).

Οι ποιότητες και οι κατηγορίες των αλεύρων διακρίνονται από την ποιότητα του σιταριού και των άλλων δημητριακών απ’ όπου προέρχονται, από τον τρόπο του αλέσματος και το βαθμό κοσκινίσματος.

Σ’ αυτό το άρθρο θ’ ασχοληθούμε μόνο με τα αλεύρια σταριού. Από άποψη ποιότητας διακρίνονται σε άλευρα σκληρού σιταριού, μαλακού σιταριού και ημίσκληρου. Στα άλευρα από σκληρό σιτάρι ανήκει και το σιμιγδάλι.

Στο σούπερ μάρκετ θα βρεις πολλούς τύπους σταρένιου αλευριού. Για να μη χάνεσαι μπροστά στα ράφια και τις χρωματιστές συσκευασίες τους δες τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά τους και ποιο να διαλέξεις για κέικ, κουλουράκια, ψωμί και πίτες.

Ανάλογα με το βαθμό άλεσης, έχουμε και τον τύπο του αλεύρου, ενώ το ποσοστό των περιεχομένων πρωτεϊνών διαχωρίζει τα άλευρα σε σκληρά και μαλακά (δυνατά και αδύνατα). Ως βαθμό άλεσης, ορίζουμε το παραγόμενο βάρος αλεύρου, όταν αλέσουμε 100 μέρη βάρους καθαρισμένου σιταριού.

Έτσι, έχουμε το αλεύρι τύπου 55% για ψωμάκια πολυτελείας, ψωμί τοστ, φρυγανιές κλπ, προϊόντα με υψηλό πρωτεϊνικό περιεχόμενο.

Το αλεύρι τύπου 70% το οποίο έχει πολύ μικρή ποσότητα πιτύρων, για το σύνηθες λευκό ψωμί. Υπάρχουν διάφορες κατηγορίες αλεύρου αυτού του τύπου: το δυνατό, το μαλακό ή ντεμί το οποίο δεν είναι άλλο από κάτι ενδιάμεσο.

Οι βασικές διαφορές των παραπάνω αλεύρων είναι ότι προέρχονται από διαφορετικές ποικιλίες σιταριών, οι οποίες διαφοροποιούνται τόσο ως προς το ποσοστό της γλουτένης, όσο και ως προς τη δύναμη της γλουτένης.

Σκληρό αλεύρι

Είναι πλούσιο σε γλουτένη και προσδίδει ελαστικότητα στη ζύμη. Έχει υποκίτρινο χρώμα, κυρίως λόγω των καροτενοειδών, αν και μερικές φορές υπόκειται σε λεύκανση.

Είναι ιδανικό για να φτιάχνεις ψωμί (αφού δίνει όγκο κι ελαστικότητα στο ζυμάρι), για ν’ ανοίγεις φύλλο για πίτες (αν κι ανοίγει δυσκολότερα) και γενικά για να φτιάχνεις ζύμες μαγιάς, όπως τσουρέκια, μπριός, σαβαρέν κλπ.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΣΟΥΡΕΚΙ ΥΠΕΡΟΧΟ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

Υπάρχουν κι εξειδικευμένα άλευρα για τέτοιου είδους ζύμες με την ένδειξη «για τσουρέκι» που είναι εμπλουτισμένα με γλουτένη για ακόμη καλύτερη ελαστικότητα στο ζυμάρι και κατ’ επέκταση για καλύτερο φούσκωμα στο προϊόν, ή για «ζυμωτό ψωμί» που δίνουν πολύ καλά αποτελέσματα καθώς πρόκειται για μείγματα σκληρών αλεύρων.

Μαλακό αλεύρι

Το αλεύρι από μαλακό σιτάρι, έχει χαρακτηριστική αλευρώδη υφή, μικρή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες και γλουτένη και πιο άσπρο χρώμα από το σκληρό.

Με το μαλακό αλεύρι, η ζύμη μένει χαμηλή, χωρίς ελαστικότητα, αλλά δίνει τραγανό αποτέλεσμα στο ψήσιμο. Άρα είναι ιδανικό για μπισκότα, κουλουράκια, μελομακάρονα, κουραμπιέδες, κέικ και για ζαχαροπλαστική γενικότερα.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΚΕΙΚ ΜΑΡΜΠΡΕ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

Αλεύρι για όλες τις χρήσεις

Παράγεται από την ανάμειξη αλευριού από σκληρό και μαλακό σιτάρι κι έχει μικρότερη περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες απ’ ότι το αλεύρι από σκληρό σιτάρι.

Είναι η μέση λύση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε πάρα πολλές περιπτώσεις, με σχετικά ικανοποιητικά αποτελέσματα.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΣΠΙΤΙΚΟ ΨΩΜΙ ΧΩΡΙΑΤΙΚΟ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

Είναι ιδανικό τόσο για να φτιάξουμε ψωμί, όσο και για κέικ, κουλούρια, μπισκότα και τη ζαχαροπλαστική γενικότερα.

Αλεύρι που φουσκώνει μόνο του

Σ’ αυτό το είδος αλευριού προστίθενται εξαρχής μπέικιν πάουντερ κι άλλες διογκωτικές ουσίες. Χρησιμοποιείται σε συνταγές όπου το μείγμα πρέπει να διογκωθεί στο ψήσιμο για να γίνει ελαφρύ κι αφράτο.

Έτσι είναι ιδανικό για όλα τα κέικ, καθώς και για ορισμένα αρτοσκευάσματα και για κάποια είδη ψωμιού ταχείας παρασκευής.

Προτιμάται πολύ από τις νοικοκυρές γιατί περιέχει την ιδανική ποσότητα διογκωτικών κι έχει σίγουρο αποτέλεσμα αφού δεν ψήνεις το κέικ με την αγωνία αν θα φουσκώσει, δεν θα φουσκώσει, ή μήπως ξεχειλίσει η φόρμα, αν έβαλες πολύ, ή λίγο μπέικιν πάουντερ, ή μήπως το ξέχασες εντελώς;

Το μειονέκτημά του είναι ότι χαλάει πολύ γρήγορα όταν εκτίθεται σε υγρασία.

Σιμιγδάλι

Πρόκειται για χοντροαλεσμένο αλεύρι που προέρχεται από το ενδόσπερμα της ποικιλίας πολύ σκληρού σιταριού durum και έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες. Για αναπλήρωση της έλλειψης σε γλουτένη, χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με άλλα αλεύρια σιταριού και κυρίως στην παραγωγή ζυμαρικών.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΧΑΛΒΑ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

Ιδανικό για σπιτικά ζυμαρικά, για κρέμες και σιροπιαστά γλυκά που διογκώνονται από σιρόπι όπως ο χαλβάς, το σάμαλι, το ραβανί κλπ.

Αλεύρι ολικής άλεσης

Παράγεται από την άλεση ολόκληρου του καρπού, περιέχει δηλαδή εκτός από το ενδόσπερμα, το πίτουρο και το φύτρο του σιταριού, ή μέρος αυτών.

Το πίτουρο περιορίζει την ανάπτυξη της γλουτένης κι επομένως και το φούσκωμα του ψωμιού.

Εξαιτίας την άλεσης ολόκληρου του καρπού, το ψωμί από αλεύρι ολικής άλεσης έχει πιο έντονη και γεμάτη γεύση.

Στα ψωμιά ολικής άλεσης που υπάρχουν στην αγορά και είναι πολύ αφράτα χρησιμοποιείται μείγμα από αλεύρι ολικής κι άλλα άλευρα που δεν είναι ολικής άλεσης.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΝΟΣΤΙΜΟ ΚΕΙΚ ΟΛΙΚΗΣ ΜΕ ΜΕΛΙ ΚΑΙ ΤΑΧΙΝΙ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

Το αλεύρι ολικής είναι ιδανικό για την παρασκευή ψωμιών, κουλουριών, μπισκότων, cookies κλπ. όπου δεν έχουμε ανάγκη από εντυπωσιακό φούσκωμα.

Αλεύρι Ζέας

Γνωστή κι ως δίκοκκο σιτάρι, η ζέα είναι αρχαία υπόθεση καθώς ήταν για χιλιάδες χρόνια το βασικό δημητριακό των αρχαίων Ελλήνων και των λαών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής και προέρχεται από τη λέξη «Ζείδωρος», αυτός που δωρίζει ζωή, δηλαδή.

Ποιος δεν έχει ακούσει τη μαρίνα Ζέας απ’ όπου έφευγαν τα δελφίνια για Αργοσαρωνικό;  

Το όνομά της είναι τόσο παλιό όσο και το αρχαίο δημητριακό που της δάνεισε τ’ όνομά του, γιατί από εκεί γινόταν η διακίνηση της ζέας σ’ άλλα λιμάνια. Σήμερα, λόγω της γενικότερης στροφής προς μια πιο υγιεινή διατροφή, η ζέα επανήλθε στο προσκήνιο, χάρη στα τόσο ωφέλιμα συστατικά της.

Το αλεύρι ζέας

είναι πλούσιο σε βιταμίνες (Α, Β2, Β3, Β5, Β6, Ε, Κ), φολικό οξύ, ιχνοστοιχεία, μαγνήσιο, σίδηρο, φώσφορο, κάλιο, νάτριο, μαγγάνιο και ψευδάργυρο. Με μικρότερη ποσότητα γλουτένης, περισσότερες πρωτεΐνες κι αμινοξέα και πολλές φυτικές ίνες.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΣΠΙΤΙΚΟ ΨΩΜΙ ΖΕΑΣ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

 Η ζέα θεωρείται πιο εύπεπτη από το σιτάρι και πιο ευεργετική για την υγεία. Γι’ αυτό και οι σπόροι της τα τελευταία πέντε χρόνια άρχισαν να καλλιεργούνται ξανά στη χώρα μας.

Είναι ιδανικό για την παρασκευή ψωμιού κι αρτοσκευασμάτων.

Αλεύρι dinkel

Γνωστό και ως σπελτ και είναι αλεύρι που παρασκευάζεται από σιτάρι ντίνκελ, μακρινό πρόγονο του σιταριού, που πρωτοκαλλιεργήθηκε-σύμφωνα με ευρήματα- στην Περσία.

Η καλλιέργειά του εξαπλώθηκε στην Ευρώπη ενώ στη συνέχεια σταδιακά μειώθηκε και περιορίστηκε στις περιοχές της Γερμανίας, της Αυστρίας και της Ελβετίας. Έχει περισσότερη πρωτεΐνη κατά 10-25% από το σιτάρι και περιέχει γλουτένη διαφορετικής μορφής, κατάλληλη για όσους έχουν δυσανεξία.

Είναι πλούσιο σε σίδηρο, ψευδάργυρο, μαγνήσιο και βιταμίνες Β1 και Β2, ενώ οι υδατάνθρακες που περιέχει δρουν ως αντιπηκτικά του αίματος κι ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα.

Είναι ιδανικό για την παρασκευή ψωμιού κι αρτοσκευασμάτων.

Μυστικά για το ψωμί:

• Το ψωμί δεν περιέχει -και δεν χρειάζεται να περιέχει- κανένα συντηρητικό.
• Το χρώμα δεν είναι ενδεικτικό της ποιότητάς του (π.χ. το λευκό ψωμί με προσθήκη λίγου καλαμποκάλευρου ή χρωστικής ουσίας αποκτά κίτρινη χροιά, οπότε μοιάζει σαν να προέρχεται από σκληρό σιτάρι που έχει πολλές φυτικές ίνες).
• Το ψωμί «πολυτελείας» και το λευκό ψωμί του τοστ δεν περιέχουν καθόλου φυτικές ίνες.

• Το ψωμί με γλυκιά γεύση περιέχει ζάχαρη σε ποσοστό που φτάνει το 25%-30%!

• Η τραγανή κόρα δεν είναι απαραίτητο στοιχείο ενός καλού ψωμιού.
• Το ολικής αλέσεως και το πολύσπορο είναι ψωμιά με πολλές φυτικές ίνες, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία.
• Η μαγιά κατά το ψήσιμο του ψωμιού γίνεται αλκοόλη και κατόπιν εξατμίζεται.
• Το υπερβολικό τρίψιμο της ψίχας όταν κόβουμε μια φέτα ψωμιού ημέρας δηλώνει έλλειψη υγρασίας
στη ζύμη και αδιαφορία του αρτοποιού.
• Σε ορισμένα άλευρα και ψωμιά προστίθενται χημικές ουσίες για να φουσκώσει το ψωμί όταν ψηθεί
ή/και για να είναι πιο ελαστικό (γι’ αυτό και μερικά ψωμιά τεντώνουν κάπως όταν προσπαθείτε να τα
κόψετε με το χέρι).
• Οταν το ψωμί είναι ξεροψημένο (δηλαδή ελαφρύ στο χέρι), δεν μουχλιάζει εύκολα εκτός ψυγείου.
• Αν αποφασίσετε να φτιάξετε μόνοι στο σπίτι σας ψωμί, αποφύγετε τα πλαστικά σκεύη, γιατί το ζυμάρι δεν… τα συμπαθεί. Χρησιμοποιήστε ξύλινες ή πήλινες γαβάθες και βαμβακερές πετσέτες.

Τύποι Αλεύρων, Αλεύρι και η χρήση του

α. Αλεύρι σίτου 405 (για οικιακή χρήση).
β. Αλεύρι σίτου 550 (για ψωμάκια, λευκό ψωμί και μπαγκέτες).
γ. Χονδρό αλεύρι πιτυρούχο 1050.
δ. Χονδρό αλεύρι πιτυρούχο 1700.
ε. Άλευρα σίκαλης τύπων 997 και 1150, ιδανικά για ψωμί.
στ. Χονδρό σίκαλης τύπου 1800.
ζ. Αλεύρι σίκαλης ολικής, τύπου 100% πολύ σκούρο και χαρακτηριστική γεύση (Farine de Seigle).
η. Αλεύρι σίτου ολικής 1100, τύπου 100%, το οποίο περιέχει ολόκληρο τον σπόρο (πίτυρο και φύτρο).
θ. Αλεύρι σίτου αυτοδιογκούμενο.
ι. Αλεύρι Campaillou, το οποίο περιέχει βύνη και ξηρό προζύμι, αποδίδοντας ιδιαίτερη ξινή γεύση.
κ. Αλεύρι τύπου 00 (Ιταλικής προέλευσης). Είναι περίπου ίδιο με το 550.
λ. Βιολογικά άλευρα (ORGANIC) σε πολλούς και διαφορετικούς τύπους.

Πηγή: http://erevnhths.blogspot.com

Πηγή:https://blog.kotsovolos.gr/aleyri-poio-na-dialexo/

Ιμβερτοποιημένη ζάχαρη-τι είναι-πως φτιάχνεται

Ιμβερτοποιημένη ζάχαρη-τι είναι-πως φτιάχνεται

Το ιμβερτοποιημένο σάκχαρο.

Τι είναι αυτό;

Η ζάχαρη που καταναλώνουμε καθημερινά είναι σακχαρόζη.

Η σακχαρόζη 

είναι ένα μόριο που αποτελείται από υδρογόνο, οξυγόνο και άνθρακα, αλλά για να μην προχωρήσουμε περαιτέρω στην χημική δομή, αυτό που μας ενδιαφέρει στην προκειμένη περίπτωση, είναι ότι αποτελείται από δυο μικρότερα μόρια, την γλυκόζη και την φρουκτόζη.

Ιμβερτοποίηση 

λοιπόν είναι ο διαχωρισμός της φρουκτόζης και της γλυκόζης με υδρόλυση. Η σακχαρόζη κάτω από την επίδραση της θερμότητας και οξέων, που αναμιγνύονται με νερό και σακχαρόζη (ζάχαρη) χωρίζεται σε φρουκτόζη και γλυκόζη (υδρόλυση).

Δημιουργούμε με βράσιμο ζάχαρης, νερού και χυμό λεμονιού, που θα διαβάσετε παρακάτω στην συνταγή.

Χρησιμοποιούμε στην ζαχαροπλαστική και αρτοποιία. Δίνει στην ζύμη ελαστικότητα και αφράτη υφή και δεν κρυσταλλώνει τα γλυκά όπως παγωτά κρέμες κλπ.

 

Το σιρόπι που δημιουργείται είναι ιμβερτοποιημένο σάκχαρο.

Περιττό να σας πω, ότι αυτή η ίδια αντίδραση λαμβάνει χώρα κάθε μέρα στο έντερό μας ή όταν φτιάχνουμε μαρμελάδες (οξέα φρούτων + ζάχαρη).

Είναι λίγο πιο γλυκό από την κλασσική ζάχαρη και χρησιμοποιείται σε πολλές συνταγές (παγωτά, κέικ, ζύμες), διότι  έχει κάποιες  ιδιότητες π.χ δεν κρυσταλλώνει, διατηρεί την υγρασία στις ζύμες, ώστε να διατηρούνται μαλακές και γενικά λειτουργεί πολύ διαφορετικά σε σύγκριση με την κοινή ζάχαρη.
Υπάρχει φυσικά έτοιμο (με χημικά μέσα).
Μια άλλη μέθοδος, για να γίνει η υδρόλυση, βασίζεται στην χρήση ενός ενζύμου που λέγεται ιμβερτάση.
Όταν η μέλισσα πηγαίνει σε ένα λουλούδι και παίρνει το νέκταρ, αυτό αποτελείται κατά κύριο λόγο από σακχαρόζη.

 

Το νέκταρ αυτό το μεταφέρει στο στομάχι της κι εκεί εκλύει το ένζυμο ιμβερτάση.

Η ιμβερτάση λοιπόν διασπά την σακχαρόζη σε δυο πιο απλά σάκχαρα, την φρουκτόζη και την γλυκόζη.

Και ποιο ειδικά:

 H ιμβερτάση είναι ένζυμο που μπορεί να προκαλέσει υδρόλυση της σακχαρόζης και να σχηματίσει ισομοριακό διάλυμα γλυκόζης και φρουκτόζης… 

δηλαδή διασπά τη ζάχαρη (επιστ. ονομασία σακχαρόζη) που ανήκει στους δισακχαρίτες (χημική ένωση ενός μορίου γλυκόζης και ενός μορίου φρουκτόζης) στα απλά σάκχαρα της (γλυκόζη και φρουκτόζη) που είναι μονοσακχαρίτες

 Άρα το μέλι περιέχει, κατά 80% περίπου, ιμβερτοποιημένο σάκχαρο.

Πηγή: https://toxrysomeli.blogspot.com

ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΗΣ ΙΜΒΕΡΤΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ ΖΑΧΑΡΗΣ

https://oxilithos.com/

 

Βερίκοκα διατροφικά οφέλη και ιδιότητες

Βερίκοκα διατροφικά οφέλη και ιδιότητες

Αγαπημένο φρούτο ανοιξιάτικο το βερίκοκο που πέρα από το ότι το τρώμε φρέσκο και αποξηραμένο μπορούμε να κάνουμε και πολλές συνταγές με αυτό.

ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ ΒΕΡΙΚΟΚΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

ΚΕΙΚ ΜΕ ΒΕΡΙΚΟΚΑ ΚΑΙ ΓΙΑΟΥΡΤΙ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

ΛΙΚΕΡ ΒΕΡΙΚΟΚΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

Όνομα: Βερίκοκο – Βερικοκιά

Επιστημονική ονομασία: Προυνούς Αρμενιάκα – Prunus armeniaca

Οικογένεια: Ροδοειδών

Άλλα ονόματα: Πρεκόκια, βρεκόκια, βερεκόκια, βερικόκκια, βερίκοκκα

Η βερικοκιά είναι οπωροφόρο, μακρόβιο και φυλλοβόλο δέντρο. Στην Κύπρο είναι γνωστή ως χρυσομηλιά. Βρίσκεται αυτοφυής στην Ανατολική Ασία και τα Ιμαλάια, από όπου μεταφέρθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη μέσω της Αρμενίας, εξ’ ου και η επιστημονική της ονομασία Προυνούς Αρμενιάκα.

Η καλλιεργούμενη βερικοκιά πολλαπλασιάζεται με εμβολιασμό που γίνεται σε συγγενικά είδη, κυρίως σε αμυγδαλιά αλλά και σε ροδακινιά, κορομηλιά και δαμασκηνιά.

Για την καλλιέργεια της βερικοκιάς

τα πιο κατάλληλα εδάφη είναι αυτά με μία μέση σύσταση και λεπτή υφή. Όταν υπάρχει δυνατό και ξαφνικό κρύο ή παγετός τότε οι ανθοί καταστρέφονται, αν και τα δέντρα είναι ανθεκτικά και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Υψηλές θερμοκρασίες επίσης, προκαλούν αλλοιώσεις στον καρπό. Τα δέντρα χρειάζονται καλό πότισμα την περίοδο της ανθοφορίας τους.

Κάτω από καλές συνθήκες μία βερικοκιά μπορεί να ζήσει και πάνω από 100 χρόνια. Σήμερα καλλιεργείται σε όλες τις εύκρατες περιοχές του κόσμου.

Τα βερίκοκα είναι οι καρποί της βερικοκιάς. Είναι σαρκώδεις, σφαιρικοί καρποί, με μια αυλακωτή κοιλιακή ραφή. Είναι γλυκείς και εύγευστοι καρποί, με πορτοκαλοκίτρινο χρώμα. Η φλούδα τους είναι λεπτή και χνουδωτή και έχει χρώμα κίτρινο, με μερικές κόκκινες κηλίδες στη μπροστινή τους πλευρά.

Το κουκούτσι τους είναι ξυλώδες και περιέχει ένα με δύο σπόρους που έχουν πικρή γεύση και μοιάζουν με αμύγδαλα. Πολλά έχουν ακουστεί τα τελευταία χρόνια, για τις πολύτιμες θεραπευτικές τους ιδιότητες.

Τα βερίκοκα έχουν αρκετές ποικιλίες, με αξιολογότερες, εκείνη της Τίρυνθας που ωριμάζουν 2-30 Μαϊου, τα τσαουλιά της Αττικής που ωριμάζουν στο τέλος Μαϊου, τα Μπεμπέκου που θα τα βρούμε από Ιούνιο μέχρι Ιούλιο, τα Διαμαντοπούλου που είναι εξαιρετικά αρωματικά και λέγεται ότι είναι τα πιο νόστιμα βερίκοκα στον κόσμο, τα Luizet και τα Nancy που ωριμάζουν αργά, και τα βρίσκουμε στις αρχές Αυγούστου.

Στην Ελλάδα, η πιο κοινή ποικιλία είναι τα Μπεμπέκου που είναι πιο μεγάλα σε μέγεθος αλλά δεν είναι πολύ γλυκά και αρωματικά. H Τουρκία έχει τη μεγαλύτερη παραγωγή βερίκοκων στον κόσμο. Ακολουθούν το Ιράν, το Ουζμπεκιστάν, η Ιταλία, η Αλγερία, το Πακιστάν, η Γαλλία, το Μαρόκο, η Συρία, η Ισπανία. Η Ελλάδα παράγει πάνω από 45.000 τόνους κατά μέσο όρο ετησίως.

Τα βερίκοκα καταναλώνονται νωπά σαν φρούτα αλλά και αποξηραμένα, γίνονται νοστιμότατη μαρμελάδα, κομπόστα, χρησιμοποιούνται στη ζαχαροπλαστική και γίνονται λικέρ και χυμός.

 

Θερμίδες και διατροφικές αξίες

Τα βερίκοκα έχουν χαμηλή θερμιδική αξία. Δύο βερίκοκα έχουν μόνο 47 θερμίδες. Ωστόσο, η διατροφική τους αξία είναι τεράστια. Για παράδειγμα, τρώγοντας 3 περίπου βερίκοκα ημερησίως, καλύπτουμε σχεδόν το 100% της καθημερινής μας ανάγκης σε βιταμίνη Α. Τα βερίκοκα αποτελούν καλή πηγή βιταμίνης C και φλαβονοειδών.

Εμπεριέχουν επίσης καροτενοειδή (β-καροτένιο, λυκοπένιο, λουτεΐνη και ζεαξανθίνη), στα οποία οφείλεται και το πορτοκαλί τους χρώμα- τα ώριμα καθώς και τα αποξηραμένα βερίκοκα έχουν μάλιστα μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε καροτενοειδή. Περιέχουν επίσης, βιταμίνη Β3, σίδηρο, κάλιο και φυτικές ίνες.

Αναλυτικότερα, 100 γρ. βερίκοκων περιέχουν:

ΒΙΤΑΜΙΝΕΣ

Φυλλικό οξύ 9 μg 2%
Νιασίνη 0.600 mg 4%
Παντοθενικό οξύ 0.240 mg 5%
Πυριδοξίνη 0.054 mg 5%
Ριβοφλαβίνη 0.040 mg 3%
Θειαμίνη 0.030 mg 2.5%
Βιταμίνη A 1926 IU 64%
Βιταμίνη C 10 mg 16%
Βιταμίνη K 3.3 μg 3%

ΗΛΕΚΤΡΟΛΥΤΕΣ

Νάτριο 1 mg 0%
Κάλιο 259 mg 5.5%

ΜΕΤΑΛΛΑ

Ασβέστιο 13 mg 1.3%
Χαλκός
Σίδηρος 0.39 mg 5%
Μαγνήσιο 10 mg 2.5%

Μαγγάνιο 0.077 mg 3%
Φώσφορος 23 mg 3%
Ψευδάργυρος 0.2 mg 2%

ΦΥΤΟΧΗΜΙΚΑ

α-Καροτένιο 19 μg —
β-Καροτένιο 1094 μg —
β-Κρυπτο ξανθίνη 104 μg —
Λουτείνη-ζεαξανθίνη 89 μg —

Ιστορία και παράδοση

Η καλλιέργεια της βερικοκιάς ήταν γνωστή στην Κίνα από το 2200 π.Χ. Από εκεί μεταφέρθηκε στην Περσία και την Αρμενία. Στην Ελλάδα, φαίνεται ότι τα έφερε ο Μέγας Αλέξανδρος, καθότι ο Θεόφραστος (400π.Χ) δεν τα αναφέρει.

Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι τα εκτίμησαν τόσο, που τους έδωσαν το όνομα «χρυσά αυγά του ήλιου». Ο Διοσκουρίδης ανέφερε τα βερίκοκα ως αρμενικά μήλα, λόγω της προέλευσης του φυτού. Στη Β. Ευρώπη καλλιεργήθηκαν με επιτυχία, από το 16ο αιώνα.

Θεραπευτικές δράσεις, ιδιότητες και χρήσεις

-Καταπολεμούν τη δυσκοιλιότητα, χάρη στην κυτταρίνη και την πηκτίνη που περιέχουν και αποτελούν ήπιας μορφής καθαρτικά. Η κυτταρίνη, συγκεκριμένα, βοηθάει στην κινητικότητα του εντέρου, ενώ η πηκτίνη απορροφά και κατακρατά νερό, συντελώντας έτσι κι αυτή, στην καλύτερη λειτουργία του εντέρου.

-Καταπραΰνουν- μεταξύ άλλων- συμπτώματα πονοκεφάλου, εντερικές παθήσεις, αϋπνία, φαρυγγίτιδα και ήπια κατάθλιψη.

-Χάρη στις κατεχίνες που περιέχουν, μπορούν να βοηθήσουν στη θεραπεία και την πρόληψη του καρκίνου και των φλεγμονών.

-Είναι χρήσιμα για την υγεία του πεπτικού συστήματος.

-Οι διαλυτές φυτικές ίνες που περιέχουν μπορεί να βοηθήσουν στον έλεγχο της χοληστερόλης στο αίμα.

-Κάνουν καλό στην αναιμία λόγω του σιδήρου που περιέχουν και του χαλκού που βοηθά στη διάθεση του σιδήρου σε όλο το σώμα.

-Συμβάλλουν στη διατήρηση της καλής υγείας της όρασής μας, αποτρέποντας την εμφάνιση εκφύλισης της ωχράς κηλίδας ή του καταρράκτη.

-Είναι χρήσιμα σε εμπύρετες καταστάσεις, ενυδατώνουν το σώμα και βοηθούν στην αποβολή των τοξινών.

-Είναι ωφέλημα για την καλή υγεία του δέρματός μας, χάρη στην προβιταμίνη Α που περιέχουν και που μέσα στο σώμα μας, μετατρέπεται σε βιταμίνη Α.

-Για την πρόληψη καρδιαγγειακών παθήσεων εξαιτίας των άφθονων αντιοξειδωτικών που περιέχουν.

-Το λυκοπένιο που περιέχουν, έχει συνδεθεί με την προστασία από τον καρκίνο του προστάτη.

Ενδιαφέροντα στοιχεία για το βερίκοκο

Η Β17 ή Αμυγδαλίνη είναι μια βιταμίνη που περιέχεται στο κουκούτσι του βερίκοκου, στα πικραμύγδαλα και τα αμύγδαλα. Έχει παρατηρηθεί ότι η αμυγδαλίνη (βιταμίνη Β17) έχει κάποια (ευεργετική για τον άνθρωπο) δράση πάνω στα καρκινικά κύτταρα. Ωστόσο, δεν θεωρείται φάρμακο κατά του καρκίνου, όταν αυτός έχει ήδη εκδηλωθεί.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες η χρησιμοποίηση της αμυγδαλίνης( Β17) είναι περισσότερο προληπτική παρά θεραπευτική. Πιστεύεται ότι η χρόνια ανεπάρκεια σε αμυγδαλίνη ( Β17) οδηγεί σε μείωση της αντίστασης του οργανισμού στην ανάπτυξη κακοήθειας. Από την άλλη δεν έχουν παρατηρηθεί παρενέργειες από κατανάλωση μεγάλων δόσεων αμυγδαλίνης( Β17). Παρόλα αυτά συνίσταται η μέγιστη πρόσληψη αμυγδαλίνης( Β17) να μην υπερβαίνει τα 3 γραμμάρια την ημέρα.

Προφυλάξεις

Αγοράστε βερίκοκα τα οποία δεν είναι γδαρμένα, παραμορφωμένα, μουχλιασμένα ή ζαρωμένα. Αγοράστε μόνο ό,τι θέλετε να καταναλώσετε τις αμέσως επόμενες ημέρες. Προτού τα καταναλώσετε πρέπει να τα πλύνετε με άφθονο ζεστό νερό. Για μέγιστο όφελος, καλύτερα να τρώτε ξερά βερίκοκα. Έχουν μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε β-καροτένιο από ότι τα ωμά (J Agric Food Chem. 2005).

Ιδιαίτερη προσοχή όμως, στο χρώμα του φρούτου και περισσότερο στα αποξηραμένα βερίκοκα γιατί πολύ συχνά θειαφίζονται για να πάρουν ανοιχτό πορτοκαλί χρώμα αντί του φυσικού τους που είναι καφέ πορτοκαλί. Τα βερίκοκα που δεν ψεκάζονται με θειάφι είναι γευστικότερα από τα υπόλοιπα.

Φυσικά πριν την κατανάλωσή τους, πρέπει να τα ξεπλένεται με άφθονο νερό και κατά προτίμηση ζεστό. Προτιμάτε πάντα τα ώριμα βερίκοκα αλλά όχι τα ζαρωμένα καθώς και χωρίς γδαρσίματα.

Προσοχή: Το παραπάνω άρθρο έχει ενημερωτικό σκοπό. Πριν χρησιμοποιήσετε οποιαδήποτε συνταγή ή πριν αλλάξετε τις διατροφικές σας συνήθειες, ζητήστε τη γνώμη του κατάλληλου επαγγελματία υγείας ή διατροφολόγου. Εάν λαμβάνετε φαρμακευτική αγωγή, βεβαιωθείτε ότι δεν υπάρχουν αλληλεπιδράσεις.

Πηγές:

medlabgr.blogspot.com

el.wikipedia.org

el.wikipedia.org

sarantakos.wordpress.com

enallaktikidrasi.com

Τσουρέκι παραδοσιακό, οι δικές μου συμβουλές

Τσουρέκι παραδοσιακό, οι δικές μου συμβουλές

ΘΕΜΑ ΤΣΟΥΡΕΚΙ

Θα σας γράψω την άποψη μου για τα τσουρέκια μιας και είμαι 25 χρόνια στον επαγγελματικό χώρο και ζυμώνω πλάθω και πλέκω τσουρέκια πολλά χρόνια.
Ρωτάτε για συνταγές, οικονομικές, γρήγορες, εύκολες, χωρίς ζύμωμα, με ζαχαρούχο κλπ…
Για μένα η συνταγή η παραδοσιακή είναι μία για το τσουρέκι, με το καλό και ακριβό φρέσκο βούτυρο, με το καλό δυνατό αλεύρι ειδικό για τσουρέκι, με την μαγιά που πιάνουμε και αφήνουμε να διπλασιαστεί, με το καλό ζύμωμα. Την ζέστη στον χώρο μας που έχουμε το ζυμάρι να ανεβεί, την πλεξούδα μας που την κάνουμε χαλαρή και δεν την σφίγγουμε ώστε να μην σκάσουν τα τσουρέκια στο ψήσιμο. Δεν τα στριμώχνουμε στο ταψί αλλά τα ψήνουμε ένα ένα.

Να μοσχομυρίσει στο ψήσιμο, να γεμίσει η γειτονιά αρώματα!

Όχι πολύ μαλακιά η ζύμη μας γιατί θα μας απλώσουν. Η ζάχαρη να έχει λιώσει πολύ καλά γιατί  ίσως απλώσουν επίσης.

Καλό ζύμωμα μέχρι να σταματήσει να κολλάει η ζύμη στα τοιχώματα, της λεκάνης ή του μίξερ.

Δεν προσθέτουμε αλεύρι από την αρχή παραπάνω απ ότι γράφει στην συνταγή γιατί θέλει λίγη ώρα να απορροφηθούν τα υγρά υλικά.

Αν σχηματιστεί η ζύμη και συνεχίζει να κολλάει βάζουμε λίγο αλεύρι και ζυμώνουμε.

Όχι πολύ ζεστά υλικά και κάψουμε την μαγιά και δεν φουσκώσουν καθόλου.

Η πολύ σφιχτή ζύμη θα μας σκληρύνει το τσουρέκι και θα σκάσει στο ψήσιμο.

Όχι πολύ φούσκωμα έξω γιατί θα έχουμε αντίθετα αποτελέσματα και θα ξεφουσκώσει το τσουρέκι στο φούρνο.

Όχι πολύ ψήσιμο και όχι μεγάλη θερμοκρασία το πολύ 150 βαθμούς για 35 με 45 λεπτά ανάλογα το μέγεθος.

Δεν ανοίγουμε την πόρτα του φούρνου ενδιάμεσα μόνο 5 λεπτά πριν τελειώσει ο χρόνος ψησίματος για να το δούμε αν θέλει παραπάνω ψήσιμο ή όχι.

Δεν το τρυπάμε με ξυλάκια ή μαχαίρι να δούμε αν ψήθηκε, ζημιά θα κάνουμε, δεν είναι κέικ αλλά ζύμη μαγιάς.

Εύκολο δεν είναι το καλό τσουρέκι να γίνει και να πετύχει. Πέρα απ όλα αυτά θέλει υπομονή, μεράκι, αγάπη και μετά απόλαυση και καμάρι για το υπέροχο αποτέλεσμα!

Κάτω θα βρείτε τα link από όλες τις συνταγές τσουρεκιών μου.

 

 

 

 

 

 

Συνταγή για το ωραιότερο Τσουρέκι Πασχαλινό που φτιάξατε ποτέ ΕΔΩ

Συνταγή για Γεμιστό Τσουρέκι Σιροπιασμένο ΕΔΩ

Η Συνταγή για το Τσουρέκι μου εδώ…

Συνταγή για Τσουρέκι σοκολάτα σε φόρμα του κέικ ΕΔΩ

Συνταγή για Τσουρέκι Σούπερ Σοκολάτα ΕΔΩ

Διαβάστε για το Έθιμο και την Παράδοση του Πασχαλινού Τσουρεκιού ΕΔΩ

Ταραμάς και ταραμοσαλάτα

Ταραμάς και ταραμοσαλάτα

Ταραμάς είναι η πρώτη ύλη για την ταραμοσαλάτα, ένα από τα πιο φημισμένα νηστίσιμα πιάτα. Στην ουσία πρόκειται για αυγά ψαριών, συνηθέστερα του κυπρίνου, του μπακαλιάρου ή κάποιου άλλου είδους ψαριού, τα οποία χρησιμοποιούνται για τη παρασκευή του γνωστού σαρακοστιανού εδέσματος.

Η λέξη ταραμάς είναι τουρκικής προέλευσης και βγαίνει από τη λέξη ταραμά (tarama) που σημαίνει αυγά ψαριών.

 

Η καλύτερη ποιότητα ταραμά είναι ο λεγόμενος λευκός αν και στην πραγματικότητα το χρώμα του ελαφρώς γκριζόλευκο.

Ο λευκός ταραμάς

είναι “καθαρός” δηλαδή περιέχει 100% αυγά ψαριών και για αυτό είναι ακριβός, αλλά φτιάχνει νοστιμότερη ταραμοσαλάτα. Φυσικά, υπάρχουν διάφορες ποιότητες με υποδεέστερη ποιότητα, αλλά επίσης νόστιμη, τον ροζ ταραμά, ο οποίος περιέχει χρώμα και άλλες προσμίξεις. 

 

Ο ταραμάς αναμειγνύεται με ελαιόλαδο, ξερό ψωμί, πατάτα, κρεμμύδι και λεμόνι και ανακατεύεται καλά μέχρι να γίνει κρέμα. Η γεύση της ταραμοσαλάτας είναι ιδιαίτερη λόγω του ταραμά.

Ανάλογα με το χρώμα του ταραμά προκύπτει και το χρώμα της ταραμοσαλάτας, δηλαδή ανοιχτό μπεζ ή ροζ. Στην βιομηχανική παραγωγή μπορεί να προστίθεται και χρώμα τροφίμων.

  • Ο λευκός ταραμάς παρασκευάζεται από αυγά ψαριών (συνήθως βακαλάου) αλάτι και ζάχαρη. Την καλύτερη ποιότητα σε λευκό ταραμά δίνουν οι σκανδιναβικές χώρες.
  • Στην αγορά βρίσκουμε και κόκκινο ταραμά. Είναι υποδεέστερο προϊόν και γι’ αυτό είναι πολύ φθηνότερος από τον λευκό. Πρόκειται για ένα μείγμα από αυγά ψαριού (σε περιεκτικότητα μικρότερη από 15% επί του συνολικού προϊόντος), αμύλου και νερού. Ακόμη, περιέχει πολλά μη φυσικά συντηρητικά και χρωστικές ουσίες, οι οποίες του δίνουν τη χαρακτηριστική κοκκινωπή απόχρωση.
  • Στην αγορά βρίσκουμε επίσης σκευάσματα με την ονομασία «ταραμοπολτός». Αυτά περιέχουν αυγά ψαριού (σε περιεκτικότητα 70%), άμυλο (συνήθως άλευρα σόγιας σε ποσοστό 8%), αλάτι και ζάχαρη. Είναι φτηνότερος από τον λευκό ταραμά.
  • Αν υπολογίσουμε πως για μία ταραμοσαλάτα ή άλλη παρασκευή με ταραμά δεν θα χρειαστεί να αγοράσουμε περισσότερο από 150 γρ., αξίζει να πάρουμε τον αυθεντικό λευκό και όχι τα άλλα σκευάσματα.
  • Σε μεγάλες κεντρικές αγορές ενδέχεται να βρείτε και «ταραμόγλωσσα». Πρόκειται για το σάκο με τα αυγά του ψαριού (δηλ. τα αυγά καλυμμένα με τη φυσική τους μεμβράνη), παστωμένο και διατηρημένο στο λάδι. Κοστίζει λίγο περισσότερο από τον λευκό ταραμά, ωστόσο οι μερακλήδες θα το εκτιμήσουν, καθότι πρόκειται για ιδιαίτερη λιχουδιά.
  • Πηγή:

Σύγκλινο Μάνης παστό χοιρινό κρέας

Σύγκλινο Μάνης παστό χοιρινό κρέας

Τι είναι το Σύγκλινο Μάνης?

Παστό χοιρινό, το οποίο αλατίζεται, στεγνώνει και καπνίζεται για πάρα πολλές ώρες με χλωρή φασκομηλιά, που στη Μάνη τη λένε σπάκα.

Τα κομμάτια του χοιρινού που γίνονται σύγκλινο είναι η σπάλα, η σούμαινα και το μπούτι.

Μετά το κάπνισμα, τα μεγάλα κομμάτια ψαχνού βράζονται σε λάδι και νερό μαζί με πορτοκάλια.

Στη συνέχεια τα κομμάτια μπαίνουν σε δοχεία και καλύπτονται με γλίνα (χοιρινό λίπος δηλαδή) ή και ελαιόλαδο έτσι ώστε το σύγκλινο να διατηρηθεί για καιρό. 

Σύγκλινο Μάνης

Για να το φάνε οι ντόπιοι,

συνήθως βράζουν την επιθυμητή ποσότητα στην κατσαρόλα με νερό και μισοκομμένα πορτοκάλια και μετά αφήνουν το κρέας να κρυώσει.

Θα σας το σερβίρουν κρύο ξαφνιάζοντας ευχάριστα τον ουρανίσκο σας, ή ζεστό σε ομελέτες.

Όλα αυτά θα τα μάθετε σε παραδοσιακό κρεοπωλείο στην Αρεόπολη, εκεί δηλαδή που φτιάχνεται η μεγαλύτερη ποσότητα σύγκλινου και λουκάνικου στη Μέσα Μάνη. 

Αν είστε μάλιστα τυχεροί,

θα δοκιμάσετε επιτόπου μαζί με ζυμωτό ψωμί το μυθικό αυτό έδεσμα της Μάνης, που με την πρώτη αλμυρή μπουκιά γεμίζει το στόμα με μια ευωδιά φασκομηλιάς.

Γευθείτε το σε όλες τις μικρές ταβέρνες της Μάνης σκέτο ή με χωριάτικα τηγανητά αυγά και χοντροκομμένες πατάτες: είναι ένας αξέχαστος και ιδιαίτερα δυναμωτικός μεζές.

Πηγή: https://www.readmetro.com

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΔΕΣΜΑΤΑ

Τυρί Μπάτζος παραδοσιακό για σαγανάκι

Τυρί Μπάτζος παραδοσιακό για σαγανάκι

Ο Μπάτζος παράγεται στις περιοχές δυτικής και κεντρικής Μακεδονίας και Θεσσαλίας.

Ο Μπάτζος Π.Ο.Π. είναι ένα από τα αρχαιότερα Ελληνικά τυριά (το αρχαιότερο σκληρό τυρί), καθώς η παρασκευή του ξεκίνησε παράλληλα με την παρασκευή της Φέτας.

Η γεύση του είναι ευχάριστα υπόξινη, ελαφρά πικάντικη και αλμυρή.

Λόγω της χαμηλής περιεκτικότητας του σε λιπαρά ενδείκνυται για ψήσιμο στη σχάρα. Καταναλώνεται κυρίως σε σαγανάκι (τηγανητός με αλεύρι), τηγανητός με αβγά (μαλακώνει όμορφα, χωρίς να χάνεται), καθώς και σε διάφορους μεζέδες ή κύρια πιάτα.

Η πικάντικη γεύση του τηγανητού Μπάτζου προκαλεί να τον θεωρήσουμε ως ένα εκ των κορυφαίων συνοδευτικών του ούζου ή του τσίπουρου.

Διατροφική αξία

Τυρί
ΜΠΑΤΖΟΣ ΠΟΠ
Ανά μερίδα 28g Τυπικές ανά 100g
Ενέργεια 66.30 kcal 990.8Kj/236.8kcal
Ολικά Λιπαρά 5.32g 19.00g
Κορεσμένο Λίπος 3.75g 13.40g
Πρωτεΐνη 3.75g 13.40g
Υδατάνθρακες 1.48g 5.30g
Φυτικές Ίνες 0.00g 0.00g
Σάκχαρα 0.95g 3.40g
Αλάτι 0.95g 3.40g

Πηγή: http://www.patriafeta.com/index.php/el/products/mpatzos

Κοπανιστή Κυκλάδων, μαλακό, κρεμώδες τυρί

Κοπανιστή Κυκλάδων, μαλακό, κρεμώδες τυρί

Μαλακό, κρεμώδες τυρί, ΠΟΠ, ονομασίας προέλευσης.

Παράγεται στα περισσότερα Κυκλαδονήσια,

με φυσική πυτιά, σε χαμηλή θερμοκρασία, από μη παστεριωμένο κατσικίσιο ή πρόβειο γάλα κι ενίοτε από αγελαδινό ή από μείγμα τους.

Η χαρακτηριστική πικάντικη ως πιπεράτη γεύση του οφείλεται στο γεγονός ότι το τυρί ζυμώνεται στο χέρι, στεγνώνει σε τσατνίλες.

Σουρώνει, μένει πάνω σε καλαμωτές ή στον ήλιο για μια μέρα, μετά το ζυμώνουν ξανά για να ανακατευτεί η πέτσα του με το υπόλοιπο τυρί.

Το αλατίζουν και αφού επαναληφθεί άλλη μια φορά η διαδικασία, τοποθετείται σε δοχείο.

Καλά πιεσμένο και παραμένει σε πολύ δροσερό μέρος (ενίοτε και θαμμένο κάτω από τη γη) για να ωριμάσει.

Εξ αιτίας αυτού του τρόπου παραγωγής το τυρί αποκτά ένα χρώμα που κυμαίνεται από το σπασμένο λευκό έως το απαλό ροζ.

Η υφή του παραμένει ακανόνιστη κι ελαφρά κοκκώδης ενώ η γεύση του είναι χαρακτηριστικά καυτερή σχεδόν πιπεράτη.

Με μια όξινη επίγευση που επιτρέπει να το προσομοιάζουν με κάποια πικάντικα μπλε τυριά.

Η κοπανιστή τρώγεται σκέτη, ως άλειμμα σε ψωμί.

Όποτε η γεύση της είναι δριμεία (στυφή) προτείνεται να δουλευτεί με ελαιόλαδο.

Συνοδεύεται από τσίπουρο ή ούζο και σύμφωνα με όσους την θεωρούν συγγενή των μπλε τυριών με πορτ ή βισάντο.

Πηγή: https://www.athinorama.gr/umami/umamipedia/?id=736

Ενημερωθείτε για περισσότερα ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΔΕΣΜΑΤΑ ΕΔΩ

Φέτα τυρί, περιγραφή και ιστορία

Φέτα τυρί, περιγραφή και ιστορία

Παρασκευάζεται αποκλειστικά από γάλα προβάτου ή αιγοπρόβειο, δηλαδή μείγμα με έως 30% γάλα γίδας . Η γεύση της φέτας είναι αλμυρή και αποθηκεύεται σε υγρό άλμης ή ξινόγαλου για περίπου 3 μήνες. Από τη στιγμή που απομακρυνθεί από την άλμη, η φέτα χάνει όλα τα υγρά της και γίνεται πιο συμπαγής.

Η φέτα έχει άσπρο χρώμα ενώ αποθηκεύεται συνήθως σε μεγάλα τετράγωνα κομμάτια. Η ποικιλία αλλάζει ανάλογα και με την σκληρότητα του τυριού. Έτσι λοιπόν μπορούμε να την βρούμε από σκληρή έως και πολύ μαλακή μορφή. Αναλόγως διαφέρει και η γεύση. Το λίπος που περιέχεται κυμαίνεται από 30% έως 60%, ενώ ο μέσος όρος είναι γύρω στο 45%.

Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης

Η φέτα έχει κατοχυρωθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (Π.Ο.Π.) και πρέπει να προέρχεται μόνο από συγκεκριμένες περιοχές της Ελλάδας και από συγκεκριμένες φυλές αιγοπροβάτων.

Περιοχές παραγωγής που μπορούν σύμφωνα με την υπάρχουσα νομοθεσία να βάζουν την ετικέτα και να παράγουν φέτα είναι η ηπειρωτική Ελλάδα, Μακεδονία, Θράκη, Ήπειρος, Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησος και από την νησιωτική χώρα μονάχα τα νησιά Κεφαλληνία και Λέσβος.

Ιστορία

Αναζητώντας την προέλευση στην αρχαία Ελλάδα, παρατηρούμε ότι έχουμε τις πρώτες αναφορές από τον Όμηρο στην Οδύσσεια και πιο συγκεκριμένα στο μύθο του κύκλωπα Πολύφημου.

Ο μύθος λέει ότι ο Πολύφημος ήταν ο πρώτος κατασκευαστής φέτας και γενικά των τυριών. Κουβαλώντας το γάλα από τα πρόβατα κάθε μέρα σε προβιές ζώων διαπίστωσε προς μεγάλη του έκπληξη ότι μετά από μερικές μέρες το γάλα έπηζε και γινόταν στερεό, φαγώσιμο και εύκολα αποθηκεύσιμο.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CE%AD%CF%84%CE%B1_(%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AF)

 

Λούζα, αλλαντικό Κυκλάδων

Λούζα, αλλαντικό Κυκλάδων

Παραδοσιακό αλλαντικό των Κυκλάδων.

Φτιάχνονταν παλαιότερα 1 μήνα πριν τα Χριστούγεννα, την περίοδο των χοιροσφαγίων.

Οι λούζες είναι ουσιαστικά 2 κομμάτια καθαρό χοιρινό κρέας.

Αφαιρούνται από την δεξιά και αριστερή πλευρά του χοίρου.

Για τη λούζα επιλέγεται χοιρινή μπριζόλα χωρίς κόκαλο και λίπος, που αλατίζεται και παραμένει στο αλάτι για κάποιο διάστημα.

Στη Μύκονο και τη Σύρο για 24 ώρες, ενώ στα υπόλοιπα νησιά η διαδικασία παρατείνεται έως και 3 μέρες.

Κατόπιν, ξαλμυρίζεται και αφού στεγνώσει την αρωματίζουν:

στη Μύκονο χρησιμοποιούν μπαχάρι, πιπέρι, θρούμπι και ρίγανη, στη Σύρο κανέλα, πιπέρι, μπαχάρι και γαρίφαλα.

Στη Σέριφο, την Τήνο και την Άνδρο προτιμούν το μαραθόσπορο, το πιπέρι και το μπαχάρι και πριν αρωματιστεί η λούζα μαρινάρεται σε γλυκό κρασί.

Στην Τζια από την άλλη, η λόζα -όπως την αποκαλούν- επίσης μαρινάρεται σε κρασί, κατόπιν αρωματίζεται με πιπέρι, μπαχάρι και θρούμπι.

Τέλος μπαίνει σε χοιρινό έντερο και αφήνεται να «στεγνώσει» στον αέρα για 20-25 μέρες.

 

Απάκι χοιρινό καπνιστό αλλαντικό Κρήτης

Απάκι χοιρινό, καπνιστό αλλαντικό Κρήτης

Το απάκι είναι ένα νόστιμο καπνιστό αλλαντικό με καταγωγή από την Κρήτη, που παρασκευάζεται από άπαχο χοιρινό.

Το Απάκι παραπέμπει σε μια ιδιαίτερη γεύση που συναντάται στα βουνά της Κρήτης. Στο ιστορικό χωριό των Ανωγείων οι άνθρωποι ζουν εξαρτώμενοι από την φύση διαιωνίζοντας αρχαίες παραδόσεις. Η ανάγκη διατήρησης μεγάλης ποσότητας κρέατος, έως ότου καταναλωθεί, οδήγησε σε ξεχωριστές μεθόδους με πολύ γευστικά αποτελέσματα.

Το κρητικό Απάκι φτιάχνεται από άπαχο χοιρινό κρέας και δεν περιέχει συντηρητικές ουσίες ή άλλα χημικά πρόσθετα. Η διαδικασία παραγωγής έχει ως εξής:

1. Παραμένει 2-3 μέρες σε υψηλής ποιότητας κρητικό ξύδι από κρασί.

2. Στη συνέχεια κρεμιέται σε ειδικό φούρνο όπου καπνίζεται με ειδικά αρωματικά φυτά όπως φασκόμηλο και θυμάρι.

Το Απάκι επιτρέπει στη φαντασία σας να δημιουργήσει μαγειρικά. Μπορεί να καταναλωθεί ωμό, στο φούρνο ή στα κάρβουνα αλλά και να μαγειρευτεί σε ένα τηγάνι με λίγο λάδι, γρήγορα και εύκολα.

Τελευταία Συνάντηση Ομάδας, σας ευχαριστώ!

Τελευταία Συνάντηση Ομάδας, σας ευχαριστώ!

Με αυτήν την πολύ πετυχημένη για άλλη μία φορά συνάντηση μελών της Ομάδας μου Συνταγές, εύκολες, γρήγορες και νόστιμες αποχαιρετάμε τις μεγάλες μαζώξεις μας.

Απέκτησα πολλούς φίλους, που ευχαριστώ, επιτυχία, φιλία, αναγνωρισιμότητα, γέλια, χαρές..

Η πρώτη Ομάδα με συναντήσεις μελών, με την μεγαλύτερη επιτυχία στον χώρο του fb, με κοπές βασιλόπιτας, καφεδάκια, συμβουλές , ιδέες, φιλίες, γέλιο, χαρούμενες στιγμές, συνεντεύξεις, φωτογραφίσεις…

Ο Μπουφές μας πάντα γεμάτος σε κάθε συνάντηση με καλούδια από τα χεράκια σας.

Ο κορονοϊός δυστυχώς μας άλλαξε την ζωή και τα σχέδια μας…

Εγώ δεν είμαι σεφ , είμαι μία απλή νοικοκυρά με πολλά χρόνια εμπειρίας σε εργαστήρια αρτοζαχαροπλαστικής ως υπεύθυνη, ότι κάνω είναι για ευχαρίστηση , είναι το χόμπυ μου μιας και δεν εργάζομαι πλέον.

Η Ομάδα μας Συνταγές, εύκολες, γρήγορες και νόστιμες συνεχίζει κανονικά όπως και η σελίδα μου Η Κουζίνα της Ειρήνης, η Ομάδα, Διατροφή, υγειά, αδυνάτισμα, αυτοάνοσα νοσήματα και ευερέθιστο έντερο στο facebook που όλα κυλάνε υπέροχα όπως πάντα.

Βρίσκομαι και στο instagram, pinterest, youtube  οπότα κάντε εγγραφές.

Επίσης η ιστοσελίδα μου εδώ cook – bake  συνεχίζει δυναμικά.

Επικεντρωνόμαστε με απόσταση λόγω κορονοϊού λοιπόν στις υπέροχες συνταγές, στην μαγειρική, ζαχαροπλαστική, τις συμβουλές και ιδέες επάνω στην κουζίνα εδώ και πάντα με…

Συνταγές, εύκολες γρήγορες και νόστιμες…

Σας ευχαριστώ πολύ για όλα!

Irini Patiloudi

 

Μία βόλτα στην πανέμορφη Θάσο

Μία βόλτα στην πανέμορφη Θάσο

Όσοι δεν επισκεφθήκατε την Θάσο να το κάνετε.

Πέρα από το πράσινο του νησιού, τα καθαρά νερά, τις υπέροχες απέραντες παραλίες της έχει και πολύ ωραία κουζίνα.

Δοκιμάστε τα λιαστά χταπόδια, τους λουκουμάδες, το γλυκό καρυδάκι. Τις ελιές θρούμπες, το αγνό και παρθένο ελαιόλαδο και την αρωματική ρίγανη. Τα φρέσκα ψάρια κατευθείαν από το καίκι.

Δοκιμάστε τους λουκουμάδες στα Λιμενάρια.

Το χταποδάκι που μου έμαθε η φίλη μου Λευκή να το ψήνω στην λαδόκολλα με ξύδι και ρίγανη.

Θάσος με το υπέροχο αγνό μέλι με τις διάφορες γεύσεις.

Κάντε μία βόλτα του νησιού με τα καραβάκια, αξίζει!

Φάτε στο Πυροφάνι που πηγαίνουμε πολλά χρόνια στην παραλία της Τρυπητής.

Εξαιρετική  επιλογή για να απολαύσετε θέα, ηρεμία, υπέροχα studios με αισθητική είναι το παλιό εξοχικό μας 2 χλμ κοντά στα Λιμενάρια, που ανακαινίστηκε και νοικιάστηκε σε ένα νέο ζευγάρι με γούστο και μεράκι. Endless View Villa.

Θα το βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/endlessviewvilla/?_rdc=1&_rdr

και εδώ: http://www.endlessviewvilla.gr/en/

Κλείστε δωμάτιο στο Life’s Moments  κοντά στα Λιμενάρια που είναι ιδιοκτήτριες τα κορίτσια που μεγαλώσανε τα καλοκαίρια μαζί με τα δικά μου παιδιά και θα σας προσέξουν ιδιαίτερα.

Το νησί Θάσος

βρίσκεται στη βόρεια Ελλάδα, αντίκρυ από τις ακτές της Ανατολικής Μακεδονίας.

Το μήκος των ακτών της φτάνει τα 115 χλμ. και η επιφάνεια του εδάφους της απλώνεται σε 378,84 τετρ. χλμ. Μια απόσταση 18 ναυτικών μιλίων τη χωρίζει από την Καβάλα και μόλις 6 μίλια από την Κεραμωτή και το Αεροδρόμιο της Καβάλας. Διοικητικά η Θάσος υπάγεται στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, ενώ εμπεριέχεται, μαζί με τις νησίδες που την περιβάλλουν, στον ομώνυμο δήμο και στην ομώνυμη περιφερειακή ενότητα.

Έδρα του νησιού είναι ο Λιμένας, ο οποίος συχνά συγχέεται με τα Λιμενάρια, τη δεύτερη κωμόπολη του νησιού. Το νησί είναι κατάφυτο και η ξυλεία αποτελεί ένα από τα κύρια εισοδήματα των Θασίων, όπως και η εξόρυξη μαρμάρου, ο τουρισμός, το λάδι, οι ελιές, το μέλι κ.ά.

Ελιές, πεύκα, πλατάνια, έλατα, φλαμουριές, κέδρα, κρανιές και άλλα ήμερα και άγρια δένδρα καλύπτουν τους μικρούς κάμπους μέχρι τις κορφές των βουνών. Έχει περίπου 14.000 κατοίκους.

 

Ρύζι, τρόποι μαγειρέματος, ποικιλίες

Ρύζι, τρόποι μαγειρέματος, ποικιλίες

Η ιστορία του ρυζιού

Το ρύζι ξεκίνησε να καλλιεργείται συστηματικά το 3000π.Χ στην Κίνα, κι από εκεί εξαπλώθηκε στις Ινδίες και τη Σρι Λάνκα, κι αργότερα στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Με τα στρατεύματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου ταξίδεψε από τα βάθη της Ασίας στη Δυτική Ασία και τέλος στην Ελλάδα. Σιγά-σιγά εξαπλώθηκε και στην υπόλοιπη Ευρώπη με την Ιταλία και την Ισπανία να το καλλιεργεί συστηματικά από τον 9ο αι. μ.Χ. Τον 16ο αι. το ρύζι ταξίδεψε με τους Ισπανούς στο Μεξικό και με τους Πορτογάλους στη Βραζιλία. Στη Βόρεια Αμερική έφτασε 150 χρόνια αργότερα και οι πρώτες συστηματικές καλλιέργειες έγιναν στην περιοχή της Carolina, που έδωσε το όνομά της και σε μια από τις πιο αγαπημένες μας ποικιλίες ρυζιού. Και κάπως έτσι, το ρύζι έγινε παγκόσμια υπόθεση.

Το ελληνικό ρύζι

Στην Ελλάδα παράγονται περίπου 180.000 τόνοι ρυζιού κάθε χρόνο από τους οποίους καταναλώνουμε τους 100-120.000 τόνους περίπου. Οι υπόλοιποι εξάγονται σε γειτονικές –κυρίως- χώρες. Η καλλιέργεια του ρυζιού απαιτεί πολύ νερό κι ελώδη εδάφη, γι’ αυτό και οι ελληνικοί ορυζώνες βρίσκονται, κυρίως, στην κεντρική και βόρεια Ελλάδα, στα δέλτα των ποταμών και σε παράκτιες περιοχές. Σημαντικές καλλιέργειες υπάρχουν, επίσης, στα Δέλτα Αχελώου και Σπερχειού, στην περιοχή της Χαλάστρας, στην κεντρική Μακεδονία, στο νομό Σερρών, στο Δέλτα Στρυμόνα και στις παρόχθιες περιοχές μεγάλων ποταμών όπως οι Αξιός, Λουδίας και Αλιάκμονας.

Διατροφική αξία

Το ρύζι είναι μια ιδιαίτερα εύπεπτη και θρεπτική τροφή που προσδίνει ελάχιστες θερμίδες, μόλις 130 Kcal ανά 100γρ., ενώ δεν περιέχει καθόλου χοληστερίνη και λιπαρά. Είναι πλούσιο σε σύνθετους υδατάνθρακες, όπως και σε πρωτεΐνη. Τα 100γρ. μαγειρεμένου ρυζιού προσφέρουν στον ανθρώπινο οργανισμό 2,5γρ. πρωτεΐνης υψηλής βιολογικής αξίας. Το ρύζι περιέχει όλες τις βιταμίνες του συμπλέγματος Β (εκτός από Β12), βιταμίνη Ε, αλλά κι ανόργανα στοιχεία (σίδηρο, κάλιο, φώσφορο και μαγνήσιο). Είναι, όμως, φτωχό σε νάτριο γι’ αυτό και δεν επιβαρύνει την αρτηριακή πίεση. Το αναποφλοίωτο ρύζι είναι πλούσιο σε φυτικές ίνες που χρησιμεύουν στην καλή λειτουργία του εντέρου, αλλά και στη μείωση της χοληστερόλης. Τέλος, το ρύζι δεν περιέχει γλουτένη και καταναλώνεται άφοβα απ’ όσους πάσχουν από σχετική δυσανεξία.

Τα πιο δημοφιλή είδη ρυζιού και πώς να τα μαγειρέψεις

Για σούπες, κρέμες, γλυκά και… λαπάδες

Γλασέ: Είναι ένα από τα πιο παλιά κι αγαπητά είδη ρυζιού στην Ελλάδα. Έχει λευκό χρώμα και κόκκο στρογγυλό και παχουλό. Όπως δηλώνει και τ’ όνομά του, το ρύζι γλασέ είναι ιδιαίτερα αμυλώδες, γι’ αυτό και χυλώνει πολύ εύκολα όταν μαγειρεύεται. Αυτή του η ιδιότητα το κάνει ιδανικό για υδαρείς σούπες όπου το προσθέτουμε σε μικρή ποσότητα για να τις δέσει και να τις κάνει πιο χορταστικές. Επίσης, είναι ιδανικό για το ρυζόγαλο, αλλά κι άλλα γλυκά όπως τους λουκουμάδες ρυζιού, το ρυζοχαλβά και το ραβανί ρυζιού, ένα ιδιαίτερο γλυκό που φτιάχνουν στο Γαλαξίδι. Τέλος, στην περίπτωση ιώσεων με στομαχικές κι εντερικές επιπτώσεις, όταν ο γιατρός συστήνει μόνο λαπά με λεμόνι, με ρύζι γλασέ θα τον φτιάξεις. Με το ίδιο ρύζι θα φτιάξεις και το ρυζόνερο όταν θα πρέπει να ταΐσεις βρέφη που αντιμετωπίζουν παρόμοια εντερικά προβλήματα.

Για πιλάφια

Νυχάκι: Είναι ρύζι σκληρό, κατάλληλο για μαγείρεμα σε νερό, ή στον ατμό. Προέρχεται από μακρύσπερμες ποικιλίες, οι κόκκοι των οποίων αποφλοιώνονται και περνούν από λεύκανση. Είναι κατάλληλο για σπυρωτά πιλάφια. Σ’ αυτή την περίπτωση το ρύζι χρειάζεται καλό πλύσιμο και ξέβγαλμα ώστε να φύγει όσο περισσότερο άμυλο γίνεται, αλλά και σοτάρισμα σε λάδι, ή βούτυρο έτσι ώστε να γυαλίσει ο κόκκος του πριν του προσθέσεις νερό, ή ζωμό για να βράσει.

Parboiled (Blue Bonnet): Μακρύκοκκο, προβρασμένο ρύζι με υποκίτρινο χρώμα το οποίο οφείλεται στην ειδική επεξεργασία του καρπού με ατμό, με αποτέλεσμα συστατικά του φλοιού να περνούν και στον κόκκο. Βράζει γρήγορα και παραμένει πάντα σπυρωτό. Δεν χρειάζεται σοτάρισμα πριν το βράσιμο. Το ρίχνεις κατευθείαν σε αλατισμένο νερό, ή ζωμό που κοχλάζει σε αναλογία 1 μέρος ρύζι, με 2 ½ μέρη νερό.

Για λαδερά, γεμιστά και ντολμάδες

Καρολίνα: Μακρύκοκκο ρύζι με λευκό χρώμα που κρατά το σχήμα του στο μαγείρεμα, ενώ παράλληλα μελώνει κι ενώνεται όμορφα συνδυαζόμενο με τα υπόλοιπα υλικά της συνταγής. Είναι ιδανικό για πιλάφια και λαδερά φαγητά κατσαρόλας όπως σπανακόριζο, μελιτζανόριζο, λαχανόριζο, φακόρυζο, ντοματόρυζο, ντολμαδάκια από αμπελόφυλλο, ή μεγάλους ντολμάδες όπως λαχανοντολμάδες, μαρουλοντολμάδες, κολοκύθια γεμιστά αυγολέμονο κλπ. αλλά και γεμιστά φούρνου γιαλαντζί, ή με κιμά (ντομάτες, πιπεριές, μελιτζάνες, κολοκύθια).

Για ριζότα και παέγιες

Arborio και Carnaroli: Ιταλικές ποικιλίες ρυζιού με ολόλευκο, μεγάλο και πλατύ κόκκο που καλλιεργούνται στις παραποτάμιες περιοχές του ποταμού Πο. Χυλώνουν υπέροχα και φτιάχνουν το καλύτερο Ιταλικό ριζότο. Καλό ριζότο αλλά κι εξαιρετική παέλια μπορείς να φτιάξεις και με καλής ποιότητας Ελληνική Καρολίνα.

Arborio για ριζότο

Για έθνικ μαγειρέματα

Basmati: Αρωματικό, ολόλευκο και μακρύκοκκο ρύζι που καλλιεργείται στις περιοχές των ποταμών που πηγάζουν από τα Ιμαλάια και βρίσκονται μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Ιδανικό για ανατολίτικα πιλάφια με σταφίδες και ξηρούς καρπούς και τέλειο συνοδευτικό όλων των Ινδικών και Ταϋλανδέζικων κάρυ.

Jasmine: Επίσης αρωματικό, ολόλευκο και μακρύκοκκο ρύζι, με πιο φίνο και λεπτό άρωμα που καλλιεργείται παραδοσιακά στα οροπέδια της Ταϊλάνδης. Παίρνει το άρωμά του από τα ιδιαίτερα συστατικά του υπεδάφους της εκάστοτε περιοχής που καλλιεργείται και είναι ιδανικό για συνοδεία καυτερών κι αρωματικών φαγητών μαγειρεμένων με τσίλι, φρέσκο κόλιανδρο και λάιμ.

Για ειδική διατροφή

Καστανό: Είναι μερικώς αποφλοιωμένο ρύζι που έχει υποστεί τη μικρότερη επεξεργασία από άλλα είδη, κι έτσι διατηρεί περισσότερα θρεπτικά συστατικά. Είναι εξαιρετικά γευστικό και πλούσιο σε φυτικές ίνες. Έχει χαμηλότερο γλυκαιμικό δείκτη σε σχέση με τα παραδοσιακά ρύζια και είναι ιδανικό για δίαιτες. Απαιτεί περισσότερο βράσιμο σε σχέση με τα λευκά ρύζια.

Καστανό

Άγριο: Το ρύζι αυτό είναι συνήθως κατά 90% parboiled και κατά 10% τα ψημένα σπυριά ενός υδρόφιλου φυτού (Indian rice) που καλλιεργείται σε παραλίμνιες περιοχές της Βόρειας Αμερικής.

Βράσιμο ρυζιού

  1. Η σωστή αναλογία ρυζιού-νερού, ή ζωμού είναι συνήθως 1 μέρος ρύζι, με 2 έως 2½ (για το παρμπόιλντ) μέρη νερό, ή ζωμός.
  2. Για σπυρωτό πιλάφι, πριν το βράσιμο, βάζεις το ρύζι μέσα σε σουρωτήρι και το τοποθετείς κάτω από τρεχούμενο νερό να φύγει όσο περισσότερο άμυλο γίνεται.
  3. Ανακατεύεις το ρύζι μόνο με πιρούνι, για να ξεχωρίζουν οι κόκκοι και να μείνει σπυρωτό.
  4. Ο χρόνος βρασμού ποικίλει από 12-18 λεπτά, αναλόγως της ποικιλίας.
  5. Αφού βράσει το ρύζι και κατεβάσεις την κατσαρόλα από τη φωτιά, τη σκεπάζεις με βαμβακερή πετσέτα για να τραβήξει τους υδρατμούς και να κρατήσει το ρύζι αφράτο μέχρι τη στιγμή του σερβιρίσματος.

Πηγή: https://blog.kotsovolos.gr/poio-ruzi-na-dialeksw/

Από την Ιωάννα Σταμούλου

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΜΕ ΡΥΖΙ ΘΑ ΒΡΕΊΤΕ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ – ΡΎΖΙ

Κολοκυθάκια, διατροφική αξία και οφέλη

Κολοκυθάκια, διατροφική αξία και οφέλη

Τα κολοκυθάκια αποτελούν πολύτιμο σύμμαχο της καθημερινής μας διατροφής. Μπορεί να μην έχουν πληθώρα θρεπτικών συστατικών όπως άλλα λαχανικά, ωστόσο είναι εξαιρετικά χαμηλά σε θερμίδες ενώ πλούσια σε βιταμίνες.

Οι κολοκυθιές είναι ένα από τα πιο εύκολα στην καλλιέργεια φυτά. Τα κολοκυθάκια έρχονται σε ποικιλία μεγεθών, χρωμάτων και σχημάτων. Κατά κανόνα κάθε κολοκυθιά παράγει μεγάλο αριθμό από κολοκυθάκια.

Τα πράσινα κολοκυθάκια ανήκουν στην οικογένεια Cucurbitaceae και αποτελούν ένα συγγενές είδος με τα αγγούρια και το πεπόνι. Ένα από τα περισσότερο μελετημένα οφέλη τους στην υγεία είναι η ικανότητα τους να εφοδιάζουν τον οργανισμό μας με αντιοξειδωτικά συστατικά χάρη στην πλούσια περιεκτικότητά τους σε αυτά.

Αποτελούν εξαιρετική πηγή χαλκού, μαγνησίου, φωσφόρου, καλίου, ενώ περιέχουν βιταμίνες C, Α, Κ, φυλλικό (ή φολικό) οξύ και βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Επίσης περιέχουν αντιοξειδωτικά συστατικά όπως η β-καρωτίνη. Πέρα από την υψηλή περιεκτικότητά τους σε γνωστά αντιοξειδωτικά συστατικά περιέχουν και μια ποικιλία ασυνήθιστων αντιοξειδωτικών συστατικών, μεταξύ των οποίων τα καροτενοειδή λουτεΐνη και ζεοξανθίνη. Αυτά τα συστατικά είναι γνωστά για τα οφέλη τους στην όραση και ιδιαίτερα στην προστασία που παρέχουν έναντι της σχετιζόμενης με την ηλικία εκφύλισης της ωχράς κηλίδας και του καταρράκτη. Αποτελούν εξαιρετική πηγή χαλκού, μαγνησίου, φωσφόρου, καλίου, ενώ περιέχουν βιταμίνες C, Α, Κ, φυλλικό (ή φολικό) οξύ και βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Επίσης περιέχουν αντιοξειδωτικά συστατικά όπως η β-καρωτίνη.

Η κατανάλωση των κολοκυθιών ενισχύει επίσης την πρόσληψη του μαγγανίου, ενός βασικού μετάλλου. Όπως η βιταμίνη C, έτσι και το μαγγάνιο προστατεύει τους ιστούς από τις βλαβερές ελεύθερες ρίζες. Υποστηρίζει τη λειτουργία των γλυκοζυλοτρανσφερασών, μίας οικογένειας πρωτεϊνών που προάγουν την υγιή ανάπτυξη οστίτη ιστού (του ιστού που βρίσκεται στα οστά). Το μαγγάνιο βοηθά, επίσης, το σώμα να παράγει κολλαγόνο απαραίτητο για την αποτελεσματική επούλωση των πληγών. Κάθε φλιτζάνι ψιλοκομμένο κολοκύθι μπορεί να υπερηφανεύεται ότι διαθέτει 0,22 mg μαγγανίου, πράγμα που σημαίνει ότι παρέχει το 12% και το 10% της συνιστώμενης ημερήσιας πρόσληψης για γυναίκες και άνδρες αντίστοιχα.

Οι φυτικές ίνες στο κολοκύθι, βοηθούν επίσης στη διατήρηση της χαμηλής χοληστερίνης.

Οι ίνες, προσκολλώνται στα οξέα της χολής, που εκκρίνονται από το συκώτι με τη διαδικασία της χώνεψης, με αποτέλεσμα να «εμποδίζουν» τα οξέα να κάνουν «σωστά» τη δουλειά τους, ωθώντας το συκώτι να παράγει ακόμα περισσότερα και άρα να συμβάλλουν στην πτώση των επιπέδων της χοληστερόλης.

Η υψηλή περιεκτικότητα του κολοκυθιού σε ίνες, εμποδίζει τις καρκινογόνες τοξίνες να εγκατασταθούν στην περιοχή του μεγάλου εντέρου. Ακόμη, οι βιταμίνες C και Α, μαζί με το φυλλικό οξύ, που επίσης συναντάται στο κολοκύθι, λειτουργούν σαν ισχυρά αντιοξειδωτικά ενάντια στο οξειδωτικό stress, που είναι ικανό να προκαλέσει ποικίλες μορφές καρκίνου.

Μεταξύ άλλων τα πράσινα κολοκυθάκια φαίνεται να έχουν αντιφλεγμονώδεις και αντιμικροβιακές ιδιότητες, οι οποίες με τη σειρά τους συμβάλλουν στην αντικαρκινική προστασία που αυτά παρέχουν. Επίσης, φαίνεται να συμβάλλουν στον καλύτερο έλεγχο των επιπέδων σακχάρου στο αίμα.

Σύμφωνα με σχετικές μελέτες, τα φυτοθρεπτικά συστατικά που βρίσκονται στο κολοκύθι, βοηθούν στη μείωση των συμπτωμάτων που οδηγούν στην καλοήθη υπερτροφία του προστάτη, μια κατάσταση κατά την οποία ο προστατικός αδένας μεγεθύνεται, προκαλώντας προβλήματα στην ούρηση και τη σεξουαλική λειτουργία των ανδρών.

Το κολοκυθάκι ως αλκαλική τροφή εξισορροπεί το επίπεδα των οξέων στη διατροφή και ενισχύει τον μεταβολισμό.
Τα κολοκυθάκια περιέχουν νερό κατά 90% και σε 100 γραμμάρια αντιστοιχούν μόλις 15 θερμίδες. Είναι επιπλέον διουρητικά και αντιοξειδωτικά.

Τα κολοκυθάκια περιέχουν:

  •     Φυτικές ίνες
    • Κάλιο – αντίστοιχο με τη μπανάνα
    • Ασβέστιο
    • Φυλλικό οξύ
    • Σίδηρο
    • Ψευδάργυρο
    • Μαγγάνιο
    • Φώσφορο
    • Βιταμίνη C
    • Νιασίνη (Β3)
    • Καροτονοειδή
Ερευνητικά δεδομένα επιβεβαίωσαν τη διατήρηση ενός μεγάλου μέρους του αντιοξειδωτικού περιεχομένου τους μετά από το μαγείρεμά τους στον ατμό ή ακόμα και μετά τη διατήρησή τους στην κατάψυξη. Αυτά τα ευρήματα επισημαίνουν ότι τα αντιοξειδωτικά οφέλη των πράσινων κολοκυθιών είναι στη διάθεσή μας ακόμα και όταν αυτά δεν είναι διαθέσιμα στην αγορά.

Τα κολοκυθάκια είναι νόστιμα και μπορείτε να τα απολαύσετε με πολλούς τρόπους. Μπορείτε να τα απολαύσετε στον ατμό ή βραστά καθώς και ωμά σε σαλάτες ή ψητά στη σχάρα.

Επίσης σε πολλές περιοχές, χρησιμοποιούν και μαγειρεύουν τα άνθη της κολοκυθιάς.
Απολαύστε τα στην εποχή τους βοηθώντας σας στην δίαιτα ή την αποτοξίνωση.

ΣΥΝΤΑΓΈΣ με κολοκυθάκια θα βρείτε πολλές εδώ στην αρχική σελίδα στην αναζήτηση γράφοντας κολοκυθάκια…

 

Δυσανεξία στη Λακτόζη, τι σημαίνει

Δυσανεξία στη Λακτόζη, τι σημαίνει

του Γιώργου Αντάσουρα, Διαιτολόγου-Διατροφολόγου

Η αδυναμία του οργανισμού να μεταβολίσει την λακτόζη (το βασικό σάκχαρο του οργανισμού) ονομάζεται Δυσανεξία στη Λακτόζη.‼️

Στην Ελλάδα εκτιμάται ότι περίπου 30% των παιδιών κάτω των 5 ετών εμφανίζουν κάποια ανεπάρκεια λακτάσης και συνακόλουθα συμπτώματα δυσανεξίας στη λακτόζη, ενώ το ποσοστό αυξάνεται πριν την εφηβεία.

Επίσης η συγκεκριμένου τύπου δυσανεξία μπορεί να εμφανιστεί και μετά τα 40 έτη σαν επακόλουθο μιας μη ισορροπημένης διατροφής.

Η ευαισθησία των ατόμων με δυσανεξία στη λακτόζη καθώς και η σοβαρότητα των συμπτωμάτων διαφέρουν σημαντικά από άτομο σε άτομο, γι’ αυτό και η προσαρμογή των διατροφικών συνηθειών είναι διαφορετική ανάλογα με την περίπτωση.

Πολύς κόσμος πολλές φορές μπερδεύει την δυσανεξία της λακτόζης με την δυσανεξία της γλουτένης λόγω του ότι πηγές λακτόζης δεν περιέχονται μονάχα στα γαλακτοκομικά προϊόντα αλλά και στο ψωμί και σε άλλα παρασκευάσματα ή γλυκίσματα που απαιτούν ψήσιμο, στα δημητριακά προγευμάτων, στα παξιμάδια, τα μπισκότα, τα ζαχαρωτά, στις έτοιμες σούπες και τα κρέατα ταχείας παρασκευής, στην μαργαρίνη και σε έτοιμες σάλτσες για σαλάτα.

Χρήσιμες συμβουλές:

Προτού αποκλείσετε οριστικά τρόφιμα που περιέχουν λακτόζη θα πρέπει να κάνετε τις παρακάτω ενέργειες διότι θα πρέπει να θυμάστε πως, ότι τρόφιμο βγάζετε από την διατροφή σας δύσκολα αργότερα μπορείτε να το επαναφέρετε.

Αρχικά θα πρέπει να αντικαταστήσετε οποιοδήποτε γαλακτοκομικό προϊόν καταναλώνετε που είναι πλήρες σε λιπαρά με ελαφρύ ή και καθόλου λιπαρά. Αν και πάλι συνεχίζουν τα συμπτώματα τότε μειώνετε την ποσότητα κατανάλωσης στο μισό. Σαν τελική ενέργεια έχετε τον αποκλεισμό κυρίως του γάλακτος και εφόσον συνεχίσουν τα συμπτώματα και των προϊόντων του.

Η διατροφή που μπορεί να βοηθήσει στο έπακρον μία σοβαρή δυσανεξία στην λακτόζη είναι η χορτοφαγική διατροφή!!!

Πηγή: #centrotherapy

 Giorgos Antasouras – Γιώργος Αντάσουρας                

Διαιτολόγος-Διατροφολόγος με εξειδίκευση στην Κλινική Διατροφή

https://www.facebook.com/Centrotherapy.gr/

Η επίδραση του νερού στην καλή υγεία

Η επίδραση του νερού στην καλή υγεία, του Γιώργου Αντάσουρα, Διαιτολόγου-Διατροφολόγου

Το νερό είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον άνθρωπο. Είναι το αμέσως απαραίτητο μετά το οξυγόνο.

Το σώμα μας αποτελείται κυρίως από νερό. Έχει υπολογιστεί ότι το θα πρέπει να περιέχει τουλάχιστον 65% νερό. Κάποια όργανα όπως ο εγκέφαλος φτάνουν στο 85%.

Οι βασικές του ιδιότητες για τον ανθρώπινο οργανισμό είναι:
?Mεταφέρει τις θρεπτικές ουσίες στα κύτταρα και στα όργανα του σώματος, αλλά και απομακρύνει τις άχρηστες ουσίες (τοξίνες) από αυτό.
?Λειτουργεί σαν μέσο απορρόφησης κραδασμών, προστατεύοντας τα οστά, τους μυς, αλλά και τα ευαίσθητα όργανα όπως τον εγκέφαλο και την σπονδυλική στήλη.
?Εμποδίζει τις απότομες μεταβολές της θερμοκρασίας του σώματος, που θα είχαν καταστρεπτικές επιπτώσεις για τον οργανισμό.

Παρότι θεωρείτε δεδομένο ότι ο άνθρωπος χρειάζεται νερό για να ζήσει, το αποτέλεσμα είναι να παραμελείτε ως παράγοντας για την διατήρηση της καλής υγείας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι υποθέτουνε ότι πίνοντας αρκετά υγρά καθημερινά όπως καφέ, τσάι, αναψυκτικά ή άλλα ροφήματα μπορούν να αντισταθμίσουν την ανάγκη τους για πρόσληψη νερού.

Σύμφωνα με μελέτες 2 στα 3 άτομα είναι μερικώς αφυδατωμένα

Η αφυδάτωση, ακόμη και στο μικρό βαθμό του 2% του βάρους σώματος, έχει ως αποτέλεσμα την διαταραχή φυσιολογικών λειτουργιών και τη μείωση της απόδοσης του οργανισμού.

Οι σημαντικότερες επιπτώσεις από την μερική αφυδάτωση του οργανισμού είναι:
?Χρόνια κόπωση
?Πτώση του μεταβολισμού, δηλαδή η ικανότητα του οργανισμού να παράγει ενέργεια και να κάνει καύσεις.
?Δυσκοιλιότητα
?Επίδραση στην ψυχική διάθεση παρουσιάζοντας έλλειψη ενδιαφέροντος στις καθημερινές δραστηριότητες
?Μεγαλύτερες πιθανότητες παχυσαρκίας ?Πρόωρο γήρας.
Σε γενικές γραμμές η ποσότητα νερού που χρειάζεται ο οργανισμός μας εξαρτάται κατά κύριο λόγο και από το βάρος μας.
Μία ασφαλής αναλογία είναι η κάτωθι:

?Άτομα με χαμηλό βάρος θα πρέπει να προσλαμβάνουν το ελάχιστο 4-6 ποτήρια νερό/ημέρα.
?Άτομα με φυσιολογικό βάρος θα πρέπει να προσλαμβάνουν το ελάχιστο 6-8 ποτήρια νερό/ημέρα.
?Άτομα με αυξημένο βάρος θα πρέπει να προσλαμβάνουν το ελάχιστο 8-10 ποτήρια νερό/ημέρα. #centrotherapy

Πηγή:  Giorgos Antasouras – Γιώργος Αντάσουρας                

Διαιτολόγος-Διατροφολόγος με εξειδίκευση στην Κλινική Διατροφή

https://www.facebook.com/Centrotherapy.gr/

Κουρκουμάς – turmeric, μπαχαρικό, οφέλη, ιδιότητες

Κουρκουμάς – turmeric, μπαχαρικό, οφέλη, ιδιότητες

Ο κουρκουμάς είναι ένα μπαχαρικό που προέρχεται από το φυτό κουρκούμη (turmeric). Χρησιμοποιείται συνήθως στην ασιατική κουζίνα. Πιθανώς αναγνωρίζετε την κουρκούμη ως το κύριο μπαχαρικό στο κάρυ. Έχει μια ζεστή, πικρή γεύση και χρησιμοποιείται συχνά για να δώσει γεύση και χρώμα σε σκόνες κάρυ, μουστάρδες, βούτυρα και τυριά. Αλλά η ρίζα του κουρκουμά χρησιμοποιείται επίσης ευρέως και στην ιατρική. Έχει μια κίτρινου χρώματος χημική ουσία, που ονομάζεται κουρκουμίνη, η οποία χρησιμοποιείται συχνά για να δώσει χρώμα σε διάφορα τρόφιμα και καλλυντικά.

Ο κουρκουμάς θεωρείται το πιο αποτελεσματικό συμπλήρωμα διατροφής στον κόσμο. Υπάρχουν πολλές επιστημονικές μελέτες υψηλής ποιότητας, οι οποίες δείχνουν, ότι ο κουρκουμάς έχει σημαντικά οφέλη για το σώμα και το μυαλό του ανθρώπου.

Οι ισχυρές ουσίες που περιέχει ο κουρκουμάς

Πρόσφατα, η επιστήμη έχει αρχίσει να επιβεβαιώνει αυτό που οι Ινδοί ξέρουν εδώ και αιώνες, σχετικά με τις πολύτιμες φαρμακευτικές ιδιότητες της ρίζας αυτής.

Οι ενώσεις αυτές ονομάζονται κουρκουμινοειδή, η σημαντικότερη των οποίων είναι η κουρκουμίνη. Η κουρκουμίνη είναι το κύριο δραστικό συστατικό που έχει ο κουρκουμάς. Έχει ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση και είναι ένα πολύ ισχυρό αντιοξειδωτικό.

Ωστόσο, ο κουρκουμάς δεν περιέχει πάρα πολλή κουρκουμίνη, αφού η περιεκτικότητά του σε αυτή είναι γύρω στο 3%, κατά βάρος. Οι περισσότερες από τις μελέτες για τον κουρκουμά χρησιμοποιούν εκχυλίσματα που περιέχουν κυρίως κουρκουμίνη σε δόσεις που ξεπερνούν το 1 γραμμάριο ανά ημέρα. Θα ήταν πολύ δύσκολο να φτάσει κανείς σε αυτά τα επίπεδα πρόσληψης κουρκουμίνης απλά προσθέτοντας το εν λόγω μπαχαρικό στη διατροφή του.

Ως εκ τούτου, αν θέλετε να λάβετε τα πλήρη οφέλη του κουρκουμά, όπως αυτά καταγράφονται στις διάφορες έρευνες, μάλλον θα πρέπει να πάρετε συμπλήρωμα διατροφής με σημαντικές ποσότητες κουρκουμίνης. Δυστυχώς, η κουρκουμίνη απορροφάται ελάχιστα στην κυκλοφορία του αίματος. Ωστόσο, η πιπερίνη, η οποία περιέχεται στο μαύρο πιπέρι, είναι μια φυσική ουσία που ενισχύει την απορρόφηση της κουρκουμίνης κατά 2000%.

Ο κουρκουμάς έχει φυσικές αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες

Γενικά η φλεγμονή είναι εξαιρετικά σημαντική. Βοηθάει τον οργανισμό να καταπολεμήσει τους “ξένους εισβολείς” και παίζει ρόλο στην αποκατάσταση των ζημιών. Χωρίς φλεγμονή, τα παθογόνα βακτήρια θα μπορούσαν εύκολα να πλημμυρίσουν τον οργανισμό και να επιφέρουν τον θάνατο.

Αν και η οξεία (βραχυπρόθεσμη) φλεγμονή είναι ωφέλιμη, μπορεί να εξελιχθεί σε σημαντικό πρόβλημα, όταν είναι χρόνια (μακροπρόθεσμη) και “επιτεθεί” κατά των ίδιων των ιστών του σώματος.

Τα τελευταία χρόνια πιστεύεται ότι η χρόνια φλεγμονή χαμηλού επιπέδου παίζει σημαντικό ρόλο σε όλες σχεδόν τις χρόνιες ασθένειες του δυτικού πολιτισμού. Αυτό περιλαμβάνει τις καρδιακές παθήσεις, τον καρκίνο, το μεταβολικό σύνδρομο, το Αλτσχάιμερ και διάφορες εκφυλιστικές παθήσεις. Ως εκ τούτου, οτιδήποτε μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση της χρόνιας φλεγμονής, όπως ο κουρκουμάς, είναι σημαντικό για την πρόληψη και ακόμη και την θεραπεία αυτών των ασθενειών.

Πηγή: https://www.healthline.com

Που χρησιμοποιούμε κουρκουμά

Ο κουρκουμάς είναι το βασικό συστατικό της Ασιατικής κουζίνας και πολλών μειγμάτων κάρρυ. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως καρύκευμα σε όλα τα φαγητά.

1. Φτιάξτε κόκκινες σάλτσες

2. Χρωματίστε τον πουρέ.

3. Ρίξτε τον σε ζυμαρικά

4. Ρίξτε τον σε λαδερά φαγητά, μπάμιες, φασολάκια, αρακά

5. Χρωματίστε το ρύζι και το ριζότο.

6. Πασπαλίστε όλα τα κρεατικά και τα πουλερικά.

7. Προσθέστε τον σε όσπρια, φακές, φασόλια, γίγαντες, ρεβίθια.

8. Χρησιμοποιήστε τον σε σούπες.

9. Ρίξτε τον σε ομελέτες.

10. Φτιάξτε ροφήματα με μπαχαρικά της επιλογής σας όπως πιπέρι, κανέλα, τζίντζερ, σαλέπι και μέλι.

11. Φτιάξτε smoothies.

12. Ρίξτε τον σε dip με κρέμμα τυριού και γιαούρτι.

13. Διαλέξτε μπαχαρικά της αρεσκείας σας και φτιάξτε το δικό σας κάρρυ.

14. Ρίξτε τον σε ελαιόλαδο και περιχύστε ψημμένα λαχανικά όπως λαχανάκια Βρυξελλών, κουνουπίδι, μπρόκολο.

15. Χρησιμοποιήστε τον για να δώσετε χρώμα σε πιάτα που τα βρίσκετε βαρετά, όπως κινόα, πιλάφι.

16. Φτιάξτε σπιτική μουστάρδα

17. Φτιάξτε dressings για σαλάτες και μαρινάδες για κρεατικά και πουλερικά.

Καρπούζι ΤΟ καλοκαιρινό φρούτο, υγιεινό, δροσιστικό

Καρπούζι ΤΟ καλοκαιρινό φρούτο, υγιεινό, δροσιστικό

Το καρπούζι, ωστόσο, έχει και πολύ σημαντικές ευεργετικές ιδιότητες για τον οργανισμό μας:

Βοηθάει στα καρδιαγγειακά και την υγεία των οστών

Το λυκοπένιο στο καρπούζι είναι ιδιαίτερα σημαντικό επειδή μειώνει το οξειδωτικό στρες, το οποίο συνήθως μειώνει τη δραστηριότητα των οστεοβλαστών και των οστεοκλαστών (οι δύο μεγάλες οικογένειες οστικών κυττάρων που εμπλέκονται στην οστεοπόρωση). Αυτό σημαίνει ανθεκτικότερα οστά για εκείνους που καταναλώνουν τροφές πλούσιες σε λυκοπένιο.

Η κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων του καρπουζιού έχει επίσης συσχετιστεί με βελτίωση της καρδιαγγειακής λειτουργίας, επειδή βελτιώνει τη ροή του αίματος μέσω της αγγειοδιαστολής (χαλάρωση της πίεσης του αίματος).

Τέλος, το καρπούζι είναι πλούσιο σε κάλιο που επίσης βοηθά στη διατήρηση του ασβεστίου στο σώμα σας, με αποτέλεσμα να έχουμε ανθεκτικότερα οστά και αρθρώσεις.

Μειώνει το λίπος του σώματος

Η κιτρουλίνη στο καρπούζι έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τη συσσώρευση του λίπους στα λιποκύτταρά μας. Πρόκειται για ένα αμινοξύ που μετατρέπεται σε αργινίνη με τη βοήθεια των νεφρών. Η κιτρουλίνη έχει την ικανότητα να (μέσω μιας σειράς βημάτων) μείωση τη δημιουργία λίπους από τα λιποκύτταρα.

Έχει αντιφλεγμονώδεις και αντιοξειδωτικές ιδιότητες

Το καρπούζι είναι πλούσιο σε φαινολικές ενώσεις όπως τα φλαβονοειδή και τα καροτενοειδή. Το καροτενοειδές λυκοπένιο στο καρπούζι είναι ιδιαίτερα επωφελές για τη μείωση της φλεγμονής και την εξουδετέρωση των ελεύθερων ριζών. Βεβαιωθείτε ότι έχετε επιλέξει ώριμα καρπούζια, επειδή περιέχουν μεγαλύτερες ποσότητες από αυτές τις ευεργετικές φαινολικές ενώσεις.

Βοηθάει στο διουρητικό και νεφρικό σύστημα

Το καρπούζι είναι ένα φυσικό διουρητικό που βοηθά στην αύξηση της ροής των ούρων, αλλά δεν “αφυδατώνει” τα νεφρά (σε αντίθεση με το αλκοόλ και την καφεΐνη).

Στηρίζει τους μυς και το νευρικό σύστημα

Πλούσιο σε κάλιο, το καρπούζι είναι ένας μεγάλος φυσικός ηλεκτρολύτης και έτσι βοηθάει στη ρύθμιση της δράσης των νεύρων και των μυών στο σώμα μας. Το κάλιο καθορίζει το βαθμό και τη συχνότητα με την οποία οι μύες μας συσπώνται και ελέγχει τη διέγερση των νεύρων στο σώμα μας.

Βελτιώνει την υγεία των ματιών

Το καρπούζι είναι μια θαυμάσια πηγή βήτα-καροτίνης (είναι η ουσία που του δίνει την έντονη κόκκινη απόχρωση), η οποία μετατρέπεται στο σώμα μας σε βιταμίνη Α. Βοηθά την παραγωγή πολύτιμων ουσιών στον αμφιβληστροειδή χιτώνα του ματιού και προστατεύει την εκφύλιση της ωχράς κηλίδας, που έρχεται με την ηλικία.

Πηγή: https://www.onmed.gr

Ρυθμίζει την αρτηριακή πίεση και τονώνει το ανοσοποιητικό

Το κάλιο που περιέχει συμβάλλει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης ενώ είναι πλούσιο σε λυκοπένιο, το οποίο είναι γνωστό μεταξύ άλλων και για την ευεργετική του δράση στο καρδιαγγειακό σύστημα. Αυτό κατ’ επέκταση σημαίνει ότι με την κατανάλωση τροφίμων πλούσιων σε λυκοπένιο μειώνεται σε σημαντικό ποσοστό ο κίνδυνος εμφάνισης εγκεφαλικού. Τα φρούτα με κόκκινη σάρκα- όπως η ντομάτα π.χ. – είναι πλούσια σε αυτή τη χρωστική. Δεδομένου του ότι το λυκοπένιο είναι επίσης ισχυρό αντιοξειδωτικό, βοηθά σημαντικά στην εξουδετέρωση των ελεύθερων ριζών οξυγόνου που επιβαρύνουν το ανοσοποιητικό σύστημα.

Είναι φυσικό βιάγκρα

Σύμφωνα με έρευνες του πανεπιστημίου της Foggia στην Ιταλία, ο χυμός από καρπούζι μπορεί να λειτουργήσει ως η φυσική λύση σε θέματα στυτικής δυσλειτουργίας. Η ιδιότητα αυτή οφείλεται στην κιτρουλίνη, ουσία που περιέχεται σε μεγάλη ποσότητα στο καρπούζι. Ωστόσο για να υπάρξει εμφανής διαφορά, πρέπει να καταναλωθεί σε μεγάλη ποσότητα.

Πηγή: https://www.olivemagazine.gr

Φτιάξτε γρανίτα καρπούζι

Συνταγή εδώ!

Φτιάξτε γλυκό καρπούζι

Συνταγή εδώ!

Φτιάξτε γλυκό με χειμωνιάτικο καρπούζι

Η Συνταγή εδώ!

Πεπόνι, διατροφική αξία και ποικιλίες

Πεπόνι, διατροφική αξία και ποικιλίες

Ζωηρόχρωμο και γλυκό, το πεπόνι δεν περιέχει λιπαρά, είναι χαμηλής περιεκτικότητας σε θερμίδες, ενώ είναι πλούσιο σε απαραίτητα θρεπτικά συστατικά που σας βοηθούν να νοιώθετε και να φαίνεστε καλά.

Το πεπόνι έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες, χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, πολλά αντιοξειδωτικά και βιταμίνες, ικανοποιεί την πείνα και τη δίψα χωρίς να χρειάζεται να καταναλώσουμε μεγάλες ποσότητές του και χωρίς να δημιουργεί απότομη αύξηση του σακχάρου στο αίμα.
Έχει αντιοξειδωτικές, αντιθρομβωτικές, αντικαρκινικές και αντιγηραντικές ιδιότητες, συμβάλλει στη μείωση της υψηλής αρτηριακής πίεσης και της χοληστερόλης του αίματος, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, βοηθάει στην προστασία της όρασης και του δέρματος.

Το πεπόνι

είναι μια φυσική πηγή πολύτιμων αντιοξειδωτικών ουσιών, καθώς κρύβει μέσα του βιταμίνη C και β-καροτίνη. Οι ουσίες αυτές προστατεύουν τον οργανισμό από διάφορους τύπους καρκίνου, καρδιακά νοσήματα άλλα και προβλήματα που συνδέονται με τη μεγάλη ηλικία, όπως ο καταρράκτης.

Είναι ως φρούτο πλούσιο σε κάλιο, που συμβάλλει καθοριστικά στη μείωση της αρτηριακής πίεσης, έχει διουρητική δράση και μπορεί να παρεμποδίσει την κακή χοληστερόλη (LDL) να υποστεί χημικές μεταβολές που προκαλούν προβλήματα στον οργανισμό.

Περιέχει βιταμίνη Α, η οποία είναι σημαντική για καλύτερη όραση και αποτελεσματικότερη άμυνα σε μολύνσεις καθώς ενδυναμώνει τα λεμφοκύτταρα του οργανισμού
Περιέχει ακόμη βιταμίνη Β6, η οποία συμβάλλει στη σύνθεση των νευροδιαβιβαστών του εγκεφάλου καθώς συντελεί στην καλύτερη πνευματική και ψυχολογική υγεία.
Πλούσιο, σε κάλιο, συμβάλλει στη ρύθμιση της καρδιακής λειτουργίας και της αρτηριακής πίεσης, διαθέτοντας συνάμα διουρητική δράση (κυρίως λόγω του μεγάλου ποσοστού νερού που περιέχει). Σε μία πρόσφατη μελέτη, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι άτομα με υψηλότερα επίπεδα καλίου στον οργανισμό τους σημείωσαν την χαμηλότερη πίεση αίματος.
Τα πεπόνια έχουν ένα αντιπηκτικό χημικό, την αδενοσίνη, που υπάρχει επίσης στα κρεμμύδια, το σκόρδο και τα μανιτάρια. Η ουσία αυτή βοηθά στην αραίωση του αίματος, ελαττώνοντας τις πιθανότητες καρδιακών προσβολών και εγκεφαλικών επεισοδίων.

Η κατανάλωση πεπονιού λόγω της περιεκτικότητας του σε φυτικές ίνες αλλά και σε υγρασία βοηθάει στην κινητικότητα του εντέρου και στην καταπολέμηση της δυσκοιλιότητας

Tο πεπόνι αποτελεί συστατικό αρκετών καλλυντικών επιβεβαιώνοντας τη θεωρία ότι τονώνει το δέρμα και βελτιώνει την ακμή κατά τη διάρκεια της εφηβείας.

Πως βοηθάει στο αδυνάτισμα

Περιέχει βιταμίνη Α, Β6, θειαμίνη και νιασίνη, ενώ δεν περιέχει καθόλου χοληστερόλη. Η νιασίνη είναι εκείνη που παίζει ενεργό ρόλο στην λιπόλυση. Τα αντιοξειδωτικά στοιχεία που περιέχει σε συνδυασμό με τη βιταμίνη C καταπολεμούν την ενοχλητική όψη φλοιού πορτοκαλιού και βοηθούν στην παραγωγή κολλαγόνου. Τέλος, έχει ελάχιστες θερμίδες, αφού μόλις 100 γρ. ισοδυναμούν με 34 θερμίδες, ενώ έχει την ιδιότητα να φουσκώνει το στομάχι και άρα να βοηθά στην πρόσληψη λιγότερων θερμίδων.

Σχετικά δύσπεπτο, πρέπει να καταναλώνεται με προσοχή από άτομα με πεπτικές διαταραχές.

Επιλογή:

Προτιμάτε πεπόνι μικρό αλλά βαρύ για το μέγεθός του, με μίσχο που υποχωρεί κατά την πίεση. Θα πρέπει να αναδίδει ένα γλυκό, ευχάριστο άρωμα, όχι όμως ιδιαίτερα έντονο, γιατί τότε μπορεί να είναι πάρα πολύ ώριμο.
Αποθήκευση: Όταν το κόψετε, διατηρήστε το στο ψυγείο σκεπασμένο με ζελατίνα τροφίμων και καταναλώστε το εντός 1-2 ημερών.

Τρόποςκατανάλωσης:

Μπορεί να φαγωθεί μόνο του κομμένο σε φέτες, να προστεθεί σε φρουτοσαλάτες ή να συνδυαστεί με λεπτές φέτες αλλαντικών (π.χ. προσούτο), τυρί ή μια μπάλα παγωτό. Ταιριάζει επίσης με το γάλα και το γιαούρτι, προσδίδει ξεχωριστή νοστιμιά σε smoothies, milk shakes, σορμπέ και γρανίτες.
Δεν πρέπει να μένει κομμένο σε φέτες για πολλή ώρα γιατί η βιταμίνη C που περιέχει καταστρέφεται γρήγορα αν εκτεθεί στον αέρα.

Πιο συγκεκριμένα, το πεπόνι αποδίδει μόνο 34 θερμίδες/100 gr., 8,16 gr. υδατάνθρακες και 90gr. νερό. Δε θα πρέπει να ξεγελάει η ελαφριά του γεύση αφού έχει αρκετή φυσική ζάχαρη και έτσι η υπερκατανάλωσή του μπορεί να είναι επιβαρυντική για το βάρος μας.

 

Ποικιλίες Πεπονιού

Οι πιο γνωστές ποικιλίες Ελληνικών πεπονιών είναι:

Μπανάνες. Πρώιμη ποικιλία με καρπούς κιτρινωπούς συνήθως σφαιρικού και μικρού μεγέθους. Αρκετά αρωματικά και καλής ποιότητας.

Αργείτικες. Παράγουν τα γνωστά αργείτικα πεπόνια εξαιρετικής ποιότητας. Η σάρκα τους είναι λευκοπράσινη ή κιτρινοπράσινη γλυκιά και σχετικά σκληρή.

 

Θρακιώτικο. Ποικιλία τοπικής προέλευσης επί αιώνες παραγόμενη στην ακριτική περιοχή του νομού Έβρου αποκλειστικά οικολογική χωρίς λιπάσματα, φυτοφάρμακα, αρδεύσεις κλπ. H ποικιλία “Χρυσή Κεφαλή” ή πεπόνι Θράκης είναι μοναδική και παράγεται με προστατευόμενο σπόρο.

8 καταπληκτικά οφέλη του πεπονιού (cantaloupe) στην υγεία :

  1. Καρδιαγγειακά οφέλη
  2. Το πεπόνι ενισχύει το ανοσοποιητικό (διεγείρει την παραγωγή λευκών αιμοσφαιρίων)
  3. Βελτιώνει την πέψη
  4. Μειώνει την αρτηριακή πίεση
  5. Βοηθά στην δημιουργία ισχυρών οστών και δοντιών
  6. Βελτιώνει την υγεία του δέρματος
  7. Προστατεύει τα μάτια από διαταραχές όρασης που σχετίζονται με την ηλικία
  8. Καταπολεμά τη δυσκοιλιότητα

Ωστόσο, τα πεπόνια όπως κάθε άλλη τροφή θα πρέπει να καταναλώνονται σε κανονικές ποσότητες και ως μέρος μιας ισορροπημένης διατροφής.

Λαχανικά πράσινα, βράσιμο ή στον ατμό

Λαχανικά πράσινα, βράσιμο ή στον ατμό

Μαγείρεμα στον ατμό ή βράσιμο; Πότε τα τρόφιμα διατηρούν τα θρεπτικά συστατικά τους στο μέγιστο βαθμό; Οι διαιτολόγοι εξηγούν…

Ο βρασμός λόγου χάρη ενδείκνυται στην περίπτωση που θέλουμε να ετοιμάσουμε ένα ζωμό, οπότε όντως αυτό που επιθυμούμε είναι να «περάσουν» στον ζωμό τα πολύτιμα συστατικά του λαχανικού. Εάν όμως ο στόχος μας είναι αυτά να διατηρηθούν εντός του τροφίμου τότε η ενδεδειγμένη επιλογή είναι το μαγείρεμα στον ατμό, αλλά και ο βρασμός με τον σωστό τρόπο.

Τι πρέπει να ξέρουμε για τον ατμό

Με αυτό τον τρόπο μαγειρικής τα τρόφιμα διατηρούν το χρώμα, τη γεύση και τα θρεπτικά τους συστατικά. Όσον αφορά τα λαχανικά, ο ατμός συμβάλλει στη διατήρηση των βιταμινών του συμπλέγματος B, της βιταμίνης C και των ιχνοστοιχείων. Επίσης όσο λιγότερο διαρκεί το μαγείρεμα στον ατμό και τα λαχανικά παραμένουν τραγανά τόσο περισσότερο διατηρούν και τις αδιάλυτες φυτικές ίνες που διευκολύνουν τη λειτουργία του εντέρου.

Τι πρέπει να ξέρουμε για τον βρασμό

Ενδείκνυται για την προετοιμασία ενός ζωμού ή μιας σούπας επειδή οι υδατοδιαλυτές βιταμίνες των λαχανικών ή των άλλων τροφίμων (κρέατος, ψαριού) μεταφέρονται στο νερό. Στην περίπτωση αυτή βάζετε εξαρχής το τρόφιμο στην κατσαρόλα με το νερό και ανάβετε το μάτι.

Εάν όμως θέλουμε να βράσουμε τα λαχανικά έτσι ώστε να «κρατήσουν» τις βιταμίνες τους τότε η σύσταση των ειδικών είναι να τα ρίξουμε σε νερό που κοχλάζει και να τα αφήσουμε όσο το δυνατό λιγότερο – όχι πάνω από 10′. Επίσης μετά το βρασμό αφαιρείτε τα λαχανικά από την κατσαρόλα, επειδή αν τα αφήσετε εντός οι απώλειες θρεπτικών συστατικών συνεχίζονται. Ένα κριτήριο για το αν έχουν χαθεί πολύτιμες βιταμίνες κατά τον βρασμό είναι το χρώμα των λαχανικών. Όσο πιο έντονο και λαμπερό τόσο λιγότερες οι απώλειες.

Πηγή: ygeiamou

Μακαρονάδα, τιπς και συμβουλές

Μακαρονάδα, τιπς και συμβουλές

Τα ζυμαρικά έχουν υψηλή θρεπτική αξία αφού βρίσκονται στη βάση της Πυραμίδας της Μεσογειακής Διατροφής, γεγονός που συνιστά τη συχνή εβδομαδιαία κατανάλωση τους.

Σε αντίθεση με την πεποίθηση ότι τα ζυμαρικά παχαίνουν, μία κανονική μερίδα από μακαρόνια (100 γρ) περιέχει λιγότερο από 2 γραμμάρια λίπους. Ταυτόχρονα, τα ζυμαρικά έχουν πολύ χαμηλή περιεκτικότητα σε χοληστερόλη και νάτριο (αλάτι). Συνδυάζοντάς τα με σάλτσες λαχανικών, κόκκινο κρέας, πουλερικά ή ψάρια, μπορούν να αποτελέσουν ένα πλούσιο σε γεύση και χαμηλό σε θερμίδες γεύμα.

Επιπρόσθετα, είναι σημαντικό το γεγονός ότι τα ζυμαρικά μπορούν να καταναλωθούν από όλους ακόμα και από την τρίτη ηλικία, λόγω του ότι είναι εύπεπτα, δεν χρειάζονται ιδιαίτερο μάσημα και είναι εύκολα και γρήγορα στην προετοιμασία.

Τα οφέλη της κατανάλωσης ζυμαρικών

επαυξάνονται όταν είναι ολικής αλέσεως, δηλαδή όταν φτιάχνονται από αλεύρι που περιέχει όλα τα τμήματα του σπόρου του σιταριού.

Ειδικότερα, τα ζυμαρικά ολικής αλέσεως έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε:

– Βιταμίνες του συμπλέγματος Β, που είναι σημαντικές για τη λειτουργία του νευρικού συστήματος και την ενίσχυση του μεταβολισμού.

– Χαλκό, που είναι απαραίτητος για το σχηματισμό του συνδετικού ιστού, τα ερυθροκύτταρα και την καλή λειτουργία του νευρικού, του ανοσοποιητικού και του καρδιαγγειακού συστήματος.

– Σελήνιο, το οποίο βελτιώνει τη λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα.

– Μαγνήσιο, που είναι απαραίτητο για τη ρύθμιση της πίεσης του αίματος και τη σκελετική υγεία.

– Μαγγάνιο, χρήσιμο για το σχηματισμό οστών και το μεταβολισμό των υδατανθράκων και των πρωτεϊνών.

– Φυτικές ίνες, που αυξάνουν την κινητικότητα του εντέρου, καταπολεμώντας στη δυσκοιλιότητα, καθώς επίσης μειώνουν την απορρόφηση του διατροφικού λίπους. Επιπλέον, οι φυτικές ίνες σε συνδυασμό με τους σύνθετους υδατάνθρακες των ζυμαρικών ολικής αλέσεως δεν προκαλούν απότομες μεταβολές στα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα , με αποτέλεσμα να μπορούν να καταναλώνονται και από άτομα με σακχαρώδη διαβήτη.

Ποια ζυμαρικά ολικής αλέσεως να προτιμώ;

Εκείνα που παρασκευάζονται από 100% σιμιγδάλι ολικής αλέσεως, το οποίο έχει αλεστεί με τη μέθοδο «pearling» (αποφλοίωση). Η συγκεκριμένη παραγωγική διαδικασία διατηρεί τα πιο θρεπτικά τμήματα του πίτουρου και ταυτόχρονα αποδίδει ένα απόλυτα ομοιογενές σιμιγδάλι ολικής αλέσεως άριστης ποιότητας, όπου δημιουργεί ομοιογενή ζυμαρικά ολικής αλέσεως με πιο φυσικό χρώμα και λιγότερη ξινή γεύση, συγκριτικά με άλλα προϊόντα της ίδιας κατηγορίας.
Πόση ποσότητα ζυμαρικών καταναλώνεται σε ένα γεύμα:

Μια υγιεινή μερίδα ζυμαρικών για έναν ενήλικα είναι 1 ½ φλιτζάνι του τσαγιού μαγειρεμένα.

Πηγή:Λόγω Διατροφής

Μαγείρεμα και συμβουλές

  • Για σωστό μαγείρεμα μακαρονιών θα πρέπει να βράσεις τα ζυμαρικά σου σε μεγάλη κατσαρόλα με άφθονο νερό. (1 λίτρο νερού για κάθε 100 γρ. ζυμαρικών)
  • Ρίξε 2 κ.σ. αλάτι σε 5 λιτρα στο νερό που θα βράσεις 1 πακέτο μακαρόνια. Αυτό σημαίνει περίπου μισό κουταλάκι αλάτι για κάθε λίτρο νερό. Για ακόμα πιο εντονη γεύση μπορεις να βαλεις και μια ακόμα κουταλιά στα 5 λίτρα αλλά όχι παραπανω.
  • Αν βάλεις αλάτι πριν βράσει το νερό καθυστερείς τον βρασμό για κάτι λιγότερο από 10 δευτερόλεπτα.
  • Αν δεν θέλεις να σου κολλήσουν τα μακαρόνια ανακάτευε συχνά.
  • Τα μακαρόνια σου πρέπει να είναι al dente. Σαφώς αυτό είναι θέμα γούστου αλλά τα al dente είναι τα αυθεντικά, ιταλικά ζυμαρικά.
  • Η προσθήκη λαδιού στο νερό που βράζει δεν βοηθάει και τόσο πολύ στο να μην κολλάνε τα μακαρόνια όπως πολύ συχνά ακούγεται. Το πιο σημαντικό που κάνει το λάδι αν το βάλεις στην κατσαρόλα πριν τα μακαρόνια είναι πως σταματάει το άφρισμα που πολλές φορές δημιουργείται.
  • Αν θέλεις να μην κολλάνε τα μακαρόνια βάλε άφθονο νερό (όπως σου προτείναμε παραπάνω) και λάδι ή βούτυρο αφού τα βγάλεις από την φωτιά .
  • Βάλε λάδι ή βούτυρο στα μακαρόνια σου σε ένα μπολ ή στην κατσαρόλα. Όχι μέσα στο σουρωτήρι γιατί είναι πολύ δύσκολο να καθαριστεί ειδικά αν είναι πλαστικό.
  • Δεν πετάμε το νερό από τα μακαρόνια. Χρησιμοποιούμε λίγο από αυτό όταν ανακατεύουμε τα ζυμαρικά με τη σάλτσα μέσα στην κατσαρόλα ή το μπολ.
  • Ανακατεύετε με ξύλινη κουτάλα και όχι με μεταλλική γιατί ρίχνει την θερμοκρασία του βρασμού.
  • Για τα πάντα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα! Αν θέλεις πιο γρήγορο και πιο οικονομικό αποτέλεσμα με λιγότερο ρεύμα μπορείς να αφήσεις κάποιους κανόνες στο πλάι . Πχ να βράσετε σε μικρότερη θερμοκρασία με καπάκι ή σε λιγότερο νερό και ας λασπώσουν λιγάκι.
  • ΜΗΝ βάζεiς νερό για να ξεπλύνεις τα μακαρόνια. Η μόνη περίπτωση που θα πρέπει να γίνει αυτό είναι αν τα ξεχασες και έχουν έβρασαν υπερβολικά τα μακαρόνια και θέλετε να σταματήσετε τον βρασμό.
  • Πριν πετάξεις το νερό που έβρασες τα μακαρόνια κράτα 1 κούπα από αυτό για να προσθέσεις στην σάλτσα καθώς το άμυλο που περιέχει θα την δέσει τέλεια.
  • Ανακάτεψε κατευθείαν τα μακαρόνια με την σάλτσα  και μην βάζεις στο πιάτο πρώτα τα μακαρόνια και μετά την σάλτσα.
  • Τα μακαρόνια είναι χαμηλά σε περιεκτικότητα λιπών και δεν περιέχουν χοληστερίνη.
  • Τα ζυμαρικά περιέχουν φώσφορο και μαγνήσιο, είναι πλούσια σε βιταμίνες Β και Ε και φυτικές ίνες
  • Τα ζυμαρικά βοηθούν στην καταπολέμιση του στρές
  • Ο εγκέφαλος συνθέτει ευκολότερα την ορμόνη που ελέγχει την διάθεση δρώντας ως αντικαταθλιπτικό, όταν η διατροφή βασίζεται σε υδατάνθρακες.
  • Προτίμησε ζυμαρικά ολικής αλέσεως στην καθημερινή σου διατροφή, καθώς έχουν έως και διπλάσια ποσότητα φυτικών ινών.
  • Τα ζυμαρικά βρίσκονται στην βάση της διατροφικής μας πυραμίδας.
  • Πηγή: https://bletsas.gr

Γλυκοπατάτα – Διατροφική αξία και Οφέλη

Γλυκοπατάτα – Διατροφική αξία και Οφέλη

Η καταγωγή της γλυκοπατάτας (Ipomoea batatas) είναι από τη Νότια Αμερική. Στην Ευρώπη φαίνεται ότι έφτασε μετά από την εξερεύνηση της Αμερικής από τον Κολόμβο.
Οι βλαστοί της γλυκοπατάτας είναι μακριοί, έρποντες ή αναρριχώμενοι και φέρουν μεγάλα φύλλα, μακριά, συνήθως σχήματος καρδιάς με χρώμα βαθύ πράσινο.

Το φυτό για να ανθίσει απαιτεί μικρή διάρκεια της ημέρας. Τα άνθη του φύονται κατά ταξιανθίες έχουν χρώμα κόκκινο, σχήμα χοανοειδές με πλατύ έλασμα και φύονται από τις μασχάλες των φύλλων.

Η ρίζα που είναι το φαγώσιμο τμήμα του φυτού έχει χρώμα καφέ, κίτρινο, πορτοκαλί ή κόκκινο εξωτερικά και κίτρινο, λευκό, πορτοκαλί και ορισμένες φορές κόκκινο εσωτερικά. Το σχήμα της είναι ατρακτοειδές έως μακρύ ή κονδυλώδες. Οι ποικιλίες που έχουν πορτοκαλί σάρκα είναι πλούσιες σε καροτένιο, αλλά όλες οι ποικιλίες είναι πλούσιες σε άμυλο.

Η γλυκοπατάτα πολλαπλασιάζεται με βλαστούς ή μοσχεύματα καθώς ενώ βγάζει άνθη δεν σχηματίζει καρπούς και σπόρια, προτιμά δε τα ελαφριά αμμοπηλώδη εδάφη. Για να υπάρχουν καλές αποδόσεις χρειάζεται θερμός καιρός για περίπου πέντε μήνες.

Η συγκομιδή γίνεται τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο, πάντοτε δε πριν αρχίσουν οι παγωνιές.

Διατροφική αξία

Η γλυκοπατάτα περιέχει μια μεγάλη ποσότητα καροτένιων συμπεριλαμβάνοντας τη βήτα-καροτίνη και τη λουτεΐνη. Τα καροτένια μετατρέπονται στο συκώτι σε βιταμίνη Α. Επίσης, η γλυκοπατάτα είναι καλή πηγή βιταμίνης C, βιταμίνης Β6 και άλλων σημαντικών μικροθρεπτικών συστατικών όπως ο χαλκός, το μαγγάνιο και η βιοτίνη. Η γλυκοπατάτα περιέχει μια ποσότητα πρωτεΐνης, αλλά μεγαλύτερη ποσότητα υδατανθράκων και φυτικών ινών, και έχει σημαντικά μικρή ποσότητα σακχάρων.

Τα οφέλη της γλυκοπατάτας για την υγεία

Η καροτίνη είναι η πορτοκαλί χρωστική ουσία που βρίσκεται στη γλυκοπατάτα. Η μετατροπή της καροτίνης σε βιταμίνη Α την κάνει εξαιρετική τροφή για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος και τη διατήρηση της υγιούς επιδερμίδας. Η κατανάλωση μιας υγιούς, καλά ισορροπημένης διατροφής είναι σημαντική για τη διατήρηση της γενικής υγείας.

Επίσης, είναι σημαντική για τη διασφάλιση της υγιούς όρασης. Η έρευνα έχει δείξει ότι ο κίνδυνος εκφύλισης της ωχράς κηλίδας μπορεί να μειωθεί σημαντικά καταναλώνοντας τροφές με υψηλή περιεκτικότητα σε θρεπτικά συστατικά που είναι σημαντικά για την υγεία της οράσεως, ιδιαίτερα λουτεΐνη, βιταμίνη Α και C που βρίσκονται όλες στη γλυκοπατάτα.

Η γλυκοπατάτα έχει υψηλή περιεκτικότητα σε αντιοξειδωτικά. Τα αντιοξειδωτικά είναι ενώσεις που καταπολεμούν τις ελεύθερες ρίζες στον οργανισμό προλαμβάνωντας την οξείδωση των κυττάρων.

Σήμερα καλλιεργείται σε μεγάλη κλίμακα στην Αμερική, Αφρική και στα νησιά του Ειρηνικού. Η Κίνα έχει τη μεγαλύτερη παραγωγή γλυκοπατάτας στον κόσμο. Ακολουθούν η Βραζιλία, η Ινδονησία, η Ουγκάντα και η Νότια Αφρική. Στην Ελλάδα καλλιεργείται σε μικρή έκταση στα νησιά και την Πελοπόννησο.

Συγκριτικά με την κοινή πατάτα η γλυκοπατάτα είναι πιο γλυκιά και πιο χορταστική, πλουσιότερη σε φυτικές ίνες, αντιοξειδωτικά και κάλιο, αλλά παρά τη γλυκιά της γεύση, έχει λιγότερους υδατάνθρακες και χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, επομένως είναι πιο κατάλληλη για τους διαβητικούς.
Παρέχει αντιοξειδωτική και αντιφλεγμονώδη προστασία, καλό έλεγχο της αρτηριακής πίεσης και πρόληψη κατά του καρκίνου.

Γλυκοπατάτες – πάγκρεας

Το μακρόστενο σχήμα της γλυκοπατάτας, μοιάζει αρκετά με αυτό του παγκρέατος και, επίσης, αυτό το φυτό προωθεί την υγιή λειτουργία του συγκεκριμένου οργάνου.

Οι γλυκοπατάτες έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε βήτα-καροτένιο, το οποίο είναι ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό που προστατεύει όλους τους ιστούς του σώματος, συμπεριλαμβανομένου και του παγκρέατος, από ζημία που σχετίζεται με τον καρκίνο ή τη γήρανση. Η γλυκοπατάτα ισορροπεί τον γλυκαιμικό δείκτη των διαβητικών.

Πηγή: https://www.proionta-tis-fisis.com

Μαγειρεύεται βραστή, ως πουρές, ψητή και στη χόβολη. Τρώγονται και σε γαρνιτούρες, ως ορεκτικό, ως επιδόρπιο με προσθήκη ζάχαρης άχνης, σε γέμισμα διαφόρων πιτών κ.λ.π. Χρησιμοποιούνται επίσης και για την παραγωγή αλκοόλης και αλκοολούχων ποτών.

 

Γλυκοπατάτες ψητές, συνταγή εδώ!

Γλυκοπατάτες ψητές στο γκριλ του φούρνου

Συνταγή εδώ!

 

Σπαράγγια είδη, καθάρισμα , τρόποι μαγειρέματος

Σπαράγγια είδη, καθάρισμα , τρόποι μαγειρέματος

Το σπαράγγι (Asparagus officinalis) ήταν γνωστό στην αρχαία Αίγυπτο καθώς έχουν βρεθεί τοιχογραφίες στις πυραμίδες όπου πιστεύεται ότι χρονολογούνται γύρω στο 5000 π.Χ. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι το καλλιεργούσαν, μπορεί να ήταν και αυτοφυές.

Στην μικρά Ασία

πιστεύεται ότι καλλιεργήθηκε 2000 χρόνια πριν από την εποχή των Ρωμαίων, ήταν γνωστό φάρμακο για τον οδοντόπονο, καρδιοπάθεια, νύγματα εντόμων και άλλες περιπτώσεις. Από τη Μεσόγειο διαδόθηκε στη Βόρεια Ευρώπη και από εκεί στη Βόρεια Αμερική. Στη Βόρεια Ευρώπη διαδόθηκε η παραγωγή λευκών σπαραγγιών, ενώ στη Βόρεια Αμερική η καλλιέργεια πράσινου σπαραγγιού.

Στην Ελλάδα

εμφανίστηκε ως άγριο, αυτοφυές φυτό σε πολλές υγρές, ημιορεινές περιοχές με την ονομασία «βλαστάρια». Γρήγορα εκτιμήθηκε η αξία του για τις διάφορες φαρμακευτικές και διαιτητικές του ιδιότητες, γι’ αυτό και άρχισε η εντατική καλλιέργειά του.

Oι ασπάραγοι ή ασφάραγοι, που εκτιμούσαν ιδιαίτερα οι αρχαίοι, έδωσαν και την παγκόσμια ονομασία στον πολύτιμο αυτό βλαστό. Λευκά, βιολέ ή πράσινα, τα σπαράγγια στη σημερινή τους μορφή είναι προϊόν μακρόχρονης επιλεκτικής καλλιέργειας, που άρχισε από τη ρωμαϊκή εποχή. Τα πικρά, άγρια σπαράγγια ήταν κυρίως εκείνα που έτρωγαν οι αρχαίοι. Οι Γάλλοι, οι Γερμανοί και οι περισσότεροι Ευρωπαίοι προτιμούν τα λευκά σπαράγγια ενώ στην Αμερική αυτή την εποχή θα βρείτε παντού τα λεπτά γευστικότατα πράσινα, που τα κάνουν συνήθως ψητά – είτε στα κάρβουνα είτε στην πυρωμένη πλάκα – και τα σερβίρουν με παρθένο ελαιόλαδο και χυμό λεμονιού. Το μαγείρεμα αυτό αναδεικνύει τη γεύση και το άρωμα των σπαραγγιών και δικαιολογεί απόλυτα την τιμή αλλά και το χαρακτηρισμό τους σαν τα εκλεκτότερα λαχανικά της άνοιξης.

Άγρια Σπαράγγια

Πώς μοιάζουν:

η άγρια σπαραγγιά είναι χαμηλός θάμνος με σκούρο πράσινο χρώμα, που αντί για φύλλα έχει αγκάθια. Οι βλαστοί της βγαίνουν ξεχωριστά απευθείας από το χώμα, χωρίς την ύπαρξη κεντρικού κορμού. Αυτό που τρώγεται είναι τα νεαρά βλαστάρια. Το χρώμα τους ποικίλει από υπόλευκα, σε διάφορες αποχρώσεις του πράσινου, έως σκούρο πράσινο σχεδόν μαύρο.

Πού θα τα βρούμε:

η άγρια σπαραγγιά βρίσκεται σχεδόν παντού, από δίπλα στη θάλασσα ως τα ψηλά βουνά! Αγαπάει τα νερά, τις δροσιές αλλά θα την βρεις και σε ξερούς πευκώνες! Της αρέσουν οι φράχτες, που τους χρησιμοποιεί για να πλέξει τα κλαδιά της, τα εγκαταλειμμένα οικόπεδα ή κτήματα, κοντά σε ποτάμια ή τρεχούμενα νερά. Αν δεις πευκώνες, σίγουρα από κάτω τους υπάρχουν σπαραγγιές, είναι από τα λίγα φυτά που μπορούν να επιζήσουν κάτω από τις πευκοβελόνες. Ο έμπειρος τροφοσυλλέκτης “σκανάρει” με το βλέμμα την περιοχή και εντοπίζει τα βλαστάρια που (αυθάδικα) ορθώνονται.

Πότε και πώς τα μαζεύουμε:

είναι το πρώτο βλαστάρι της άνοιξης. Στα ήπια και παραθαλάσσια μέρη ξεκινάει από τα τέλη Φεβρουαρίου (οι ενδιαφερόμενοι τρέξτε, οι φωτογραφίες είναι από χτεσινή βόλτα στη Ραφήνα), όσο απομακρυνόμαστε και ανεβαίνουμε σε ύψος το Μάρτιο, (στην Τσαγκαράδα το μαζεύουμε) τον Απρίλιο, ακόμα πιο ψηλά μέχρι το Μάιο! Από το φυτό μαζεύουμε το τρυφερό βλαστάρι πριν απλώσει φύλλα, που βγαίνει από την ίδια ρίζα δίπλα με τα περσινά και παλιότερα “κλαδιά”. Προσοχή- τα παλιά κλαδιά τσιμπάνε! Το κόβουμε με το χέρι έως το σημείο που είναι τρυφερό. Με αυτό τον τρόπο μαζεύουμε βλαστάρια 8-15 εκατοστών.

Πώς τα διατηρούμε:

Τα τρώμε αυθημερόν! Άντε να τα κρατήσουμε μια ημέρα σε ποτήρι ή ανθοδοχείο (είπαμε αριστοκράτης!) με νερό.

Πώς θα τα φάμε:

Το αποτέλεσμα της συλλογής μας τρώγεται με διάφορους τρόπους:

 

  • Ωμά με λαδόξυδο και αλάτι αναδεικνύοντας την υπόπικρη γεύση τους. Μπορούμε ακόμη να προσθέσουμε τις τρυφερές κορυφές στις ωμές σαλάτες.
  • Βραστά: τα βράζουμε για λίγα λεπτά σε αλατισμένο νερό, δεμένα με σπαγκάκι. Σερβίρουμε με λαδόξυδο ή λαδολέμονο. Τους αρέσει και το ψιλοκομμένο σκορδάκι!
  • Ριζότο: μια φίλη Ιταλίδα (που μας το έδειξε) κρατάει τις τρυφερές κορυφές (4 εκατοστά) χώρια, βράζει ελαφρά τα υπόλοιπα και τα σοτάρει μετά μαζί με το ρύζι χρησιμοποιώντας και το νερό τους αντί για ζωμό λαχανικών. Όταν κλείσει τη φωτιά προσθέτει τις κορυφές!
    • Ομελέτα με άγρια σπαράγγια ΑΜΑΝΙΤΑΥλικά
      • 1 μπουκετάκι τρυφερά βλαστάρια
      • 3 αυγά
      • λίγο γάλα
      • ελαιόλαδο
      • αλάτι και πιπέρι
      • Πηγή: http://www.bostanistas.gr

      Σπαράγγια πράσινα

      Για να τα καθαρίσετε τα σπαράγγια απλά πιέστε τα ελαφρά στο κάτω μέρος, βρείτε το σημείο που σπάνε από μόνα τους και πετάξτε το. 

      Για να τα απολαύσετε, εκτός από βραστά, μπορείτε να τα ψήσετε σε αντικολλητικό τηγάνι: ζεστάνετε το καλά, τοποθετήστε τα σπαράγγια το ένα δίπλα στο άλλο χωρίς λιπαρή ουσία και ψήστε τα μέχρι να καψαλιστούν ελαφρά. Λίγο πριν τα βγάλετε από τη φωτιά ρίξτε ελαιόλαδο, λεμόνι και χοντρό αλάτι και είναι έτοιμα!

      Μπορείτε να ψήσετε τις τρυφερές κορφές ή να τις δέσετε σε μάτσο και να τις βράσετε 8-10 λεπτά σε αλατισμένο νερό. Με τα σκληρά μέρη θα κάνετε σούπες, εκλεκτές σάλτσες για ψαρικά αλλά και υπέροχο ριζότο.

    • Πώς θα μαγειρέψετε τα λευκά σπαράγγια

Σύμφωνα με την κλασική γαλλική τεχνική, θα δέσετε τακτικά τα παχουλά λευκά σπαράγγια σε ματσάκια, θα τα ρίξετε στην ειδική μακρουλή κατσαρόλα όταν το νερό – με αλάτι – πάρει βράση και θα τα αφήσετε να βράσουν μέχρι να μαλακώσουν. Μπορείτε όμως να μαγειρέψετε τα σπαράγγια στον ατμό, οπότε κερδίζετε χρόνο, αφού δεν θα χρειαστεί να τα δέσετε ενώ επιπλέον θα διατηρηθούν καλύτερα οι θρεπτικές ουσίες τους και η γεύση τους στο ακέραιο.

Είναι καλύτερα να ξεφλουδίσετε το κάτω μέρος, όπου τα σπαράγγια είναι σκληρά και ινώδη. Με τον ειδικό αποφλοιωτή για τις πατάτες ή με πολύ κοφτερό μαχαίρι αφαιρέστε τη φλούδα από τα 2/3 των σπαραγγιών αρχίζοντας από πάνω και σταματώντας στο σκληρό κάτω μέρος το οποίο θα κόψετε. Κρατήστε το μαζί με τα φλούδια που θα κρέμονται, για να τα χρησιμοποιήσετε και να φτιάξετε νοστιμο ζωμό λαχανικών. Μόνο οι τρυφερές κορφές των σπαραγγιών μένουν ακαθάριστες.

Για να βρείτε το ιδανικό τρυφερό κομμάτι, με το ένα χέρι κρατήστε το σπαράγγι και με το δείκτη και τον αντίχειρα του άλλου χεριού πιάστε το κάτω μέρος, 1-2 εκατοστά πριν από την άκρη, και λυγίστε το σπαράγγι μέχρι να σπάσει. Σπάζει στο σημείο που πρέπει. Τις χοντρές  άκρες μπορείτε είτε να τις ξεφλουδίσετε και να τις μαγειρέψετε στον ατμό είτε να τις φυλάξετε, μαζί με τα υπόλοιπα φλούδια κλπ να τα λιώσετε στο μπλέντερ και να τα κάνετε σούπα, σάλτσα ή ριζότο.

Σπαράγγια λευκά στον ατμό – για 4 άτομα

Θα χρειαστείτε 1 κιλό σπαράγγια μέτρια καθαρισμένα και κομμένα όπως περιγράφω πιο πάνω.

Σε κατσαρόλα βάλτε 2 εκατοστά νερό για να πάρει βράση. Βάλτε τα σπαράγγια στο ειδικό καλαθάκι και τοποθετήστε το στην κατσαρόλα. Χαμηλώστε τη φωτιά στο μέτριο.  Αν το σπαράγγι λυγίζει ελαφρά, όταν το σηκώνετε κρατώντας το από τη μέση και η κομμένη άκρη του λιώνει όταν την πατάτε, τότε τα σπαράγγια είναι έτοιμα. Συνήθως χρειάζονται 4-5 λεπτά για τα σπαράγγια με διάμετρο λιγότερο από 1 εκατοστό και 5-6 λεπτά για τα μεγαλύτερα. Στραγγίστε και σερβίρετε τα σπαράγγια αμέσως, ζεστά, προσθέτοντας σάλτσα βινεγκρέτ (δείτε πιο κάτω) ή όποια γαρνιτούρα. Αν θέλετε να τα σερβίρετε την επομένη, βουτήξτε τα αμέσως σε κρύο νερό για να σταματήσει ο βρασμός, στραγγίστε τα καλά και φυλάξτε τα σκεπασμένα στο ψυγείο.

Σημείωση: Αν δεν έχετε το ειδικό καλαθάκι για βράσιμο στον ατμό, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα τρυπητό που εφαρμόζει πάνω σε κατσαρόλα. Το σκεύος που θα χρησιμοποιήσετε θα πρέπει να μπορεί να σκεπαστεί. Προσοχή – τα σπαράγγια δεν πρέπει να ακουμπούν στο νερό.

Πηγή: http://www.bostanistas.gr/?i=bostanistas.el.article&id=974

Οφέλη σπαρραγιού στον οργανισμό μας

Τα νόστιμα σπαράγγια είναι τα κατεξοχήν ανοιξιάτικα λαχανικά καθώς κάνουν την εμφάνιση τους τις πρώτες μέρες της Άνοιξης. Εκτός από τη γεύση που μας προσφέρουν, κάνουν και καλό στον οργανισμό μας, ενώ δεν μας προσθέτουν καθόλου θερμίδες! 

Ένα φλιτζάνι σπαράγγια

μας δίνει μόνο 27 θερμίδες, 5 γραμμάρια υδατανθράκων, 3 γραμμάρια πρωτεΐνης, 3 γραμμάρια φυτικών ινών και καθόλου λίπος.
Η ίδια ποσότητα μας βοηθάει να καλύψουμε το 20% των αναγκών μας σε βιταμίνη Α, το 17% σε φολικό οξύ και το 13% σε βιταμίνη C.

–  Τα μικρά αυτά λαχανικά είναι πλούσια σε αντιοξειδωτικά όπως η γλουταθειόνη, δηλαδή ουσίες που μάχονται κατά των ελεύθερων ριζών που δημιουργούν προβλήματα στον οργανισμό μας.
– Η κατανάλωση των σπαραγγιών κάνει καλό στον εγκέφαλό μας καθώς έχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε φολικό οξύ το οποίο σε συνεργασία με τη βιταμίνη Β12, φαίνεται ότι προστατεύει τις εγκεφαλικές λειτουργίες. Επίσης, το φολικό οξύ είναι απαραίτητο για τον οργανισμό στις περιόδους ταχείας ανάπτυξης όπως είναι η εγκυμοσύνη και η εφηβεία.
– Τα σπαράγγια περιέχουν το ασπαραγινικό οξύ, το οποίο όχι μόνο αυξάνει τη διούρηση αλλά βοηθάει στην αποβολή της περίσσειας αλάτων από το σώμα.
–  Είναι πλούσια σε βιταμίνη Κ. Ένα φλιτζάνι σπαραγγιών μας εφοδιάζει με το 70% των ημερήσιων αναγκών μας σε βιταμίνη Κ. Η βιταμίνη Κ παίζει σημαντικό ρόλο στην υγεία των οστών καθώς συμβάλει στην απορρόφηση του ασβεστίου από τα οστά.
– Τέλος, τα σπαράγγια βοηθούν σε περιπτώσεις δυσκοιλιότητας γιατί είναι πλούσια σε νερό και σε φυτικές ίνες.

Πως να βάλετε στη διατροφή σας τα νόστιμα σπαράγγια :

– Τα σπαράγγια μπορούν να καταναλωθούν ωμά ή μαγειρεμένα κι οπωσδήποτε ολόφρεσκα. Για να διατηρηθούν λίγες μέρες μπορείτε να τα βάλετε σε πλαστική σακούλα στο ψυγείο αφού τυλίξετε τις κομμένες άκρες τους σε βρεγμένο χαρτί.
–  Προσθέστε τα σπαράγγια στη σαλάτα σας ή στην ομελέτα σας.
–  Μπορείτε να τα σοτάρετε ελαφρώς σε μικρή ποσότητα εξαιρετικά παρθένου ελαιόλαδου κι αν θέλετε να βάλετε και λίγο σκορδάκι.

Σταματάκη Αστερία, Msc Μsc στην Κλινική διατροφή διαιτολόγος ‐ διατροφολόγος

Πηγή: ttps://www.onmed.gr/diatrofi

 

 

Μαγειρίτσα και Έθιμο

Μαγειρίτσα και Έθιμο

Η μαγειρίτσα είναι το παραδοσιακό θεσπέσιο έδεσμα που τρώμε το βράδυ της Ανάστασης. Οι περισσότεροι γνωρίζουν από τι αποτελείται και πως φτιάχνεται η μαγειρίτσα. Όμως ξέρετε τι ακριβώς συμβολίζει και πως προέκυψε σαν έθιμο;
Το βράδυ της Ανάστασης είναι ουσιαστικά το τέλος της Σαρακοστής, δηλαδή το τέλος της 40ημερης νηστείας από την Καθαρά Δευτέρα. Το πιάτο με την μαγειρίτσα είναι μια πολύ εύστοχη και ήπια επιλογή για το στομάχι, αφού όσοι νήστεψαν το κρέας για σαράντα ημέρες, θα πρέπει να προσέξουν και να ξεκινήσουν σταδιακά την κρεατοφαγία που ακολουθεί τις επόμενες ημέρες.
Οπότε η μαγειρίτσα είναι το φαγητό που προετοιμάζει τον ανθρώπινο οργανισμό ώστε να μην πέσει κατ’ ευθείαν στα βαθιά, με το αρνί και το κατσίκι της επόμενη μέρας. Γι’ αυτό και επιλέχθηκε να τρώγεται το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου και καθιερώθηκε ως έθιμο.

το πιάτο της Μαγειρίτσας είναι δικό μου…η συνταγή βρίσκεται στο τέλος.

Συνταγές, εύκολες, γρήγορες και νόστιμες

Ωστόσο, ποιος είναι ο συμβολισμός της; Τα χορταρικά της συμβολίζουν τα πικρά χόρτα που έτρωγαν οι Εβραίοι προς ανάμνηση της πολύχρονης σκλαβιάς τους από τους Αιγύπτιους. Το Πάσχα των Εβραίων είναι εθνική γιορτή.

Πάσχα στα εβραϊκά σημαίνει έξοδος ή διάβαση. Οι Χριστιανοί γιορτάζουν την Ανάσταση του Χριστού και το πέρασμα από τον θάνατο στη ζωή.

Μια άλλη επιστημονική άποψη σχετικά με την προέλευση της γιορτής του Πάσχα, είναι πως τα περί κατανάλωσης αρνιού ανήκαν αρχικά σε ποιμενική γιορτή.

Αυτή η γιορτή  λάμβανε χώρα την πανσέληνο που ήταν πιο κοντά στην εαρινή ισημερία. Επρόκειτο μάλλον για θυσία ενός αρνιού έτσι ώστε ο θεός των ποιμνίων (της γονιμότητας) να πάρει το μερίδιό του για να εξασφαλίσει τη γονιμότητα του ποιμνίου. Το αρνί τρωγόταν σε ένδειξη κοινωνίας με το θεό προστάτη.

Σύμφωνα με αυτό, ο θεός είχε πει στους Εβραίους ότι πρέπει το αρνί να φαγωθεί όλο και να μην μείνει κανένα κομμάτι του. Έτσι προέκυψαν και τα φαγητά όπως η Μαγειρίτσα αλλά και το κοκορέτσι στα οποία χρησιμοποιούνται τα εντόσθια του ζώου.

Πηγή: https://pieriakaterini.blogspot.com

Ως προς τον τρόπο παρασκευής της τώρα

Η μαγειρίτσα είναι ένα από τα λίγα φαγητά που φτιάχνονται με συγκεκριμένο τρόπο και υλικά και δεν έχει πολύ “χώρο” για αλλαγές. Τα συστατικά λοιπόν της μαγειρίτσας είναι: φυσικά η συκωταριά και τα έντερα, μαρούλια (εδώ μπορεί να γίνει μια μικρή παραλλαγή και να χρησιμοποιήσεις χόρτα), φρέσκα κρεμμυδάκια, ρύζι (υπάρχουν πολλές συνταγές που δεν το περιέχουν), αυγά, λεμόνια και για μυρωδικά θέλει μόνο αλάτι, πιπέρι και άνηθο.

Το πιο δύσκολο είναι το καθάρισμα των εντέρων. Κάτι που γίνεται από την προηγούμενη ημέρα. Τα βάζεις σε νερό μαζί με ξύδι και λεμόνι για να φύγει η άσχημη μυρωδιά και να ασπρίσουν. Την επόμενη ημέρα λοιπόν τα βάζεις κάτω από την βρύση και τα ξεπλένεις πολύ καλά. Τα ζεματίζεις και τα αφήνεις για λίγο να βράσουν. Έπειτα τα κόβεις σε μικρά κομματάκια.

Σε μια κατσαρόλα με λίγο λάδι αφού τσιγαρίσεις το κρεμμύδι προσθέτεις τα κομματάκια από την συκωταριά και τα έντερα.Ρίχνεις επίσης τα μαρούλια, αλάτι, πιπέρι και τον άνηθο. Τα αφήνεις να σιγοβράσουν σε χαμηλή φωτιά με λίγο νερό. Μόλις βράσουν τα υλικά προσθέτεις το ρύζι και συνεχίζεις το βράσιμο μέχρι να βράσει και αυτό.

Στη συνέχεια χτυπάς τα ασπράδια των αυγών μέχρι να γίνουν μαρέγκα και προσθέτεις και τους κρόκους. Συνεχίζεις το χτύπημα και συμπληρώνεις με τον χυμό λεμονιού. Με ένα κουτάλι προσθέτεις ζουμί από την μαγειρίτσα ενώ συνεχίζεις το χτύπημα γρήγορα για να μην κόψει το αυγολέμονο. Αφού έχεις προσθέσει αρκετό ζουμί ρίχνεις το αυγολέμονο στην κατσαρόλα και την κουνάς για να πάει παντού.

Ανά περιοχές τις Ελλάδας βέβαια υπάρχουν κάποιες μικρές παραλλαγές όπως στην Πάτρα που την φτιάχνουν άσπρη αυγολέμονο. Πολύ γνωστή όμως είναι και η στιλίκουρδα, η μαγειρίτσα που φτιάχνουν στην Κέρκυρα, στην οποία προσθέτουν άνηθο, μαϊντανό, σκόρδο και λευκό κρασί.

Πηγή: http://www.enikos.gr

ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΟΥ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΜΑΓΕΙΡΙΤΣΑΣ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΜΑΓΕΙΡΙΤΣΑ ΜΕ ΣΥΚΩΤΑΚΙΑ ΚΟΤΑΣ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

Κόκκινα Αυγά και Έθιμο Πάσχα

»Ενα από τα έθιμα της εορτής του Πάσχα είναι τα κόκκινα αυγά, τα οποία βάφονται κάθε χρόνο την Μ. Πέμπτη. Η παράδοση τα θέλει κόκκινα, όμως τα τελευταία χρόνια η τάση της μόδας άφησε κι εδώ τα σημάδια της, μεταμορφώνοντας τα αυγά σε χρωματική παλέτα διαφόρων αποχρώσεων.

Εκτός από το έθιμο της βαφής, υπάρχει και το έθιμο του τσουγκρίσματος των αυγών. Μάλιστα σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδας – όπως και στην Πιερία – διοργανώνονται τη δεύτερη ημέρα του Πάσχα, οι γνωστές «Αυγομαχίες», με νικητή εκείνον που μένει τελευταίος με ένα γερό αυγό.

Το έθιμο

Το βάψιμο των αυγών γίνεται την Μ. Πέμπτη, όπου κορυφώνεται σε όλες τις Εκκλησίες η κατάνυξη και ο πόνος των Χριστιανών για τη Σταύρωση του Χριστού. Το πρωί η νοικοκυρά έβγαζε ένα κόκκινο πανί, ύφασμα ή ρούχο στο μπαλκόνι. Αυτό συμβόλιζε το αίμα του Χριστού και αποτελούσε ένδειξη ότι ξεκίνησε η βαφή αυγών. Πολλοί λένε, ότι τα αυγά έπρεπε να βαφτούν κόκκινα πριν από τη Θεία Λειτουργία για να είναι γερά και να μην σπάνε εύκολα. Το έθιμο ήθελε την κατσαρόλα που θα έβαφαν τα αβγά να είναι καινούρια και ο αριθμός των αυγών ορισμένος. Την κόκκινη μπογιά έπρεπε να τη διατηρήσουν  σαράντα μέρες και να μην την πετάξουν έξω από το σπίτι.

Παλαιότερα δεν υπήρχε σχεδόν κανένα σπίτι, το οποίο εκείνη την ημέρα δεν είχε κρεμασμένο στο μπαλκόνι ή στο παράθυρο ένα κόκκινο πανί. Σε κάποιες περιοχές και ένα μαύρο ταυτόχρονα για να συμβολίζουν το αίμα του Χριστού και το πένθος αντίστοιχα. Αργότερα, είτε γιατί κάθε νοικοκυριό τα αγόραζε βαμμένα, λόγω έλλειψης χρόνου, είτε γιατί η μόδα ήθελε τα αυγά ακόμη και πολύχρωμα, το κόκκινο πανί εξαφανίστηκε. Το έθιμο εξακολουθεί να παραμένει αναλλοίωτο στο χρόνο.

Το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών

Το έθιμο του τσουγκρίσματος των αυγών ξεκίνησε μάλλον στη Βόρεια Αγγλία ως παιχνίδι. Ο κάτοχος του πιο γερού αυγού, ήταν ο νικητής.

Πολλοί κρατούν και δεν τσουγκρίζουν το πρώτο αυγό που βάφεται, γιατί ανήκει στην Παναγία και δεν πρέπει να πειραχτεί. Πολλοί, μέχρι σήμερα, το φυλούν στο εικονοστάσι τους μέχρι  την εορτή της Αναλήψεως.

Κόκκινα Αυγά ?

Τα αυγά αποτελούσαν από αρχαιοτάτων χρόνων, αφετηρία για δεκάδες μύθους, έθιμα και παραδόσεις. Θεωρούνταν σύμβολο της γονιμότητας, αλλά και της έναρξης ενός νέου κύκλου ζωής.

Tο βάψιμο των αυγών είναι ένα έθιμο που ξεκίνησε στην ανατολική Ευρώπη. Πολλοί λαογράφοι λένε ότι το έθιμο του αυγού έχει τις ρίζες του στην αρχαία Αίγυπτο και την Περσία, όπου φίλοι και συγγενείς αντάλλαζαν αυγά κάθε εαρινή ισημερία. Είναι γεγονός πως τα χρωματιστά αυγά τα συναντάμε στην αρχαιότητα, στη Ρώμη, στην Ελλάδα, στην Κίνα, στην Αίγυπτο, ως δώρα στις ανοιξιάτικες γιορτές μαζί με κουνέλια τα οποία είναι το σύμβολο της γονιμότητας.

Σήμερα το Πασχαλινό αυγό συμβολίζει, εκτός των άλλων, και τον τάφο από τον οποίο εξήλθε ο Θεάνθρωπος.

Σε ό,τι αφορά τους συμβολισμούς του αυγού, ο λαογράφος Γιώργος Μπόντας εξηγεί ότι «το βρασμένο αυγό συμβολίζει τον θανατωμένο Χριστό, που με το τσούγκρισμα κατά την Ανάσταση ανασταίνεται και μας γεμίζει με ελπίδα για νέα ζωή, πιο χαρούμενη και ευτυχισμένη. Το τσόφλι συμβολίζει τον τάφο του Κυρίου και το σπάσιμό του, το άνοιγμα του τάφου, την μετακίνηση της πέτρας που το σκεπάζει και την έξοδο του Χριστού. Το αυγό προσφέρεται εύκολα, είναι τόσο μικρό και δίνει τόσα πολλά. Μεταφέρει παντού την αγάπη, τη θυσία, την Ανάσταση, την ενότητα, την ανθρωπιά», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Κόκκινα Αυγά

Ο αρχιμανδρίτης Βενέδικτος Ιωάννου, μόνιμος αντιπρόσωπος του Πατριαρχείου στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών εξηγεί ότι η «Εκκλησία αναγνωρίζει και επικροτεί τα παραδοσιακά έθιμα που συνδέονται με τη γιορτή του Πάσχα όπως είναι το βάψιμο των αυγών. Αυτά συνδέονται με το Πάσχα και το μήνυμα που θέλει να στείλει αυτή η γιορτή. Το Πάσχα συμβολίζει το ξεκίνημα μιας νέας ζωής. Η ανάσταση, η άνοιξη, τα χρώματα αποτυπώνονται στον πλούσιο εθιμικό ρόλο των πασχαλινών αυγών”, δηλώνει.

Για το κόκκινο χρώμα του πασχαλινού αυγού, ο λαογράφος Μπόντας επισημαίνει πως παραπέμπει στους προχριστιανικούς θανάτους θεών. Το αίμα του εβραϊκού προβάτου και το αίμα του Χριστού. Έδωσε, μάλιστα, την ονομασία του και στη Μεγάλη Πέμπτη, η οποία στη Δυτική Μακεδονία ονομάζεται επίσης και «Κόκκινη Πέμπτη» ή «Κόκκινη Πέφτη».

Βέβαια οι εξηγήσεις – ερμηνείες για το κόκκινο χρώμα, εκτός από το ότι συμβολίζει τη Θυσία και το Αίμα του Χριστού, είναι ακόμη περισσότερες.

Μία δεύτερη εκδοχή υποστηρίζει  ότι το κόκκινο χρώμα οφείλεται στο γεγονός ότι η Παναγία πήρε ένα καλάθι αυγά. Τα πρόσφερε στους φρουρούς Του Υιού της, ικετεύοντάς τους να μην τον βασανίσουν. Όταν τα δάκρυά της έπεσαν πάνω στα αυγά, τότε βάφτηκαν από άσπρα σε κόκκινα.

Μία άλλη προσέγγιση συνδέει το κόκκινο χρώμα με τη Μαρία Μαγδαληνή.  Όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας ενημερώθηκε για την Ανάσταση του Χριστού, θεώρησε τόσο απίθανο το γεγονός, «όσο και το να βαφτούν τα αυγά κόκκινα». Η Μαρία Μαγδαληνή τότε, χρωμάτισε μερικά αυγά κόκκινα και του τα πήγε για να του επιβεβαιώσει το γεγονός.

Τρόποι βαφής

Στη χώρα μας, υπάρχουν πολλοί τρόπο βαψίματος των αυγών, πέραν των σύγχρονων βιομηχανοποιημένων βαφών. Αρκετοί χρησιμοποιούν οικολογικές βαφές, μη τοξικές, ώστε τα αβγά να βαφτούν με όσο το δυνατόν πιο φυσικό τρόπο. Μερικές από τις βαφές που κυριαρχούν μέχρι και σήμερα αποτελούνται από εκχυλίσματα φυτών, λαχανικών, φρούτων, όπως παντζάρια, φύλλα τριανταφυλλιάς, φλούδες των κρεμμυδιών, κόκκινο λάχανο, βατόμουρα, πορτοκάλια, κουρκουμά, σπανάκι, μαϊντανό, τσουκνίδα…

Πηγή: http://dionolymposguide.gr

 

 

Προζύμι και Ψωμί στο Σπίτι εύκολα

Προζύμι και Ψωμί στο Σπίτι εύκολα

του Γιάννη Τρέσκα…

Προζύμι

1η μέρα:

Σε ένα γυάλινο βάζο ανακατώνουμε 50 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις με 50 γρ. νερό κατά προτίμηση εμφιαλωμένο γιατί πολλές φορές το νερό της ύδρευσης έχει πολύ χλώριο.

Κλείνουμε το καπάκι χωρίς να το σφίξουμε και το αφήνουμε σε κάποιο ζεστό μέρος του σπιτιού μακριά από ρεύματα αέρα.

2η μέρα :

Δεν κάνουμε τίποτα

3η μέρα :

Δεν κάνουμε τίποτα

4η μέρα :

Δεν κάνουμε τίποτα

5η μέρα :

Δεν κάνουμε τίποτα

6η μέρα:

Σε αυτό το σημείο λογικά θα έχει βγάλει στην επιφάνεια μικρές φυσαλίδες και θα έχει πάρει μια ελαφριά ξινή μυρωδιά. Ίσως να έχει μαζέψει και λίγα υγρά στην επιφάνεια του.

Στα 100 γραμμάρια προζύμι που έχουμε ( 50 αλεύρι+ 50 νερό ) προσθέτουμε  100 γρ. αλεύρι με 65 γρ. νερό. Σύνολο 265 γραμμάρια προζύμι.

7 η μέρα

Το αφήνουμε πάλι σε κάποιο ζεστό μέρος του σπιτιού μακριά από ρεύματα αέρα.

 8η μέρα :

265 γραμμάρια προζύμι + 100 γραμμάρια αλεύρι + 65 γραμμάρια νερό. Σύνολο 430 γραμμάρια προζύμι το οποίο πάλι το αφήνουμε πάλι σε κάποιο ζεστό μέρος του σπιτιού.

9η μέρα :

Το προζύμι μας τώρα είναι έτοιμο και μπορούμε να το βάλουμε σε ένα πλαστικό σκεύος με καπάκι στο ψυγείο. Όταν θέλουμε να κάνουμε ψωμί παίρνουμε την ποσότητα που θέλουμε για το ψωμί και το υπόλοιπο το αφήνουμε πάλι στο ψυγείο.

Αυτό που πήραμε για το ψωμί ανάλογα την συνταγή του, το αφήνουμε να πάρει την θερμοκρασία του χώρου μας και μετά ζυμώνουμε. Μπορούμε να ζυμώσουμε και άμεσα αλλά το ζυμάρι θα αργήσει να φουσκώσει.

Ανανέωση προζυμιού

Καλό είναι μια φορά την εβδομάδα ,να ανανεώνουμε το προζύμι που έχουμε στο ψυγείο , για να το κρατάμε  ‘’ ζωντανό’’ . Μπορούμε βέβαια την ανανέωση να την κάνουμε και σε μεγαλύτερο διάστημα.

Στο προζύμι που έχουμε προσθέτουμε 100 γραμμάρια αλεύρι και 65 γραμμάρια νερό. Οι ποσότητες που σας γράφω δεν είναι δεσμευτικές. Μπορείτε ας πούμε να βάλετε 200 γραμμάρια αλεύρι και 130 νερό. Αυτό εξαρτάται  από το πόσο ψωμί θέλετε να ζυμώσετε.

Μετά την ανανέωση το προζύμι μπορεί να μπει αμέσως στο ψυγείο. Όπως είπαμε όμως προηγουμένως όταν είναι να ζυμώσουμε το αφήνουμε να πάρει την θερμοκρασία του χώρου μας και μετά ζυμώνουμε.

Συμβουλές :

Αν ανανεώνετε κανονικά το προζύμι αλλά για κάποιο λόγο δεν κάνετε ψωμί, κρατάτε όσο χρειάζεστε και το υπόλοιπο το  πετάτε.

Σε καμία περίπτωση δεν βάζουμε αλάτι στο προζύμι.

Αν το προζύμι μαζέψει νερό στην επιφάνεια του , σημαίνει πως χρειάζεται ανανέωση.

Αν για κάποιο λόγο βγάλει άσχημη μυρωδιά πετάξτε το και ξεκινήστε την διαδικασία από την αρχή.

 

Ας δούμε τώρα και μια απλή συνταγή ψωμιού με προζύμι.

Αλεύρι : 1 κιλό

Μπορεί να είναι από απλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις , ολικής , κίτρινο, σίκαλης, ή μίξη αυτών σε όποια αναλογία θέλουμε.

Προζύμι : 100 έως 200 γραμμάρια , αναλόγως πόσο γρήγορα θέλουμε να φουσκώσει  αλλά και πόσο ξινό θα είναι. Περισσότερο προζύμι σημαίνει και περισσότερη ξινίλα.

Αλάτι : 25 γραμμάρια

Νερό : 600 με 700 γραμμάρια.

Η ποσότητα του νερού εξαρτάται από το είδος των αλεύρων που χρησιμοποιούμε. Το αλεύρι ολικής όπως και το κίτρινο ‘’ σηκώνουν ‘’ περισσότερο νερό από το άσπρο αλεύρι για όλες τις χρήσεις.

Ανακατεύουμε τα άλευρα με το αλάτι και μετά προσθέτουμε το προζύμι. Βάζουμε τα 500 γραμμάρια νερό και σταδιακά προσθέτουμε και το υπόλοιπο.

Μην βάλετε όλο το νερό μαζί γιατί η ζύμη θα είναι πολύ μαλακιά και θα πρέπει να προσθέσετε κι άλλο αλεύρι. Το ζυμώνουμε πολύ καλά γύρω στα 20 λεπτά με μια κουτάλα ή με τα χέρια .

Αν το ζυμώσουμε στο μίξερ θέλει γύρω στα 10 λεπτά.

Κάνουμε μια ζύμη που να μην κολλάει πολύ στα χέρια μας , την βάζουμε σε ένα ελαφρά λαδωμένο σκεύος σε ζεστό μέρος ( 25-28 βαθμούς ) σκεπασμένη με μια πετσέτα ή το καπάκι του σκεύους. Περιμένουμε να διπλασιαστεί σε όγκο.

Μετά το πλάθουμε στο σχήμα που θέλουμε το βάζουμε στο ταψί ή στη φόρμα που θέλουμε και το αφήνουμε πάλι σκεπασμένο με πετσέτα άλλη μια με δυο ώρες , πάλι σε ζεστό μέρος. Προσέχουμε να μην μας παραφουσκώσει και κάτσει το ψωμί.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 210 βαθμούς και όταν το ψωμί μας είναι έτοιμο για ψήσιμο το βάζουμε στον φούρνο και ρίχνουμε μισό ποτήρι νερό στο κάτω μέρος του φούρνου για να γίνει ατμός και το ψωμί μας να μην σκάσει.

Ο χρόνος ψησίματος εξαρτάται από το βάρος της ζύμης.

Για 500 γραμμάρια ζύμης  40 – 45  λεπτά ψήσιμο.

Για 750 γραμμάρια ζύμης  50 – 55  λεπτά ψήσιμο.

Για 1000  γραμμάρια ζύμης  60 – 65  λεπτά ψήσιμο.

Καλό είναι μετά από μισή ώρα να κατεβάζουμε την θερμοκρασία στους  170 – 180 βαθμούς  για να τραβήξει την υγρασία του ψωμιού.

Καλή επιτυχία!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αριάνι ή ξινόγαλο σπιτικό όπως το κάνω εγώ

Το αριάνι ή ξινόγαλο σπιτικό ή έτοιμο, αποτελεί ένα ιδιαίτερα υγιεινό και θρεπτικό ρόφημα με σύσταση πιο αραιή ή πιο πυκνή και όξινη γεύση. Τα βασικά οφέλη του για την υγεία και την ισορροπημένη διατροφή συνοψίζονται παρακάτω.

  • Είναι ιδιαίτερα πλούσιο σε ασβέστιο και φώσφορο ενώ περιέχει πρωτεΐνες υψηλής βιολογικής αξίας και υψηλής βιοδιαθεσιμότητας.
  • Είναι πλούσιο σε προβιοτικά και έτσι βοηθάει στην αναγέννηση της φυσικής μικροχλωρίδας του εντέρου καθώς και την κινητικότητά του. Τα προβιοτικά επίσης βοηθούν στην καλύτερη απορρόφηση του ασβεστίου στο έντερο.
  • Έχει αντιμικροβιακή δράση για έναν μεγάλο αριθμό βακτηρίων, κυρίως αυτών που προκαλούν εντερικές λοιμώξεις.
  • Αποτελεί καλή εναλλακτική λύση για τα άτομα με δυσανεξία στη λακτόζη τα οποία δεν μπορούν να καταναλώσουν γάλα.
  • Είναι πιο εύπεπτο από το γάλα καθώς η πρώτη διάσπαση των συστατικών έχει ήδη γίνει κατά τη διαδικασία παρασκευής του (ζύμωση). Για το λόγο αυτό ενδείκνυται για ηλικιωμένα άτομα ή άτομα με δυσπεψίες.
  • Ορισμένες μελέτες δείχνουν ότι πιθανόν να έχει αντιχοληστερινικές ιδιότητες και να ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα.
  • Πηγή: https://www.mednutrition.gr/

 

Το αριάνι ή ξινόγαλο σπιτικό ή έτοιμο είναι ένα ιδιαίτερα δροσιστικό ρόφημα με υψηλή περιεκτικότητα σε φώσφορο και ασβέστιο. Ιδιαίτερα διαδεδομένο σε Ελλάδα και Τουρκία μιας και στο παρελθόν το πρόσφεραν στους φιλοξενούμενους. Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι παρασκευής.

Άλλοι αραιώνουν το γιαούρτι σε νερό και το ανακατεύουν με αλάτι και λεμόνι, εγώ το φτιάχνω διαφορετικά.

Αριάνι ή ξυνόγαλο σπιτικό, η δική μου συνταγή

Βάζω σε πλαστικό μπουκάλι από αναψυκτικό που είναι πιο χοντρό (καλά πλυμένο) 1 λίτρο γάλα και με ελαφρύ γίνεται το οποίο είναι χλιαρό. Διαλύω μέσα 3 κουταλάκια γλυκού γιαούρτι παραδοσιακό αγελαδινό αυτό με την πέτσα, χωρίς την πέτσα φυσικά. Ανάλογα πόσο πηχτό το θέλουμε μπορούμε να βάλουμε και 4 κουταλάκια. Το τυλίγω σε πετσέτα αφού πριν το κλείσω καλά βγάλω ότι αέρα έχει μέσα πατώντας το μπουκάλι.

Το αφήνω όλη νύχτα έξω σκεπασμένο και τυλιγμένο σε πετσέτα χοντρή ή κουβερτάκι. Την επόμενη μέρα έχει πήξει , το κουνάω καλά και το βάζω ψυγείο. Γίνεται φανταστικό και είναι πολύ εύκολο, ειδικά το καλοκαίρι είναι πολύ δροσιστικό και κάνει καλό στο πεπτικό σύστημα.

Μυστικά ψησίματος και λειτουργία του φούρνου μας

Προθέρμανση

Το μυστικό για ένα καλό ψήσιμο κρύβεται στην προθέρμανση του φούρνου. Κρίνεται απαραίτητη η προθέρμανση του πριν ψήσετε ένα κέικ ή το φαγητό σας. Αν δεν έχει γίνει η κατάλληλη προετοιμασία του φούρνου είναι λογικό να νομίζουμε ότι υπολειτουργεί. Πριν τοποθετήσετε ένα ταψί με φαγητό ή μια φόρμα με κέικ βεβαιωθείτε ότι ο φούρνος σας είναι έτοιμος για ψήσιμο και ότι έχει φτάσει στην κατάλληλη θερμοκρασία.

Δεν ανοίγουμε το φούρνο κατά τη διάρκεια του ψησίματος  Αν είσαστε ανυπόμονοι και ανοίγετε κάθε τρεις και λίγο το φούρνο για να δείτε αν το φαγητό είναι έτοιμο τότε σίγουρα επιβραδύνετε το ψήσιμό του. Ο ατμός που βγαίνει από το φούρνο κάθε φορά που ανοίγετε την πόρτα του είναι η υγρασία που χρειάζεται για να γίνει το φαγητό καλοψημένο και ζουμερό.

Βάζουμε το ταψί στο σωστό «ράφι» Εξίσου σημαντικό ρόλο για ένα καλό ψήσιμο παίζει το σημείο που βρίσκεται το ταψί.  Αυτό εξαρτάται από το σημείο του φούρνου που δουλεύει κάθε φορά. Αν για παράδειγμα δουλεύουν οι πάνω αντιστάσεις και θέλουμε να ροδίσουμε το φαγητό απλά ανεβάζουμε το ταψί ψηλά. Σε διαφορετική περίπτωση κατεβάζουμε το φαγητό αν δεν θέλουμε να καεί.  Αν χρησιμοποιούμε την κάτω αντίσταση, βάζουμε το ταψί σε μια από τις δύο κάτω θέσεις. Εάν χρησιμοποιούμε την πίσω κυκλική αντίσταση, τον ανεμιστήρα ή όλα μαζί, συστήνεται η χρήση των θέσεων 2 και 3 για ομοιόμορφο ψήσιμο. Βέβαια δεν ισχύει το ίδιο για τα κέικ και τα γλυκά, εκεί οι περιπτώσεις διαφοροποιούνται ανάλογα με την εκάστοτε συνταγή.

Πάνω-κάτω αντίσταση:

Είναι η ιδανική επιλογή για να ψήσουμε παραδοσιακά φαγητά και γλυκά.

Κάτω αντίσταση:

Η κάτω αντίσταση επιλέγεται για την τελευταία φάση του ψησίματος, όταν χρειάζεται περισσότερο ρόδισμα η κάτω πλευρά του φαγητού (π.χ. πίτες).

Πάνω αντίσταση:

Η πάνω αντίσταση προσφέρεται για το επιπλέον ρόδισμα των φαγητών στην επιφάνεια τους.

 

Γκριλ:

Λειτουργία με υπέρυθρη ακτινοβολία. Χρησιμοποιείται κυρίως για ψήσιμο κρέατος, όπως μπριζόλες και κεμπάπ, αλλά και για ψητά λαχανικά, ψάρια και για ρόδισμα.

 

Γκριλ με θερμό αέρα:

Λειτουργία για το ψήσιμο πιο μεγάλων και χοντρών κομματιών κρέατος, όπως κοτόπουλο, ρολό, μπριζόλες.

 

Θερμός αέρας:

Τα φαγητά ψήνονται σε ένα στρώμα ζεστού αέρα. Ο αέρας εισέρχεται και κατανέμεται ομοιόμορφα από μια τουρμπίνα στον θάλαμο και ζεσταίνεται μέσω ενός δακτυλίου στο πίσω τοίχωμα του θαλάμου. Το χρησιμοποιούμε κυρίως για παστίτσιο, μουσακά και γίγαντες.

 

Ψήσιμο στον αέρα:

Έχουμε την δυνατότητα να ψήσουμε ταυτόχρονα σε τρία επίπεδα εξασφαλίζοντας ομοιόμορφα αποτελέσματα.

 

Εντατικό ψήσιμο:

Συνδυασμός θερμού αέρα και την κάτω αντίσταση μαζί για εξοικονόμηση χρόνου. Συνίσταται για φαγητά με υγρή βάση, όπως τάρτες και πίτσες.

 

Γλυκά

Αν έχετε σκοπό να ψήσετε ένα γλύκισμα θα πρέπει η γέμιση-ζύμη να μην ξεπερνά τα 2/3 του ύψους του ταψιού ή της φόρμα ενώ ο χρόνος ψησίματος διαφέρει από ταψί σε ταψί. Για παράδειγμα αν η φόρμα του κέικ είναι ψιλή, δηλαδή βαθιά, θα θέλει περισσότερο χρόνο από μια που είναι πιο ρηχή.

Ο τρόπος ψησίματος του κέικ διαφέρει καθώς θα πρέπει να τοποθετήσετε τη φόρμα στο  χαμηλότερο ράφι του φούρνου έτσι ώστε η επιφάνειά του να φτάνει στη μέση του φούρνου.

Όταν έρθει η ώρα για τα πασχαλινά κουλουράκια, ή τους κουραμπιέδες ή άλλα ανάλογα γλυκίσματα, θυμηθείτε πως  τοποθετούνται στη μέση του φούρνου ενώ τα μπισκότα πιο ψηλά.

 

 

Ευχαριστούμε τον

Σπύρο Σούλη

http://spirossoulis.com/

Μετατροπές Μονάδων και χρήσιμες συμβουλές

 

1 cup = 250 ml = 16 Tablespoons
1/2 cup = 125 ml = 8 Tablespoons
1/3 cup = 83 ml = 5.3 Tablespoons
1/4 cup = 62 ml = 4 Tablespoons
1 Pinch = 1/8 Teaspoon

1 φλιτζάνι = 250ml = 16 κουταλιές σούπας
1/2 φλιτζάνι = 125 ml = 8 κουταλιές σούπας
1/3 φλιτζάνι = 83 ml = 5,3 κουταλ. σούπας
1/4 φίτζάνι = 62 ml = 4 κουταλιές σούπας
1 πρέζα = 1/8 κουταλάκι γλυκού

 

1 κούπα των 240 ml

αντιστοιχεί σε γραμμάρια                                                

Αλεύρι 125
Σιμιγδάλι 170
Ζάχαρη 225
Ζάχαρη άχνη 160
Αμυγδαλόψιχα (τριμμένη) 150
Καρυδόψιχα (τριμμένη) 125
Φρυγανιά (τριμμένη) 105
Κακάο 100
Γάλα 240
Σαντιγί 125
Λάδι 220
Νερό 240
Κρέμα γάλακτος 225
Βούτυρο 240
Ρύζι 225
Τυρί (τριμμένο) 110
Μέλι 350

Μία πρέζα είναι 1/8 κουταλάκι γλυκού

Από γραμμάρια σε κουταλιές ή φλιτζάνι

5gr είναι    1 κουταλάκι του γλυκού
15gr είναι   1 κουταλιά της σούπας
30gr είναι  2 κουταλιές της σούπας
60gr είναι  1/4 φλιτζανιού τσαγιού

75gr είναι   1/3 φλιτζανιού τσαγιού
100gr είναι  1/2 φλιτζανιού τσαγιού
130gr είναι   2/3 φλυτζανιού τσαγιού
150gr είναι   2/3 φλυτζανιου τσαγιού
200gr είναι  1 φλιτζάνι τσαγιού
400gr είναι   2 φλιτζάνια τσαγιού

Επίσης από ml σε φλυτζάνι τσαγιού

60ml είναι   1/4 φλιτζανιού τσαγιού
80ml είναι   1/3 φλιτζανιού τσαγιού
120ml είναι  1/2 φλιτζανιού τσαγιού
160ml είναι  2/3 φλιτζανιού τσαγιού
240ml είναι  1 φλιτζάνι τσαγιού

 

Είδος Όγκος / Βάρος

Μαϊντανός/Άνηθος (1 ματσάκι ψιλοκομμένο) ½ κούπας
Κρεμμύδι (1 μεγάλο, τριμμένο) 1 κούπα / 250 γρ.
Κρεμμύδι (1 μέτριο, τριμμένο) ½ κούπας / 170 γρ.
Κρεμμύδι (1 μικρό, τριμμένο) ¼ κούπας / 125 γρ.
Κρεμμυδάκια φρέσκα (8 κομμάτια, ψιλοκομμένα) 1 κούπα

Αυγό (1 πολύ μεγάλο) 80 γρ.
Αυγό (1 μεγάλο) 70 γρ.
Αυγό (1 μεσαίο) 60 γρ.
Αυγό (1 μικρό) 50 γρ.

 

 

Αμερικάνικος μετρικός

1/8 κουταλάκι του γλυκού 0.5 ml
1/4 κουταλάκι του γλυκού 1 ml
1/2 κουταλάκι του γλυκού 2 ml
3/4 κουταλάκι του γλυκού 4 ml
1 κουταλάκι του γλυκού 5 ml
1 κουταλιά της σούπας 15 ml
1/4 κούπας 59 ml
1/3 κούπας 79 ml
1/2 κούπας 118 ml
2/3 κούπας 158 ml
3/4 κούπας 177 ml
1 κούπα 225 ml
2 κούπες ή 1 pint 450 ml
3 κούπες 675 ml
4 κούπες ή 1 λίτρο 1 λίτρο
1/2 γαλόνι 2 λίτρα
1 γαλόνι 4 λίτρα

Αμερικάνικος (κούπες- τέταρτα) Ουγγιές μετρικός

2 κουταλιές 1 fl. οζ. 30 ml
1/4 κούπας 2 fl. οζ. 60 ml
1/2 κούπας 4 fl. οζ. 125 ml
1 κούπα 8 fl. οζ. 250 ml
1 1/2 κούπα 12 fl. οζ. 375 ml
2 κούπες ή 1 pint 16 fl. οζ. 500 ml
4 κούπες ή 1 λίτρο 32 fl. οζ. 1000 ml ή 1 λίτρο
1 γαλόνι 128 fl. οζ. 4 λίτρα

Αμερικάνικος(Ουγγιές) μετρικός(Γραμμάρια)
1/2 ουγκιάς 15 γραμμάρια
1 ουγκιά 30 γραμμάρια
3 ουγκιές 85 γραμμάρια
3,75 ουγκιές 100 γραμμάρια
4 ουγκιές 115 γραμμάρια
8 ουγκιές 225 γραμμάρια
12 ουγκιές 340 γραμμάρια
16 ουγκιές ή 1 πάουντ 450 γραμμάρια

3 κουταλάκια 1 κουταλιά 1/2 ουγκιά 14,3 γραμμάρια 2 κουταλιές 1/8 κούπας 1 ουγκιά 28,3 γραμμάρια
4 κουταλιές 1/4 κούπας 2 ουγκιές 56,7 γραμμάρια
5 1/3 κουταλιές 1/3 κούπας 2,6 ουγκιές 75,6 γραμμάρια
8 κουταλιές 1/2 κούπα 4 ουγκιές 113,4 γραμμάρια 12 κουταλιές 3/4 κούπας 6 ουγκιές 0.375 πάουντ
32 κουταλιές 2 κούπες 16 ουγκιές 1 πάουντ

 

Θερμοκρασίες φούρνου

250 ° F    130 ° C
300 ° F    150 ° C
350 ° F    180 ° C
400 ° F    200 ° C
450 ° F    230 ° C

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και τις μεζούρες του εμπορίου για περισσότερη σιγουριά. Βέβαια το καλύτερο είναι μία ζυγαριά κουζίνας που μετρά και τα λίγα γραμμάρια.

 

Φράουλες, όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε

Η φράουλα αποτελεί ένα από τα αγαπημένα φρούτα της άνοιξης. Στη χώρα μας, είναι ιδιαίτερα δημοφιλής η ευρωπαϊκή φράουλα, που έχει μικρό μέγεθος και γλυκιά γεύση.
Αντέχει αρκετά, στις χειμερινές χαμηλές θερμοκρασίες, όμως μία απότομη αλλαγή θερμοκρασίας ή ένας παγετός μπορεί να τη βλάψει.

Η φράουλα φυτεύεται το φθινόπωρο έτσι ώστε να υπάρχει παραγωγή το επόμενο έτος. Η αυξανόμενη ζήτησή της, την μετέτρεψε σε μονοετές φυτό με πιο εντατική καλλιέργεια ακόμη και σε θερμοκήπια. Η συγκομιδή της γίνεται μόλις κοκκινίσει, συνήθως νωρίς την άνοιξη.

Λόγω της ιδιαίτερης ευαισθησίας της, συνηθίζεται η καλλιέργεια της να γίνεται όσο γίνεται πιο κοντά στα κέντρα ζήτησης και κατανάλωσης. Από θρεπτικής άποψης, οι φράουλες, αποτελούν από τις πλουσιότερες πηγές βιταμίνης C στη φύση. Υψηλή είναι επίσης η περιεκτικότητά τους και σε, φυλικό οξύ, μαγγάνιο, κάλιο.Τα συστατικά αυτά που βοηθούν τη βέλτιστη ανάπτυξη και δράση των διαφόρων συστημάτων του οργανισμού, όπως του ανοσοποιητικού, του νευρικού, του καρδιαγγειακού, του κυκλοφορικού κ.α..

Ίσως όμως τα σημαντικότερα συστατικά της είναι ορισμένες φαινολικές ενώσεις, με κυριότερη την ανθοκυανίνη και την ελλαγιτανίνη. Πληθώρα επιστημονικών μελετών δείχνουν ότι οι ουσίες αυτές ασκούν σημαντική προστατευτική δράση στην καρδιά. Προστατεύουν τα κύτταρα από μεταλλάξεις και από την εμφάνιση διαφόρων μορφών καρκίνου. Παράλληλα εμποδίζουν την γήρανση των εγκεφαλικών κυττάρων, προσφέροντας έτσι υγεία και ευεξία για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Γενικώς, αγοράζετε όσες έχουν μικρό έως φυσιολογικό μέγεθος, και μόνο όσες θα καταναλώσετε άμεσα. Να δείχνουν οπωσδήποτε καθαρές, συμπαγείς, λαμπερές, με ευδιάκριτες μικρές τριχίτσες στην επιφάνειά τους. Δείγμα φρεσκάδας είναι και τα πράσινα, καλοδιατηρημένα φυλλαράκια στην κορυφή του φρούτου. Απαραίτητο, όμως το προσεκτικό πλύσιμο τους με άφθονο νερό, μαζί με τα κοτσανάκια.

Πηγή: neadiatrofis.gr

Λευκή φράουλα

Οι λευκές φράουλες ή ανανοφράουλες είναι ένα παράξενο και εξωτικό φρούτο που κινδύνευε με εξαφάνιση πριν διασωθεί από μια ομάδα Ολλανδών αγροτών.

Το 2003 αυτή η παράξενη ποικιλία φράουλας είχε σχεδόν εξαφανιστεί. Χάρη στην έγκαιρη δράση αυτών των αγροτών συνεχίζει να υπάρχει σήμερα, χωρίς να διατρέχει πλέον κίνδυνο.

Στις σημερινές αγορές υπάρχουν πολλά εξωτικά φρούτα που είναι «σπάνια», είτε επειδή καλλιεργούνται δύσκολα είτε επειδή παράγουν καρπούς μία ή δύο φορές το χρόνο. Αυτή είναι η περίπτωση της άσπρης φράουλας, η οποία είτε δεν υπάρχει σε πολλά μέρη του κόσμου είτε υπάρχει σε τόσο περιορισμένες ποσότητες που οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν την ύπαρξή της.

Ιστορία

Λέγεται ότι κατάγεται από τη Χιλή, όμως μετά το 1700 εξήχθη στη Γαλλία και από εκεί μεταφέρθηκε σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου.

Αυτό το μικρό φρούτο είναι αποτέλεσμα της διασταύρωσης δύο διαφορετικών ειδών φράουλας (της Fragaria virginiana και της Fragaria chiloensis), και τα δύο αμερικανικής προέλευσης. Στο υβρίδιο, που δημιουργήθηκε κατά λάθος, δόθηκε η ονομασία Fragaria x ananassa για να υποδεικνύεται ότι ήταν εξ αρχής υβρίδιο και να γίνεται αναφορά στο άρωμα και στη γεύση ανανά που χαρακτηρίζουν αυτή τη φράουλα (ananassa).

Ενώ οι άσπρες φράουλες κάποτε πωλούνταν στις αγορές της Κεντρικής και της Νότιας Αμερικής (όπου αναπτύσσονταν εύκολα), η έλλειψη ενδιαφέροντος από τους αγρότες σε άλλα μέρη του κόσμου οδήγησε σε μείωση της φύτευσης και της καλλιέργειάς τους, προκαλώντας σχεδόν την εξαφάνιση της ποικιλίας.

Όμως το 2003 μερικοί Ολλανδοί αγρότες αποφάσισαν να συνδυάσουν τις προσπάθειές τους για να σώσουν το απειλούμενο είδος και να το ξαναφέρουν στη Γαλλία για εμπορικούς σκοπούς.

Πηγή: https://meygeia.gr

 

Κυριακή των Βαίων και έθιμα

Από την Κυριακή των Βαΐων αρχίζει ουσιαστικά η Μεγάλη Εβδομάδα ή Εβδομάδα των Παθών. Κατά την σημερινή ημέρα εορτάζεται η ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Ιησού Χριστού στα Ιεροσόλυμα όπου, κατά τους Άγιους Ευαγγελιστές, οι Ιουδαίοι Τον υποδέχθηκαν κρατώντας βάια ή βάγια (κλάδους φοινίκων) και απλώνοντας στο έδαφος τα φορέματά τους ζητωκραύγαζαν «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου».

Ήθη και Έθιμα

Σε ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, όλοι οι Ναοί στολίζονται με κλαδιά από βάγια, από φοίνικες δηλαδή ή από άλλα νικητήρια φυτά, όπως δάφνη, ιτιά, μυρτιά και ελιά.
Μετά τη Λειτουργία μοιράζονται στους πιστούς. Στις φωτό από την Εκκλησία της Παναγίας στο Ναύπλιο όπου από νωρίς του Σαββάτου του Λαζάρου κυρίως γυναίκες ετοιμάζουν τα βάγια μέσα σε καλάθια για να είναι έτοιμα την Κυριακή.

Η Εκκλησία μας καθιέρωσε ήδη από τον 9ο αιώνα το έθιμο αυτό μια και όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης «όχλος πολύς…έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν αυτώ».

Σημειώνεται ότι στις πρώτες Εκκλησίες εορτάζονταν η μνήμη αυτή με αναπαράσταση του γεγονότος. Συγκεκριμένα στους Αγίους Τόπους

κατά τον 4ο αιώνα ο Επίσκοπος ξεκινώντας με πομπή από το Όρος των Ελαιών εισέρχονταν στα Ιεροσόλυμα επί «πώλου όνου» περιστοιχιζόμενος από τον κλήρο ενώ οι πιστοί προπορεύονταν κρατώντας κλάδους φοινίκων.
Στους βυζαντινούς χρόνους τελούνταν ο λεγόμενος «περίπατος του Αυτοκράτορα» όπου η πομπή ξεκινούσε από τα ανάκτορα στην οποία συμμετείχε ο αυτοκράτορας κρατώντας την Εικόνα του Χριστού πλαισιωμένος από το ιερατείο όπου και κατέληγε στην Αγιά Σοφιά. Της αυτοκρατορικής αυτής πομπής προηγούνταν ο λαμπαδάριος ο οποίος έψελνε «Εξέλθατε έθνη και θεώσασθε σήμερον τον βασιλέα των ουρανών…».

Σύμφωνα με την μαρτυρία του Βαλσαμώνα στο τέλος της Εορτής ο μεν Αυτοκράτορας διένειμε ιδιόχειρα βάγια και Σταυρούς, ο δε Πατριάρχης κεριά για την Μεγάλη Εβδομάδα.

Τα παλιότερα χρόνια τους τα προμήθευαν τα νιόπαντρα ζευγάρια της χρονιάς ή και μόνο οι νιόπαντρες γυναίκες, για το καλό του γάμου τους. Πίστευαν πως η γονιμοποιός δύναμη που κρύβουν τα φυτά αυτά θα μεταφερόταν και στις ίδιες και η μια χτυπούσε την άλλη με τα βάγια. Τα «βαγιοχτυπήματα» σιγά-σιγά άρχισαν να γίνονται και από τις άλλες γυναίκες και τα παιδιά τις μιμούνταν και όπως χτυπιούνταν μεταξύ τους εύχονταν: «Και του χρόνου, να μη σε πιάν’ η μυίγα».
Κατά την λειτουργική τελετουργία, την Κυριακή των Βαΐων τελείται η Θεία Λειτουργία του Χρυσοστόμου.
Στην Θράκη, την Κυριακή των Βαΐων συνηθίζονται τα «βαγιοχτυπήματα». Οι γυναίκες χτυπούν με βάγια τις έγκυες, ώστε να είναι ανώδυνος για αυτές ο τοκετός. Σε πολλά χωριά επίσης, τα κορίτσια έκαναν στεφάνια από τα βάγια που τους έδινε ο παππάς στην εκκλησία και τα έριχναν στο ρέμα. Η κάτοχος του στεφανιού που θα έφτανε πρώτο στη ρεματιά, φιλοξενούσε τις υπόλοιπες στο σπίτι της, όπου διασκέδαζαν χορεύοντας με τραγούδια.

Τα «βαγιοχτυπήματα»

Ένα σπάνιο και μοναδικό σε όλη την Ελλάδα έθιμο που πραγματοποιείται το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαΐων.
Με την είσοδο στο τριώδιο τα παιδιά των δύο μεγάλων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου χωρίζονται σε δύο ομάδες. Με κοινή συναίνεση ο πιο καλός και άξιος μαθητής μπαίνει αρχηγός της ομάδας και οι δύο ομάδες στην συνέχεια μοιράζονται το χωρίο. (μισό χωρίο η μία και μισό χωρίο η άλλη ομάδα)
Τα χαράματα του Σαββάτου του Λαζάρου τα αγόρια των δύο ομάδων ξεκινούν με γαϊδουράκια σε χωράφια του χωριού μας όπου υπάρχουν πολλές βάγιες. Εκεί αφού κόψουν πολλά κλαριά τα φορτώνουν στα συμπαθέστατα τετράποδα και τραγουδώντας γίνεται η είσοδος στο χωριό και στην εκκλησία πράγμα που συμβολίζει την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα.
Στην Εκκλησία του χωριού δένονται πολλά κλαδιά μαζί σε σχήμα κυπαρισσιού και στην συνέχεια στολίζονται με τα βαλάντια δηλ. κορδέλες και κουρέλια που φέρνουν στην εκκλησία οι κοπέλες των δύο ομάδων. Τα βαλάντια συμβολίζουν τα ενδύματα που έστρωναν οι πιστοί στον Χριστό κατά την είσοδο στα Ιεροσόλυμα.

 

Πάνω στις Βάγιες τοποθετούνται ξύλινοι μικροί σταυροί που δίνονται στα νιόπαντρα ζευγάρια του χωριού.
Με την αύριο, ανήμερα των Βαΐων και μετά το τέλος της θείας λειτουργίας οι βάγιες βγαίνουν στο προαύλιο της εκκλησίας όπου θα τραγουδηθούν από τα μέλη των ομάδων με τον ύμνο «σήμερον έρχεται ο Χριστός..» το τραγούδι αυτό δεν υπάρχει στην υμνολογία της εκκλησίας καθώς όπως λέγεται είναι τοπικός ύμνος. Αποτελείται από 20 και πλέον στοίχους που ψάλλονται εναλλάξ από τις δύο ομάδες και εξιστορεί το χρονικό της ανάστασης του Λαζάρου.

Στην συνέχεια η κάθε ομάδα φορτώνεται την βάγια της και ξεκινά για το γύρισμα του χωριού. Η βάγια σταματάει στις πόρτες όλων των σπιτιών του χωριού και τα παιδιά ψάλλουν την καινήν Ανάσταση. Οι νοικοκυραίοι στο άκουσμα του ύμνου εξέρχονται του σπιτιού, κόβουν από την βάγια ένα κλώνο και ένα κομμάτι κορδέλα (την οποία τοποθετούν στο εικονοστάσι) δίνουν στα παιδιά τον όβολό και απαραίτητα αυγά τα οποία μαζεύουν τα παιδιά μέσα στα καλάθια τους.

Στα σπίτια που έχουν νιόπαντρους

δίνεται ο μικρός ξύλινος σταυρός που έχει φτιαχτεί από τα παιδιά. Ο σταυρός είναι σύμβολό δύναμης και δίνει στους νιόπαντρους δύναμη ώστε να παρευρεθούν στον δρόμο του νέου τους βίου.
Αφού οι βάγιες περάσουν από όλα τα σπίτια του χωριού στην συνέχεια καταλήγουν στους φούρνους του χωριού όπου θα γίνουν το άγιο καύσιμο για το ψήσιμο του ψωμιού της Λαμπριάτικης κουλούρας.

Στο τέλος οι δύο ομάδες ανταμώνουν σε προκαθορισμένο μέρος, ενώνουν τις εισπράξεις και τα αυγά και αφού τα μοιράσουν επακριβώς εύχονται ο ένας στον άλλο καλή ανάσταση και αποχωρούν χαρούμενοι που οι ίδιοι έγιναν προάγγελοι του μηνύματος της αναστάσεως του Χριστού.
Ένα έθιμο που μας έρχεται από την Αλησμόνητη Πατρίδα Ίμβρο, και αναβίωνε κάθε χρόνο την Κυριακή των Βαΐων.

Την Κυριακή τω Βαγιώ, όλοι έβγαιναν απ’ την εκκλησιά με μια αγκαλιά βάγια.

Χαιρετούσαν ο ένας τον άλλο, χτυπώντας ελαφρά την πλάτη με τα πράσινα κλαδιά, και εύχονταν: ” Και του χρόνου και καλό Πάσχα”. Μετά τον χαιρετισμό, οι πρώτοι που δέχονταν την χαρά του “Ωσαννά” ήταν οι νεκροί.

Όλοι επισκέπτονταν τους τάφους των δικών τους και άφηναν επάνω στο “σταυρό” ή την “ταφόπλακα” ένα κλαδί βάγιας.
Στο σπίτι έκαναν ένα σταυρό με βάγια και τον κάρφωναν στο ανώφλι της πόρτας. Εκεί θα έμενε όλο το χρόνο φυλαχτό από το κακό μάτι και την κακιά ώρα. Ένα κλαδί κρέμαζαν επίσης στην πόρτα του στάβλου, της μάντρας, του κήπου.

Kούνιες

Δεν ήταν νοητό να υπάρξει Κυριακή των Βαίων δίχως τις κούνιες. Σε κάθε γειτονιά, όπου υπήρχε μεγάλο δένδρο στήνονταν μια κούνια. Σε ένα γερό κλώνο περνούσαν ένα μακρύ σχοινί και μέ διάφορους τρόπους έφτιαχναν μια κούνια.
Κάθιζαν με τη σειρά ο ένας μετά τον άλλον. Προηγούνταν τα κορίτσια και τ’ αγόρια έκαναν το χρέος του καβαλιέρου. Στις κούνιες που έκαναν τα παιδιά γινόταν πόλεμος. Ποιος θα ανέβει, πόση ώρα θα καθίσει.

Τα παλιά χρόνια τω Βαγιώ οι δάσκαλοι και οι παπάδες έστελναν τα παιδιά του σχολείου στο χωριό να μαζέψουν αυγά για το Πάσχα. Τα παιδιά έπαιρναν ένα ραβδί που τό έλεγαν “ρουμάνι’, στην κορυφή του έδεναν βάγιες ( μυρσίνες), ένα κουδούνι και κόκκινες μεταξωτές κλωστές. Μαζί τους είχαν και ένα καλάθι για να βάζουν τα αυγά.

Όταν έρχονταν σε κάθε σπίτι, στέκονταν μπροστά στην πόρτα και ανεβοκατεβάζοντας το ραβδί για να χτυπά το κουδούνι τραγουδούσαν ένα τραγούδι για να τους δώσει η νοικοκυρά αυγά. Έτσι με αυτά και με αυτά ξεκινούσε η Μεγάλη Εβδομάδα.

Κέρκυρα

Η λιτανεία της Κυριακή των Βαΐων τελείται σε ανάμνηση της απαλλαγής του νησιού από την Πανώλη, (θανατικό) από την οποία κινδύνευσε ο πληθυσμός του νησιού, που η φθοροποιός νόσος καταμάστιζε τα νησιά του Ιονίου και την Ιταλία, από την οποία και μεταδόθηκε ο βάκιλος της Πανώλης τον Οκτώβριο του 1629 μ.Χ. Μετά από πάνδημη δέηση στην έκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος ο λοιμός σταμάτησε όταν φως σαν λυχνάρι ξεπρόβαλε πάνω από το καμπαναριό του Αγ. Σπυρίδωνος.
Έτσι, η ημέρα των Βαΐων που έπαυσε ολοσχερώς η νόσος, καθιερώθηκε μετά από αίτηση των συνδικων (εγχώρια αρχή) και θεσπίσματος του Βενετού Βάϊλου Ιωάννη Πριούλη στις 21 Ιουνίου 1630 μ.Χ. , σαν ημέρα λιτάνευσης του Ιερού λειψάνου.

 

 

Έθιμο του Μπακαλιάρου

Παραδοσιακό έδεσμα της ημέρας του Ευαγγελισμού, η οποία έχει πια διπλή σημασία για τον Ελληνισμό, καθώς συμπίπτει από το 1838 με τον εορτασμό της Επανάστασης του 1821. Είναι ο μπακαλιάρος και μάλιστα συνοδεία της γνωστής σκορδαλιάς.

Η εξήγηση για τη γευστική αυτή συνήθεια είναι αρκετά απλή. Έχει να κάνει κυρίως με την αδυναμία των κατοίκων της ενδοχώρας να προμηθεύονται άμεσα και οικονομικά φρέσκο ψάρι. Ο μπακαλιάρος δεν είναι ένα «ελληνικό» ψάρι, καθώς απαντάται κυρίως στις ακτές του βορειοανατολικού Ατλαντικού. Το γεγονός ότι γίνεται παστός τον καθιστά ένα τρόφιμο φθηνό κι εύκολο στη συντήρηση.

Ο Μπακαλιάρος έφτασε στο ελληνικό τραπέζι περί τον 15ο αιώνα και καθιερώθηκε άμεσα ως το εθνικό φαγητό της 25ης Μαρτίου. Με εξαίρεση τα νησιά μας, το φρέσκο ψάρι αποτελούσε πολυτέλεια για τους φτωχούς κατοίκους της ηπειρωτικής Ελλάδας. Έτσι, ο παστός μπακαλιάρος, που δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη συντήρηση, αποτέλεσε την εύκολη και φθηνή συνάμα λύση. Έθιμο που κρατά μέχρι τις μέρες μας.

Έχετε άραγε αναρωτηθεί για ποιο λόγο ανήμερα της επετείου για την Επανάσταση του 1821 και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου τρώμε το εν λόγω έδεσμα; Η απάντηση βρίσκεται παρακάτω:

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι η παλαιότερη και πιο αυστηρή χρονική περίοδος νηστείας για την ορθόδοξη εκκλησία. Στην έναρξη της καθιέρωσης της, περίπου τον 4ο αιώνα μ.Χ., προβλεπόταν μάλιστα κατά τα μοναχικά πρότυπα ξηροφαγία. Οι πιστοί να τρώνε μόνο μια φορά την ημέρα κι αυτή μετά τις 3 το μεσημέρι.

Έθιμο του Μπακαλιάρου

Μέσα στην περίοδο της Τεσσαρακοστής η νηστεία καταλύεται, διαφοροποιείται δηλαδή, τρεις φορές. Έτσι δίνει μια ευκαιρία στους πιστούς για ενδυνάμωση μιας και η νηστεία αυτή είναι η πιο αυστηρή.

Η πρώτη από αυτές τις εξαιρέσεις είναι ανήμερα της εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όπως έχει καθιερωθεί η 25η Μαρτίου. Πρόκειται για μια χαρμόσυνη εορτή μέσα στην περίοδο του πένθους της Σαρακοστής. Είναι θεομητορική εορτή, αφιερωμένη στην Παναγία. Έτσι είναι ιδιαίτερα σημαντική, καταλύονται το ψάρι, το έλαιο και ο οίνος.

Όσον αφορά τη δεύτερη ημέρα διαφοροποίησης της νηστείας, αυτή είναι η Κυριακή των Βαΐων. Είναι Δεσποτική εορτή, αφιερωμένη δηλαδή στον επίγειο βίο του Ιησού, οπότε οι πιστοί καταναλώνουν και πάλι ψάρι, λάδι και κρασί.

Πηγή: Star.gr

Συνταγές, εύκολες, γρήγορες και νόστιμες…

Το πιάτο μου της 25ης Μαρτίου!

Συνταγή για μπακαλιάρο με σκορδαλιά εδώ…

Πως ξαλμυρίζουμε τον παστό μπακαλιάρο θα δείτε εδώ…

 

 

Μπακαλιάρος και ξαλμύρισμα

Ο βακαλάος, αυτό το τόσο νόστιμο και θρεπτικό ψάρι μπήκε στο τραπέζι μας τον 15ο αιώνα και κατάφερε να διεκδικήσει επιτυχώς τη δική του θέση στο εθνικό μας εδεσματολόγιο. Πρόκειται για ψάρι αγαπητό σε όλη την Ελλάδα και μαγειρεύεται με δεκάδες τρόπους.

Φαίνεται από το γεγονός ότι ήδη τον 16ο αιώνα έχουμε σημαντικές εισαγωγές μπακαλιάρου από τη νότια Γαλλία σε όλη σχεδόν τη χώρα. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους που αυτό το περίεργο ξερακιανό ψάρι αγαπήθηκε από εκατομμύρια ανθρώπους στη Μεσόγειο έγινε γρήγορα ένα αγαπημένο φαγητό και για τους Έλληνες.

Ο Μπακαλιάρος

είναι πηγή πολλών βιταμινών και ιχνοστοιχείων.  Είναι πλούσιος σε βιταμίνη Α, η οποία έχει άμεση σχέση με την όραση. Άλλη μια σημαντική βιταμίνη είναι η βιταμίνη D, η οποία είναι υπεύθυνη για την αύξηση και τον εμπλουτισμό των οστών και των δοντιών αλλά και για την απορρόφηση ασβεστίου και φωσφόρου. Ακόμη, οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β, είναι σημαντικές για την υγεία των νευρικών ιστών.

Η διατροφική αξία του μπακαλιάρου είναι σημαντική καθώς περιέχει:

* Πρωτεΐνη


* Ασβέστιο


* Σίδηρο


* Φώσφορο


* Μαγνήσιο


* Βιταμίνη Β12


* Κάλιο Καλά λιπαρά


*Κορεσμένα, Μονοακόρεστα και Πολυακόρεστα λίπη.

Η συχνή κατανάλωση μπακαλιάρου θωρακίζει τον οργανισμό απέναντι σε καρδιαγγειακά νοσήματα, περιορίζει τον κίνδυνο ισχαιμικών εγκεφαλικών επεισοδίων, ενδυναμώνει την νοητική δραστηριότητα του εγκεφάλου και τη μνήμη και ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα. Συμβάλλει επίσης στην εξασφάλιση μιας σωστής και υγιεινής διατροφικής συμπεριφοράς

Πηγή: https://medlabgr.blogspot.com

Το ξαλμύρισμα του μπακαλιάρου

Μπακαλιάρος και ξαλμύρισμα

Ο βακαλάος, αυτό το τόσο νόστιμο και θρεπτικό ψάρι μπήκε στο τραπέζι μας τον 15ο αιώνα και κατάφερε να διεκδικήσει επιτυχώς τη δική του θέση στο εθνικό μας εδεσματολόγιο. Πρόκειται για ψάρι αγαπητό σε όλη την Ελλάδα και μαγειρεύεται με δεκάδες τρόπους.

Το σωστό ξαλμύρισμα του μπακαλιάρου, θεωρείται το μεγαλύτερο μυστικό επιτυχίας για το κάθε πιάτο που θα ετοιμάσετε, ακόμη και για το πιο απλό!

Για να ξαλμυρίσετε σωστά τον μπακαλιάρο, τοποθετήστε στο σκεύος που τον βάζετε να μουλιάσει μια σχάρα ανάμεσα στον πυθμένα και στο ψάρι. Διαφορετικά, το αλάτι που κατακάθεται στον πυθμένα εξακολουθεί να επηρεάζει το ψάρι. Με αυτό τον τρόπο και αλλάζοντας το νερό 3-4 φορές, ο μπακαλιάρος θα ξαλμυρίσει καλύτερα

Όσο πιο χοντρό είναι το κομμάτι του μπακαλιάρου, τόσο περισσότερες ώρες θα χρειαστεί να μουλιάσει. Τα πολύ χοντρά φιλέτα, που δυστυχώς δεν μπορούμε εύκολα να βρούμε στην ελληνική αγορά, απαιτούν για σωστό ξαλμύρισμα τουλάχιστον 30 ώρες.

Αν αφήσετε τον μπακαλιάρο για περισσότερες από 12 ώρες στο νερό, καλό θα ήταν να τον βάλετε στο ψυγείο, κυρίως μάλιστα αν ο καιρός είναι ζεστός.

Αλλάζετε το νερό συχνά και αν θέλετε να γλυκάνει εντελώς ο μπακαλιάρος, βουτήξτε τον την τελευταία φορά σε ελαφρά χλιαρό νερό και αφήστε τον εκεί για 2 ώρες τουλάχιστον.

Αν η συνταγή αναφέρει ότι ο μπακαλιάρος πρέπει να τεμαχιστεί, τον τεμαχίζετε πριν τον βάλετε στο νερό να ξαρμυρίσει. Αν τον τεμαχίσετε μετά το ξαρμύρισμα, υπάρχει κίνδυνος να μαδήσει.

Πηγή: neadiatrofis.gr

Συνταγή για μπακαλιάρο με σκορδαλιά θα βρείτε εδώ….

Λαγάνα και Παράδοση

Λαγάνα και Παράδοση

Η καλύτερη λαγάνα που φτιάξατε ποτέ! Η συνταγή και η εκτέλεση εδώ είναι του συζύγου Γιάννη Τρέσκα 30 χρόνια φούρναρης, έχει ψήσει….

Η Λαγάνα αυτή μπορεί να πασπαλιστεί με ότι σας αρέσει, μπορεί μέσα να ζυμωθεί με πιπεριές, λιαστές ντομάτες, ελιές.

Φυσικά μπορείτε να τις ζυμώσετε και με αλεύρι ολικής απλά θα προσθέσετε λίγο νεράκι ακόμα.

Το παραδοσιακό  έθιμο της λαγάνας παίζει  πρωταγωνιστικό ρόλο στο νηστίσιμο τραπέζι της Καθαράς  Δευτέρας. Με αφορ­μή λοιπόν αυτή την ιδιαίτερη μέρα ας γνωρίσουμε αναλυτικότε­ρα την ιστορία της, που χάνεται στους αιώνες.

ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΟΧΗΣ ΛΑΓΑΝΑΣ ΘΑ ΤΗΝ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ….

Λαγάνα παραδοσιακή, είναι άζυμος άρτος δηλ. παρασκευάζοταν χωρίς προζύμικαι μαγια.

Τέτοιος άρτος πρόχειρος εχρησιμοποιήθη από τους  Ισραηλίτες κατά τη νύχτα της Εξόδου τους από την Αίγυπτο υπό την αρχηγία του Μωυσή. Έκτοτε επιβαλλόταν από το Μωσαικό  Νόμο για όλες τις ημέρες της εορτής του Πάσχα, μέχρι που ο Χριστός στο τελευταίο του Πάσχα ευλόγησε τον ένζυμο άρτο.

Η ιστορία της λαγάνας

διατρέχει όλη τη διατροφική παράδοση από την αρχαιότητα  μέχρι σήμερα. Ο Αριστοφάνης στις «Εκκλησιάζουσες» λέει  «Λαγάνα πέττεται» δηλ .»Λαγάνες γίνονται». Ο δε Οράτιος στα κείμενά του αναφέρει τη λαγάνα ως «Το γλύκισμα των φτωχών».

Το έθιμο της λαγάνας

παρέμεινε αναλλοίωτο ανά τους αιώνες και συνηθίζεται να παρασκευάζεται με μεράκι από τον αρτοποιό της γειτονιάς. Τραγανή λαχταριστή και σουσαμένια και καταναλώνεται κατά την Καθαρά Δευτέρα, την Πρωτονήστιμη Δευτέρα της Σαρακοστής. Η ονομασία της «Καθαρά» προήλθε από τη συνήθεια που είχαν οι νοικοκυρές το πρωί της ημέρας αυτής. Πλένουν με ζεστό νερό και στάχτη όλα τα μαγειρικά σκεύη, ως «ημέρα κάθαρσης». Στη συνέχεια τα κρεμούσαν στη θέση τους όπου και παρέμεναν μέχρι τη λήξη της νηστείας. Επίσης κατά την ημέρα αυτή εξέρχονταν όλοι οικογενειακώς στην ύπαιθρο και έστρωναν κάτω στη γη και έτρωγαν νηστίσιμα φαγητά όπως χαλβά, ελιές, ταραμά και λαγάνα.

Από την Καθαρά Δευτέρα

προετοιμάζεται ο άνθρωπος μετά τις εορτές και την καλοφαγία των Απόκρεων, να καθαρίσει την ψυχή και το σώμα του για να φτάσει στο τέρμα δηλ. στο Πάσχα και να αναστηθεί ξανά με την Ανάσταση του Κυρίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η λαγάνα που έχει το σχή­μα της «κυρα-Σαρακοστής». Παριστάνει μια μακριά γυναίκα που έχει ένα σταυρό στο κεφάλι, δεν έχει στόμα γιατί είναι  όλο νηστεία. Τα χέρια της είναι σταυρωμένα για τις προσευχές, έχει επτά πόδια που συμβολίζουν τις επτά εβδομάδες της νηστείας.

Λαγάνα και Παράδοση

Έθιμο που συνηθιζόταν για να μετρούν το χρόνο κατά την περίοδο της Σαρακοστής ήταν κάθε Σάββατο να κόβουν το ένα πόδι. Το τελευταίο το έκοβαν το Μ.Σάββατο όπου το έκρυβαν σε ένα ξερό σύκο ή σε ένα καρύδι και όποιος το έβρισκε ήταν ο τυχερός της επόμενης χρονιάς.

Η νόστιμη και λαχταριστή για όλους μας λαγάνα είναι ένα προιόν άξιο σεβασμού και με πραγματική πλούσια ιστορία.

Θα είναι μεγάλη απώλεια για τις επερχόμενες γενεές να ξεχάσουν τις παραδόσεις μας, να ξεχάσουν τις παλιές σαρακοστιανές μυρουδιές.

Οι αρτοποιοί της γειτονιάς πιστοί στις παραδόσεις μας παρασκευάζουν την Καθαρά Δευτέρα τη λαγάνα συμβάλλοντας έτσι στη διατήρηση του εθίμου. Οι νέες γενεές να έχουν την ευκαιρία να ακούσουν, να μυρίσουν και να γευτούν τη Σαρακοστή γιατί οι Σαρακοστιανές μυρωδιές είναι έμμεσοι φορείς μιας βαθιάς πνευματικότητας.

http://ellinwnparadosi.blogspot.com/

ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΟΧΗΣ ΛΑΓΑΝΑΣ ΘΑ ΤΗΝ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ….

Βασιλόπιτα, φλουρί, ιστορία και παράδοση

Βασιλόπιτα, φλουρί, ιστορία και παράδοση

Η Βασιλόπιτα κατά το ελληνικό έθιμο κόβεται σε οικογενειακή συγκέντρωση αμέσως με τον ερχομό του νέου έτους κυρίως μετά από φαγοπότι όπου και ακολουθεί χαρτοπαιξία «για το καλό του καινούργιου χρόνου».

Το κόψιμο της Βασιλόπιτας γίνεται και τις άλλες μέρες του “Δωδεκαήμερου” των εορτών. Υπουργεία, γραφεία και σύλλογοι μπορεί να κόβουν βασιλόπιτες μέχρι και το μήνα Φεβρουάριο.

Κατά την ορθόδοξη παράδοση,

η ιστορία της βασιλόπιτας, είναι μια ιστορία που συνέβηκε πριν από 1500 χρόνια περίπου, στην πόλη Καισάρεια της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία.

Ο Μέγας Βασίλειος ήταν Επίσκοπος της Καισαρείας και ζούσε αρμονικά με τους συνανθρώπους του, με αγάπη, κατανόηση και αλληλοβοήθεια.

Κάποια μέρα όμως,

ένας αχόρταγος στρατηγός – τύραννος της περιοχής, ζήτησε να του δοθούν όλοι οι θησαυροί της πόλης της Καισαρείας, αλλιώς θα πολιορκούσε την πόλη για να την κατακτήσει και να τη λεηλατήσει.

Ο Μέγας Βασίλειος

ολόκληρη τη νύχτα προσευχόταν να σώσει ο Θεός την πόλη. Ξημέρωσε η νέα μέρα και ο στρατηγός αποφασισμένος με το στρατό του περικύκλωσε αμέσως την Καισάρεια. Μπήκε με την ακολουθία του και ζήτησε να δει τον Επίσκοπο, ο οποίος βρισκόταν στο ναό και προσευχόταν.

Με θράσος και θυμό ο αδίστακτος στρατηγός απαίτησε το χρυσάφι της πόλης καθώς και ότι άλλο πολύτιμο υπήρχε στην πόλη.

Ο Μέγας Βασίλειος

απάντησε ότι οι άνθρωποι της πόλης του δεν είχαν τίποτε άλλο πέρα από πείνα και φτώχεια, δεν είχαν να δώσουν τίποτε αξιόλογο στον άρπαγα στρατηγό. Ο στρατηγός με το που άκουσε αυτά τα λόγια θύμωσε ακόμα περισσότερο και άρχισε να απειλεί τον Μέγα Βασίλειο ότι θα τον εξορίσει πολύ μακριά από την πατρίδα του ή κι ακόμη ότι μπορεί να τον σκοτώσει.

Οι χριστιανοί της Καισαρείας

αγαπούσαν πολύ τον Δεσπότη τους και θέλησαν να τον βοηθήσουν. Μάζεψαν λοιπόν από τα σπίτια τους ότι χρυσαφικά είχαν και του τα πρόσφεραν, ώστε δίνοντάς τα στο σκληρό στρατηγό να σωθούν.

Στο μεταξύ ο ανυπόμονος στρατηγός κόντευε να σκάσει από το κακό του. Διέταξε αμέσως το στρατό του να επιτεθεί στο φτωχό λαό της πόλης.

Ο Δεσπότης, ο Μέγας Βασίλειος,

που ήθελε να προστατέψει την πόλη του προσευχήθηκε και μετά παρουσίασε στο στρατηγό ότι χρυσαφικά είχε μαζέψει μέσα σε ένα σεντούκι.

Τη στιγμή όμως που ο στρατηγός πήγε να ανοίξει το σεντούκι και να αρπάξει τους θησαυρούς, με το που ακούμπησε τα χέρια του πάνω στα χρυσαφικά έγινε το θαύμα!

Όλοι οι συγκεντρωμένοι είδαν μια λάμψη και αμέσως μετά έναν λαμπρό καβαλάρη να ορμάει με το στρατό του επάνω στον σκληρό στρατηγό και τους δικούς του.

Σε ελάχιστο χρόνο ο κακός στρατηγός και οι δικοί του αφανίστηκαν. Ο λαμπρός καβαλάρης ήταν ο Άγιος Μερκούριος και στρατιώτες του οι άγγελοι.

Έτσι σώθηκε η πόλη της Καισαρείας.

Τότε όμως, ο Δεσπότης της ο Μέγας Βασίλειος, βρέθηκε σε δύσκολη θέση! Θα έπρεπε να μοιράσει τα χρυσαφικά στους κατοίκους της πόλης και η μοιρασιά να είναι δίκαιη, δηλαδή να πάρει ο καθένας ότι ήταν δικό του.

Αυτό ήταν πολύ δύσκολο.

Προσευχήθηκε λοιπόν ο Μέγας Βασίλειος και ο Θεός τον φώτισε τι να κάνει. Κάλεσε τους διακόνους και τους βοηθούς του και τους είπε να ζυμώσουν ψωμάκια, όπου μέσα στο καθένα ψωμάκι θα έβαζαν και λίγα χρυσαφικά. Όταν αυτά ετοιμάστηκαν, τα μοίρασε σαν ευλογία στους κατοίκους της πόλης της Καισαρείας.

Στην αρχή όλοι παραξενεύτηκαν, μα η έκπληξή τους ήταν ακόμη μεγαλύτερη όταν κάθε οικογένεια έκοβε το ψωμάκι αυτό κι έβρισκε μέσα τα χρυσαφικά της. Ήταν λοιπόν ένα ξεχωριστό ψωμάκι, η βασιλόπιτα. Έφερνε στους ανθρώπους χαρά κι ευλογία μαζί. Από τότε φτιάχνουμε κι εμείς τη βασιλόπιτα με το φλουρί μέσα, την πρώτη μέρα του χρόνου, τη μέρα του Αγίου Βασιλείου.

Η αναζήτησή μας για τις ρίζες του εθίμου της βασιλόπιτας, μας οδηγεί πίσω στην αρχαιότητα, στις προσφορές άρτου ή και μελιπήκτων των αρχαίων ημών προγόνων, προς τους θεούς κατά τη διάρκεια εορτών, αναφέρει ο λαογράφος Φίλιππος Βρετάκος στο βιβλίο «Οι 12 μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των»:

«Οι πρόγονοί μας εις την αρχαιότητα κατά τας μεγάλας αγροτικάς εορτάς προσέφερον εις τους θεούς, ως απαρχήν, έναν άρτον. Επί παραδείγματι κατά την εορτήν του θερισμού, που ελέγετο Θαλύσια και ήτο αφιερωμένη εις την Δήμητρα, κατασκευάζετο από το νέον σιτάρι ένας μεγάλος εορταστικός άρτος που ελέγετο “Θαλύσιος άρτος”, κατά δε την προς τιμήν Απόλλωνος εορτήν των Θαργηλίων εψήνετο, κατά το έθιμον, ο “θάργηλος άρτος”».

Στο Σέλινο Χανίων,

για παράδειγμα, ζυμώνονταν με λάδι, αλεύρι, ζάχαρη και πολλά μυρωδικά, σύμβολα της αφθονίας των οικογενειακών αγαθών. Και μόλις την έστρωνε η νοικοκυρά στο ταψί, σχεδίαζε στην όψη της με πιρούνι τσιμπητό σταυρό και άλλα πλουμίδια, που σκοπό είχαν να εξορκίσουν το κακό μάτι. Παρόμοια πίτα, με ζάχαρη και μυρωδικά, ετοίμαζαν και στις Κυδωνίες.

Κι επί πλέον με κλειδί τη στόλιζαν με παράξενα σχήματα, για να κλειδώσουν την κακογλωσσιά, ενώ με δαχτυλήθρα, σύμβολο της νοικοκυροσύνης, γέμιζαν με σχέδια τα ενδιάμεσα κενά, για να είναι οι γυναίκες του σπιτιού γερές και προκομμένες.

Γλυκές βασιλόπιτες

συνήθιζαν κυρίως στα αστικά κέντρα, αλλά και σε αρκετές αγροτικές περιοχές της πατρίδας μας. Τα υλικά ήταν περίπου τα ίδια. Ποίκιλε μόνο, από τόπο σε τόπο και από οικογένεια σε οικογένεια, ο τρόπος διακόσμησής της, “τα γράμματα” όπως έλεγαν. Στολίδια δηλαδή από ζυμάρι, που το καθένα αντιστοιχούσε σε μια ευχή, έναν πόθο ή μια λαχτάρα.

Έτσι η γυναίκα του γεωργού “έγραφε” στην πίτα το αλέτρι, τα ζωντανά, τα στάχυα, τα σακιά με το γέννημα, για να τα ευλογεί ο Άι-Βασίλης και να δώσει η χάρη του πλούσια σοδειά. Η γυναίκα του τσέλιγκα το μαντρί, τα πρόβατα, τα σκυλιά, τις καρδάρες με το γάλα. Η γυναίκα του αμπελουργού τα κούτσουρα, το βαρέλι, το πατητήρι και ότι άλλο ποθούσε η καρδιά της να ευλογεί ο καλοσυνάτος Άγιος.

Η παραδοσιακή Μικρασιάτικη βασιλόπιτα

ήταν πολύ εντυπωσιακή σε εμφάνιση και γεύση. Έμοιαζε με ένα μεγάλο τραγανό πεντανόστιμο μπισκότο στολισμένο με δικέφαλο αετό στη μέση, ενδόμυχο ίσως πόθο και ευχή για εθνική νεκρανάσταση και ανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Η Κωνσταντινουπολίτικη

πάλι βασιλόπιτα ήταν γλυκιά, φουσκωτή, αρωματισμένη με χίλια δυο μπαχαρικά και έφερε στο μέσον μεγάλο Β, το αρχικό του Άι-Βασίλη, ή το αρχικό του ονόματος του νοικοκύρη, ενώ γύρω χαραγμένα ξόμπλια με το ψαλίδι, παρέπεμπαν σε πουλιά με ανοιγμένα φτερά.

Όμως η περισσότερο συνηθισμένη πατροπαράδοτη ελληνική πρωτοχρονιάτικη πίτα ήταν η αλμυρή, πολύφυλλη και με κύριο στοιχείο γέμισης το κρέας, όπου τις ενδόμυχες ευχές και τον βαθύτερο συμβολισμό δεν έκρυβε η διακόσμηση. Άλλωστε δεν έμεναν περιθώρια για στολίδια, αφού πάνω και κάτω είχε αλλεπάλληλα καλοβουτυρωμένα φύλλα, που κατά τόπους τα ονόμαζαν “πέταρα”. Το πολύ-πολύ το επιφανειακό φύλλο, αισθητά μεγαλύτερο, ρίχνονταν κυματιστό, ώστε η επιφάνεια της πίτας να είναι πλούσια, ανάγλυφη, κυματιστή εκφράζοντας έτσι την ευχή για αφθονία των οικιακών αγαθών, σαν το κύμα της απέραντης θάλασσας. Στην αλμυρή πίτα οι ευχές, τα μαντέματα και οι συμβολισμοί εκφράζονταν κυρίως με τα “σημάδια”, που θα έκρυβε η νοικοκυρά στη βάση της, πέρα από το πατροπαράδοτο νόμισμα για τον τυχερό του χρόνου.

Έτσι, για παράδειγμα, η ηπειρώτικη παράδοση

απαιτούσε βασιλόπιτα με κοτόπουλο, χοντροκομμένο αρνίσιο κιμά ή ολόκληρα κομμάτια χοιρινό κρέας, ανάμικτα με τραχανά, πράσα και αυγά. Και εκτός από το νόμισμα, ανάλογα με το επάγγελμα των μελών της οικογένειας, σαν “σημάδια”, μικρό ξυλάκι για υγεία των αγωγιατών, μικρό κουκουνάρι για τους ξυλοκόπους, φύλλο πουρνάρι για τον τσομπάνο, άχυρο για τον γεωργό, σταυρουδάκι για το καλό του σπιτιού ή διάφορους καρπούς, όπως σπυρί στάρι, κουκί, φασόλι, καλαμπόκι και ότι άλλο ποθούσε η καρδιά τους να ευλογεί και να χιλιάζει η χάρη του Άι-Βασίλη.

Στη Μακεδονία και στη Θράκη,

όταν έρχονταν ο καιρός, να μοιράσει ο πατέρας της μεγάλης πατριαρχικής οικογένειας το βιός του στους γιους, άφηνε στη χάρη του Άι-Βασίλη να κρίνει το τι έπρεπε να πάρει ο καθείς. Έτσι στη μεγάλη βασιλόπιτα τα “σημάδια” δεν έμπαιναν για ευχή, αλλά για “τάξιμο”. Και τα κομμάτια της τη χρονιά εκείνη τα ονόμαζαν “φιλιά”. Σ’ όποιου γιου το “φιλί” έπεφτε το νόμισμα, θα έπαιρνε το σπίτι. Σ’ όποιου το φασόλι, το ποτιστικό χωράφι. Το στάρι, το ξερικό χωράφι. Η κληματόβεργα, το αμπέλι. Το άχερο τα ζωντανά κ.λ.π.

Αλλά και η κοπή της βασιλόπιτας γίνονταν με αληθινή ιεροπρέπεια.

Πρώτα ο νοικοκύρης την έστρεφε τρεις φορές στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Έπειτα έκανε με κλειδί, με μαχαίρι ή με πιρούνι τρεις φορές το σημείο του σταυρού, για να κόβεται η κακογλωσσιά, να κλειδώνονται τα κακά στόματα ή να αποτρέπεται το κακό μάτι. Και την ώρα ακριβώς, που άλλαζε ο χρόνος, άρχιζε να ονοματίζει τα κομμάτια, με καθιερωμένη πάντα σειρά Πρώτο ήταν του Άι-Βασίλη, έπειτα του Χριστού και της Παναγίας, του σπιτιού και στη σειρά όλων των μελών της οικογένειας, κατά ηλικία, αρχίζοντας από τους μεγαλύτερους και καταλήγοντας στα παιδιά. Κομμάτι έκοβε και για τους φτωχούς, τα ζωντανά, τα χωράφια και τα αμπέλια, το μύλο και τη βάρκα, γιατί όλα έπρεπε να πάρουν την ευλογία του Άι-Βασίλη. Και σαν απόσωνε τον εορταστικό δείπνο η οικογένεια, ο νοικοκύρης κατέβαινε στο στάβλο να ταΐσει την πίτα τους στα ζωντανά, ενώ την επαύριο θρυμμάτιζε και σκορπούσε το δικό τους κομμάτι στα κτήματα και στα αμπέλια.

Σε μερικούς τόπους, όπως στην Κάρπαθο και τη Σκύρο,

έπλαθαν ξεχωριστή πίτα για τα μεγάλα ζώα, τους πολύτιμους συνεργάτες του νοικοκύρη στον καθημερινό μόχθο. Την οποία ονόμαζαν “βουόπιτα” ή “βοδόκλουρα” και θρυμματισμένη, με λίγο αλάτι, τους την τάιζαν ανήμερα της πρωτοχρονιάς.

Στα Χάσια Τρικάλων,

ξεχωριστή πίτα έπλαθαν και για τον τσομπάνο, τον βοσκό των προβάτων. Αφού η οικογένεια θα είχε κόψει τη δική της πίτα, λίγο μετά τα μεσάνυχτα οι άντρες του σπιτιού πήγαιναν στη στάνη να κόψουν και την πίτα του τσομπάνου και μαζί του τραγουδούσαν, γελούσαν και χόρευαν ως το πρωί σε πασίχαρο γλέντι, που το σεκοντάριζαν τα βελάσματα των προβάτων και των κατσικιών. Στην πίτα εκείνη το νόμισμα δεν είχε καμιά σημασία. Αντ’ αυτού έβαζαν ένα κουλουριασμένο ξυλάκι, που το έλεγαν “μαντρί” και το θεωρούσαν σαν κάτι ιερό. Γι’ αυτό κι όποιος το έβρισκε, το παράχωνε στη στάνη, σε μέρος που δεν θα το πατούσαν άνθρωποι και ζώα.

Στην αρχοντική Σιάτιστα η παράδοση ήθελε δύο βασιλόπιτες.

Μια γλυκιά και μια αλμυρή με φύλλα. Την γλυκιά έκοβαν τα μεσάνυχτα, στην αλλαγή του χρόνου, για να τους φέρει γλυκές μέρες. Την αλμυρή, που περιείχε και το ασημένιο νόμισμα “το δώρο”, όπως το έλεγαν, την ονόμαζαν “του σπιτιού”, την έκοβαν στο εορταστικό μεσημεριανό τραπέζι της πρωτοχρονιάς, και ο τυχερός άναβε με το νόμισμα λαμπάδα για το καλό όλης της οικογένειας. Η πίτα εκείνη περιείχε επί πλέον και σταυρουδάκι από χλωρά κλαράκια για υγεία και ευτυχία.

Βασιλόπιτα σαν κέικ, τριφτή

Βασιλόπιτα Τσουρέκι οι συμβουλές μου

Βασιλόπιτα Τσουρέκι οι συμβουλές μου

Με την  συνταγή του τσουρεκιού μου που θα κάνουμε βασιλόπιτα λόγω όγκου και μάζας φυσικά και δεν θα υπάρχουν κλωστές γιατί εδώ δεν πλάθουμε κορδόνια αλλά θα πλάσουμε μία μπάλα .

Η οποία είτε θα ψηθεί σε ένα ταψί στρόγγυλο ή όπως είναι σε ένα ταψί φούρνου μεγάλο με χαρτί ψησίματος από κάτω.

Η συνταγή για το Τσουρέκι Βασιλόπιτα είναι ΕΔΩ

Βασιλόπιτα Τσουρέκι οι συμβουλές μου

Η συνταγή αυτή είναι η ίδια που φτιάχνω το πασχαλινό τσουρέκι και γίνεται φανταστική, αφράτη και πολύ νόστιμη και η βασιλόπιτα.

Η παραδοσιακή συνταγή είναι μία για το τσουρέκι, με το καλό και ακριβό φρέσκο βούτυρο λιωμένο χλιαρό, με το καλό δυνατό αλεύρι ειδικό για τσουρέκι, με την μαγιά που πιάνουμε και αφήνουμε να διπλασιαστεί, με το καλό ζύμωμα.

Την ζέστη στον χώρο μας που έχουμε το ζυμάρι για να ανεβεί πολύ και να γίνει υπέροχη η βασιλόπιτα.

Όχι πολύ μαλακιά η ζύμη μας γιατί θα μας απλώσει αλλά ουτε και πολύ σφιχτή γιατί θα σκάσει στο ψήσιμο.

Η ζάχαρη να έχει λιώσει πολύ καλά γιατί  ίσως απλώσει επίσης.

Όχι πολύ ζεστά υλικά και κάψουμε την μαγιά και δεν φουσκώσουν καθόλου αλλά χλιαρά.

Η πολύ σφιχτή ζύμη θα μας σκληρύνει το τσουρέκι και θα σκάσει στο ψήσιμο.

Μην το παρακάνουμε στο φούσκωμα της ζύμης έξω γιατί θα έχουμε αντίθετα αποτελέσματα και θα ξεφουσκώσει το τσουρέκι στο φούρνο.

Όχι πολύ ψήσιμο και όχι μεγάλη θερμοκρασία το πολύ 150 βαθμούς για 30 με 45 λεπτά ανάλογα το μέγεθος.

Δεν ανοίγουμε την πόρτα του φούρνου ενδιάμεσα μόνο 5 λεπτά πριν τελειώσει ο χρόνος ψησίματος για να το δούμε αν θέλει παραπάνω ψήσιμο ή όχι.

Εδώ στην βασιλόπιτα δεν έχουμε τόση δουλειά όσο στο πασχαλινό τσουρέκι.

Ζυμώνουμε, αφήνουμε σε ζεστό μέρος μία φορά να φουσκώσει και ψήνουμε.

Αν παιδευτούμε στο φούσκωμα την αφήνουμε σε ζεστό φούρνο 50 βαθμούς (που έχουμε σβήσει φυσικά) για μία ώρα σίγουρα ίσως και παραπάνω.

Περνάμε από πάνω με αυγό χτυπημένο με λίγο νερό. Αν θέλουμε να τοποθετήσουμε επάνω αμύγδαλα λευκά για να την στολίσουμε μπορούμε μόλις φουσκώσει η ζύμη πριν το ψήσιμο.

Αν θέλουμε να την στολίσουμε μετά με ζάχαρη άχνη, σοκολάτα ή αυγόγλασο το κάνουμε μετά το ψήσιμο αφού κρυώσει καλά.

Συνταγή για γλάσο γραψίματος ΕΔΩ

Βασιλόπιτα τσουρέκι
Βασιλόπιτα τσουρέκι

Πέρα απ όλα αυτά θέλει υπομονή, μεράκι, αγάπη και μετά απόλαυση και καμάρι για το υπέροχο αποτέλεσμα!

Αν θα κάνουμε την βασιλόπιτα ελαφρώς τριφτή σαν κέικ θα κάνουμε όλα τα βήματα του κέικ.

Συνταγή για βασιλόπιτα τριφτή σαν κέικ ΕΔΩ

Βασιλόπιτα κέικ
Βασιλόπιτα κέικ

Να μοσχομυρίσει στο ψήσιμο, να γεμίσει η γειτονιά αρώματα!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ!

ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΝΑ ΒΑΛΕΤΕ ΤΟ ΦΛΟΥΡΙ ΣΤΟ ΤΣΟΥΡΕΚΙ ΠΡΙΝ ΤΟ ΨΗΣΙΜΟ ΣΤΟ ΚΕΙΚ ΜΕΤΑ.

 

Μελομακάρονα Συμβουλές Ειρήνης

Μελομακάρονα Συμβουλές Ειρήνης

Μελομακάρονα αγαπημένα, ας μιλήσουμε λίγο για αυτά για να πετύχουν τέλεια!

Ποια είναι τα μυστικά τους?

Πρώτα απ όλα βράζουμε το σιρόπι μας όπως γράφουμε στην συνταγή μου  από το βράδυ για να κρυώσει και δέσει καλά.

Τα μελομακάρονα θα βουτηχτούν καυτά αμέσως από τον φούρνο λίγα λίγα στο κρύο σιρόπι, εγώ μετράω αργά ως το 5 γιατί δεν τα θέλουμε πολύ σιροπιασμένα αλλά τραγανά απ έξω και ζουμερά μέσα.

Δεν τα αφήνουμε πολύ γιατί θα μουλιάσουν και θα σπάσουν μετά και δεν θα είναι καθόλου τραγανά.

Για το σιρόπι αν θέλουμε βάζουμε την γλυκόζη που έχω στην συνταγή. Κάνει πιο γυαλιστερό το γλυκό μας, δένει καλύτερα το σιρόπι και συντηρεί το γλυκό.

Μέλι στο σιρόπι προσθέτουμε μετά που θα τελειώσει το βράσιμο του, όσο καλύτερη η ποιότητα του τόσο πιο νόστιμα τα μελομακάρονα.

Αν θέλουμε έντονη γεύση χρησιμοποιούμε πευκόμελο αλλιώς θυμαρίσιο.

Συνταγή εδώ:Μελομακάρονα Συμβουλές Ειρήνης

Για την ζύμη τώρα

Ετοιμάζουμε όλα τα υλικά πριν ανακατέψουμε να τα έχουμε έτοιμα. Καλό είναι να γίνει γρήγορα η ζύμη για να μην ξεράσει το λάδι της.

Διαλύουμε την σόδα πάντα στα υγρά υλικά τα οποία τα ανακατεύουμε όλα μαζί για αρχή με το σύρμα (αυγοδάρτη). Όχι μίξερ.

Μετά το σιμιγδάλι το οποίο τα κάνει πιο τραγανά και πιο νόστιμα.

Το αλεύρι το ρίχνουμε σιγά σιγά αλλά δεν ζυμώνουμε όπως ζυμώνουμε μια απλή ζύμη. Ας πω πως διπλώνουμε λίγες φορές το πάνω κάτω και μόλις πιουν τα υγρά το αλεύρι σταματάμε.

Η συνταγή μου έχει μέσα και καρύδια σπασμένα που δίνουν ωραία γεύση. Αν δεν μας αρέσουν ή είμαστε αλλεργικοί δεν τα βάζουμε αλλά συμπληρώνουμε ελάχιστο αλεύρι στην θέση τους.

Η ζύμη μας πρέπει να είναι μαλακιά και πλάθοντας το μελομακάρονο να σχηματιστεί καλά. Αν είναι πολύ μαλακιά θα απλώσουν κατά το ψήσιμο.

Έχουμε ζεστάνει τον φούρνο μας και ετοιμάσει τις λαμαρίνες με το χαρτί ψησίματος.

Πλάθουμε γρήγορα όχι πολύ μεγάλα μελομακάρονα γιατί θα απλώσουν στο ψήσιμο.

Αν θέλουμε σχέδια να κάνουμε επάνω τα πατάμε σε μία σίτα ή σουρωτήρι ή στον τρίφτη λαχανικών.

Εγώ δεν τα πατάω  τα ψήνω έτσι.

Προτιμώ να τα ψήσω να πάρουν λίγο χρώμα παρά να μείνουν άψητα και μετά το σιρόπιασμα να σπάσουν και να διαλυθούν.

Καυτά είπαμε σε κρύο σιρόπι και μετά σε σουρωτήρι μέχρι να σιροπιάσουμε και τα υπόλοιπα.

Αραδιάζουμε σε πιατέλα, ταψί, τάπερ, όπου θέλουμε. Μία σειρά μελομακάρονα, πασπαλίζουμε μέλι με το κουτάλι από πάνω και μπόλικα καρύδια.

Πριν τα σκεπάσουμε με σελοφάν η με καπάκι βεβαιωνόμαστε να έχουν κρυώσει πολύ καλά αλλιώς θα μαλακώσουν αμέσως.

Αν τα κρατήσετε αρκετές μέρες καλό είναι να τα αλλάζετε σε άλλο σκεύος για να ανεβούν τα κάτω επάνω και τα πάνω κάτω να έχουν όλα σιρόπι.

Κρατάμε λίγο σιρόπι αν δούμε μετά από μέρες ότι αρχίζουν και στεγνώνουν να τα πασπαλίσουμε λιγάκι με ένα κουτάλι ή λίγο μέλι ακόμη να ξαναγυαλίσουν.

Καλή επιτυχία!

Πηγή: Cook-Bake Irini Patiloudi

Η ελληνική ιστορία του μελομακάρονου

Αντίθετα με τον κουραμπιέ, ο οποίος κάνει σίγουρα πανβαλκανική καριέρα ως γλυκό, το μελομακάρονο μοιάζει, τουλάχιστον ετυμολογικά, να είναι πέρα για πέρα ελληνικό. Εκείνο που μπορεί να ξαφνιάσει σε ό,τι αφορά την καταγωγή του, είναι ο λόγος για τον οποίο ετοιμάζονταν οι… πρόγονοι του μελομακάρονου.

Αναφορές λοιπόν θέλουν το όνομα του χριστουγεννιάτικου γλυκού να έχει τις ρίζες του στο νεκρώσιμο δείπνο που ετοιμαζόταν κατά τον Μεσαίωνα. Η μακαρωνία, όπως αποκαλούνταν, υπήρξε το πιάτο που έτρωγαν όσοι παρίσταντο στην νεκρώσιμη ακολουθία.

Με τη σειρά του, το όνομα του πιάτου μακαρωνία, φαίνεται πως σχετίζεται με τις μακαρίες. Μικρά ψωμιά, πιθανότατα στο σχήμα του σημερινού μελομακάρονου, τα οποία μοιράζονταν κατά τη διάρκεια μιας κηδείας. Αδιευκρίνιστο πώς και γιατί, κάποια μακαρία (ψυχόπιτα) βούτηξε σε γλυκό μέλι και έτσι προέκυψε το μελομακάρονο.

Πηγή:https://www.real.gr/koinonia

 

 

 

Φαγόπυρο ή μαυροσίταρο, ωφέλιμο δημητριακό

Φαγόπυρο ή μαυροσίταρο, ωφέλιμο δημητριακό

Το Φαγόπυρο ή αλλιώς «μαύρο στάρι», είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στην Κίνα, την Ιαπωνία, την Κορέα, καθώς και σε άλλες ασιατικές χώρες, όπου οι πολίτες απολαμβάνουν ζυμαρικά (τα γνωστά noodles), φτιαγμένα από αλεύρι φαγόπυρου, ενώ μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα αποτελούσε ένα από τα βασικότερα συστατικά της διατροφής στη Βρετανία, τη Νορμανδία, τη Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη. Πρόκειται για ένα δημητριακό, το οποίο προέρχεται από την Ανατολή και καταναλωνόταν για εκατοντάδες χρόνια, αφού το καλλιεργούσαν στην Ευρώπη από τα τέλη του 14ου αιώνα.

Είναι το φαγόπυρο superfood;

Είναι ένα δημητριακό αλλιώτικο από τα άλλα, με εξαιρετική θρεπτική αξία και πολύ μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη (14%), σε σχέση με τα υπόλοιπα δημητριακά. Περιέχει όλα τα απαραίτητα αμινοξέα, πολλές βιταμίνες -κυρίως του συμπλέγματος Β- που συνήθως συναντώνται στα ζωικά τρόφιμα, ενώ είναι πλούσιο σε λιποδιαλυτές βιταμίνες Ε αλλά και Κ. Τέλος, περιέχει φολικό οξύ, αλλά και αρκετά μέταλλα όπως, ασβέστιο, σίδηρο, χαλκό, μαγγάνιο, μαγνήσιο, κάλιο, σελήνιο, αλλά και ψευδάργυρο.

Επιδράσεις του φαγόπυρου στην υγεία

Φαγόπυρο και κοιλιοκάκη

Το φαγόπυρο δεν περιέχει γλουτένη, οπότε μπορεί να χρησιμοποιηθεί από άτομα που έχουν δυσανεξία σε αυτή (κοιλιοκάκη). Επίσης, περιέχει αρκετές φυτικές ίνες και σύνθετους υδατάνθρακες, με αποτέλεσμα να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ελεύθερα και από άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, αφού σταθεροποιεί τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα.

Φαγόπυρο και υγεία της καρδιάς

Έρευνες έχουν δείξει, ότι δίαιτες που το περιέχουν, έχουν συνδεθεί με τη μείωση του κινδύνου ανάπτυξης υψηλής πίεσης του αίματος (υπέρτασης) και μείωσης της υψηλής χοληστερόλης. Συνάμα, βοηθά στην αντιμετώπιση της αρτηριοσκλήρωσης, ενώ δρα καταπραϋντικά στους πονοκεφάλους και τις δερματοπάθειες. Τέλος, επειδή είναι πλούσιο σε φλαβονοειδή, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και προστατεύει από διάφορες αρρώστιες.

Το εν λόγω δημητριακό, είναι πλούσιο σε ρουτίνη (βιοφλαβονοειδές), η οποία βοηθά τα νεφρά, εξουδετερώνει τα όξινα υπολείμματα, καταπολεμά την αρτηριοσκλήρυνση, ενδυναμώνει τα τριχοειδή αγγεία και μειώνει τις πιθανότητες αιμορραγιών. Ως αντιοξειδωτικό, η ρουτίνη μειώνει την τοξικότητα της οξειδωμένης LDL χοληστερόλης, εμποδίζει την συνάθροιση των αιμοπεταλίων και καταπολεμά τους φλεβικούς σχηματισμούς στα πόδια.

Μαγειρεύοντας το φαγόπυρο

Αναρωτιέστε τώρα, πώς μπορείτε να το μαγειρέψετε; Με πολλούς τρόπους, ενώ μπορεί να φαγωθεί ακόμα και ωμό! Οι μορφές που μπορείτε να το βρείτε, είναι καταρχήν το αλεύρι από φαγόπυρο, που μπορεί να γίνει ότι και τα άλλα άλευρα, δηλαδή, ψωμί, πίτα, πίτσα, ζυμαρικά κ.ά. Μπορεί να αναμειχθεί με αλεύρι ολικής και να δώσει μια διαφορετική και πλούσια γεύση, ή και σκέτο αν έχετε δυσανεξία στη γλουτένη. Επίσης, μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε σαν το ρύζι π.χ. σε γεμιστά ή να το συνοδεύσετε βραστό με λαχανικά και κρέας, αφού αποτελείται κυρίως από σύνθετους υδατάνθρακες. Μπορείτε να το βάλετε στο γιαούρτι ή το γάλα σας ή μέσα στις σαλάτες σας…

Σε περιόδους νηστείας, μπορεί να συνδυαστεί με όσπρια (π.χ. φακές), δίνοντας ένα απίστευτα θρεπτικό πιάτο με όλα τα απαραίτητα αμινοξέα και μικροθρεπτικά συστατικά.

Πηγή: https://www.mednutrition.gr/

Πιο συγκεκριμένα, το φαγόπυρο φημίζεται κυρίως για τις εξής ευεργετικές ιδιότητές του:

  • Αποτελεί πηγή εύπεπτων πρωτεϊνών και συμβάλλει στη μείωση της χοληστερόλης και του λίπους.
  • Μπορεί να ελαττώσει το σάκχαρο στο αίμα.
  • Αποτοξινώνει τον οργανισμό και καθαρίζει το έντερο.
  • Εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία του εντέρου.
  • Μειώνει το κοιλιακό φούσκωμα και πρήξιμο.
  • Θεωρείται ως θερμαντική τροφή, κατάλληλη για τους κρύους μήνες του χειμώνα.
  • Συμβάλλει στην άμεση απώλεια βάρους και επιταχύνει τη διαδικασία του κορεσμού.
  • Είναι τρόφιμο που δεν περιέχει γλουτένη (gluten-free).
  • Τονώνει την καρδιακή υγεία.
  • Ρυθμίζει την αρτηριακή πίεση.
  • Βελτιώνει την όρεξη.
  • Είναι αποτελεσματικό “φάρμακο” για την καταπολέμηση της χρόνιας διάρροιας και της δυσεντερίας.

Το φαγόπυρο σε ποσότητα 100 γραμμαρίων φέρει την παρακάτω διατροφική αξία.

  • Λιπαρά: 3,4 g (Κορεσμένα: 0,741 g, Μονοακόρεστα: 1,04 g, Πολυακόρεστα: 1,039 g)
  • Υδατάνθρακες: 71,5 g
  • Πρωτεΐνες: 13,25 g

Βιταμίνες

Βιταμίνη Β1: 0,101 mg

Βιταμίνη Β2: 0,425 mg

Βιταμίνη Β3: 7,02 mg

Bιταμίνη Β5 (παντοθενικό οξύ): 1,233 mg

Bιταμίνη Β6: 0,21 mg

Φυλλικό οξύ: 30 mg

Βιταμίνη C: 0 mg

Μέταλλα & Ιχνοστοιχεία

Ασβέστιο: 18 mg

Σίδηρος: 2,2 mg

Μαγνήσιο: 231 mg

Κάλιο: 460 mg

Νάτριο: 1 mg

Ψευδάργυρος: 2,4 mg

Χαλκός: 1,1 mg

Μαγγάνιο: 1,3 mg

Φώσφορος: 347 mg

Φαγόπυρο Βράσιμο

Ξεπλένουμε ένα φλυτζάνι φαγόπυρο, το βράζουμε σε μια απλή κατσαρόλα με 2 κούπες αλατισμένο νερό σε χαμηλή φωτιά έως ότου το φαγόπυρο να γίνει αφράτο και να απορροφήσει όλο το νερό (15 λεπτά περίπου). Κατά διαστήματα ανακατεύουμε με μια ξύλινη κουτάλα.

Στη συνέχεια, το αφήνουμε σκεπασμένο με καθαρή πετσέτα για να φουσκώσει, εκτός φωτιάς. Στραγγίζουμε όσο νερό δεν έχει απορροφηθεί, και το αναμειγνύουμε με δυο κουταλιές λιωμένο βούτυρο, πριν το σερβίρουμε.

Φαγόπυρο Πώς Μαγειρεύεται / Συνταγές

Πιπεριές γεμιστές με φαγόπυρο

Υλικά

  • 4 πιπεριές
  • 15-20 κ.σ. φαγόπυρο
  • 1 μεγάλο κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
  • 1 σκελίδα σκόρδο, πολτοποιημένη
  • λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό
  • λίγο ψιλοκομμένο βασιλικό
  • αλατοπίπερο
  • κύμινο
  • ελαιόλαδο (ανάλογα με το πόσο λαδερό θέλουμε το φαγητό)
  • 1 κ.σ. χυμό ντομάτας
  • λίγο τριμμένο τυρί

Εκτέλεση

Προθερμαίνουμε το φούρνο για 10 περίπου λεπτά πριν βάλουμε το φαγητό. Πλένουμε και καθαρίζουμε τις πιπεριές. Σε ένα μεγάλο αντικολλητικό σκεύος ρίχνουμε το λάδι και σοτάρουμε τα κρεμμύδια και το σκόρδο σε χαμηλή φωτιά, μέχρι να ροδίσουν.

Προσθέτουμε το χυμό ντομάτας. Μόλις πάρουν βράση, ρίχνουμε το φαγόπυρο, το αλάτι, το πιπέρι και τα υπόλοιπα μυρωδικά και τα μαγειρεύουμε σε μέτρια φωτιά για 15 λεπτά μέχρι να απορροφήσουν τα υγρά τους.

Γεμίζουμε με το μείγμα μας τις πιπεριές, τις τοποθετούμε σε ένα μικρό ταψί, στο οποίο βάζουμε λίγο νερό, ανάλογα με την προτίμησή μας, και ρίχνουμε απ’ έξω λίγο αλάτι – περιχύνουμε λίγο λάδι και πασπαλίζουμε τριμμένο τυρί από πάνω.

Τέλος, ψήνουμε στον προθερμασμένο φούρνο στους 160˚C για 1½ ώρα.

Ψωμί με φαγόπυρο και σπόρους τσία

Μία θρεπτική συνταγή ψωμιού, ιδανική για χορτοφάγους, για αθλητές, για όσους βρίσκονται σε πρόγραμμα διατροφής ή για όσους νηστεύουν.

Υλικά

  • 50 γρ. σπόροι τσία
  • 250 γρ. νερό
  • 200 γρ. φαγόπυρο
  • 2 κ.σ. λιναρόσπορο
  • 50 γρ. ηλιόσπορος
  • 50 γρ. ελαιόλαδο
  • 100 γρ. σιρόπι σφενδάμου
  • 1 κ.σ. μπέικιν πάουντερ
  • 1 πρέζα αλάτι

Εκτέλεση

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 160˚C στον αέρα. Ανακατεύουμε σε ένα μπολ με ένα κουτάλι τους σπόρους τσία με το νερό, και αφήνουμε στην άκρη μέχρι να αρχίσει να πήζει το μείγμα.

Έπειτα, χτυπάμε στο multi το φαγόπυρο σε 2 δόσεις μέχρι να γίνει σκόνη, και αδειάζουμε σε ένα μπολ τη σκόνη φαγόπυρου. Στο ίδιο multi και πάλι χτυπάμε τον λιναρόσπορο και τον ηλιόσπορο μέχρι να γίνουν σκόνη, και αδειάζουμε κι αυτά στο μπολ με τον φαγόπυρο. Προσθέτουμε το νερό με τους σπόρους chia που έχουν πήξει, το ελαιόλαδο, το σιρόπι σφενδάμου, το μπέικιν πάουντερ και το αλάτι.

Ανακατεύουμε με μία σπάτουλα σιλικόνης μέχρι να έχουμε ένα ομοιόμορφο μείγμα σαν παχύρευστο χυλό. Στη συνέχεια, τσαλακώνουμε με τα χέρια μας μία λαδόκολλα, τη βρέχουμε ελαφρά και τινάζουμε να φύγει το περιττό νερό. Καλύπτουμε τον πάτο και τα τοιχώματα μίας φόρμας 10×22 εκ..

Αδειάζουμε το μείγμα στη φόρμα και ψήνουμε για 1 ώρα και 15 λεπτά –  αφαιρούμε στη συνέχεια τη φόρμα από το φούρνο και αφήνουμε να κρυώσει σε μία σχάρα για 20 λεπτά. Τέλος, αναποδογυρίζουμε τη φόρμα και αφήνουμε να κρυώσει εντελώς για 40-50 λεπτά.

Ένας προτεινόμενος υγιεινός και θρεπτικός τρόπος σερβιρίσματος είναι να συνοδεύσουμε μια φέτα ψωμί με μια κουταλιά ταχίνι αλειμμένη σε αυτό. Το πιο τέλειο πρωινό, που θα δώσει δύναμη για όλη την ημέρα!

Ένα άλλο προτεινόμενο σνακ είναι το εξής: Κόβουμε μερικές φέτες ψωμί και απλώνουμε πάνω σε αυτές κάποια σως της αρεσκείας μας (π.χ. μαγιονέζα). Κόβουμε μερικά ραπανάκια σε λεπτές φέτες και μερικά ντοματίνια. Μοιράζουμε τα ραπανάκια στις μισές φέτες ψωμιού από αυτές που κόψαμε και τα ντοματίνια στις άλλες μισές. Αλατοπιπερώνουμε, και καλή μας απόλαυση!

Ψωμί με φαγόπυρο και σπόρους τσία

Φαγόπυρο συνταγές πρωινό

Υλικά

  • μερικές κουταλιές φαγόπυρο
  • ηλιόσποροι
  • κολοκυθόσποροι
  • λιναρόσποροι
  • σπόροι chia
  • αμύγδαλα ή καρύδια
  • cranberries
  • goji berries
  • λίγο γάλα της αρεσκείας σας
  • κανέλα
  • ταχίνι ή μέλι

Εκτέλεση

Αφού βράσουμε το φαγόπυρο, μουλιάζουμε και τους ξηρούς καρπούς, ώστε να είναι πιο εύπεπτοι και μαλακοί κατά την κατανάλωσή τους.

Εκτός αυτού το μούλιασμά τους βοηθά στο να μειώσουμε το φυτικό οξύ που περιέχεται σε αυτούς, το οποίο είναι τοξικό και εμποδίζει στην ορθή απορρόφηση θρεπτικών συστατικών, και να αδρανοποιήσουμε τους αναστολείς των ενζύμων.

Βάζουμε σε ένα μπολ το φαγόπυρο και ρίχνουμε το γάλα, το ταχίνι ή το μέλι, την κανέλα, τους ξηρούς καρπούς και τους σπόρους, όπως και τα αποξηραμένα φρούτα.

Πώς κάνουμε το μούλιασμα;

Βάζουμε μικρή ποσότητα ξηρών καρπών με νερό, ώστε να καλύπτονται καλά. Προσθέτουμε λίγο αλάτι, καθώς διευκολύνει την διαδικασία αδρανοποίησης των ενζύμων.

Αφήνουμε τους σπόρους στο νερό σε θερμοκρασία δωματίου ή στο ψυγείο να μουλιάσουν όσες ώρες χρειάζεται ανάλογα το είδος τους. Αδειάζουμε το νερό του μουλιάσματος, τους ξεπλένουμε πολύ καλά και τους στεγνώνουμε με μια πετσέτα.

Διατηρούνται στο ψυγείο για 3 ημέρες ή αποξηραίνονται στον φούρνο, όχι πάνω από 150°C.

Ενδεικτικοί χρόνοι μουλιάσματος

  • Αμύγδαλα: 8-12 ώρες
  • Ηλιόσποροι: 2 ώρες
  • Καρύδια: 4 ώρες
  • Σπόροι κολοκύθας: 8 ώρες

Φαγόπυρο Θερμίδες

Ένα από τα πλεονεκτήματα που έχει το φαγόπυρο ως superfood είναι, εκτός από την πλούσια διατροφική του αξία, ότι πρόκειται για τροφή χαμηλή θερμιδικά, γι’ αυτό και εντάσσεται συχνά σε δίαιτες.

Αναλυτικότερα, μια μερίδα 100 γραμμαρίων φαγόπυρου αποδίδει 343 θερμίδες, όταν είναι ξηρό, ενώ όταν είναι μαγειρεμένο δίνει 92 μόνο θερμίδες.

Φαγόπυρο Παρενέργειες

Γενικότερα, το φαγόπυρο θεωρείται μια ασφαλής τροφή προς κατανάλωση, ωστόσο η υπερδοσολογία ενδέχεται να προκαλέσει μια σειρά από ανεπιθύμητες παρενέργειες και αντενδείξεις.

Ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να είναι αλλεργικοί σε αυτό και να εμφανίσουν αλλεργικά συμπτώματα όπως ρινική καταρροή, δερματίτιδα, εξανθήματα, άσθμα, δυσφορία, δυσκολία στην αναπνοή, κ.α.

Δεν έχουν διεξαχθεί ασφαλή συμπεράσματα για το εάν είναι υγιές να καταναλώνεται το φαγόπυρο από εγκύους ή θηλάζουσες μητέρες. Καλύτερο θα ήταν βέβαια να αποφευχθεί η χρήση του κατά την περίοδο αυτή – σε κάθε περίπτωση συμβουλευτείτε το προσωπικό σας γιατρό.

Όσον αφορά στους πάσχοντες από διαβήτη, χοληστερόλη ή υψηλή πίεση και τους λαμβάνοντες φαρμακευτικής αγωγής, καλό θα ήταν να αποφεύγεται η ένταξη αυτής της τροφής στο καθημερινό τους διατροφολόγιο.

Πηγή: https://yourspecialday.gr/φαγοπυρο

Κρόκος Κοζάνης ή σαφράν, ιδιότητες, οφέλη, χρήση

Κρόκος Κοζάνης ή σαφράν, ιδιότητες, οφέλη, χρήση

Ο κρόκος Κοζάνης ή αλλιώς η ελληνική ζαφορά (saffron), είναι τo φυτό από το οποίο, γίνεται η παραγωγή του πιο ακριβού μπαχαρικού (συγκριτικά με τα υπόλοιπα) και ανήκει στην καλύτερη ποιότητα σαφράν, στον κόσμο.

Το χρυσάφι της ελληνικής γης, όπως συχνά αποκαλείται, έχει την ιδιαιτερότητα να  μην αναπαράγεται όπως τα υπόλοιπα είδη, καθώς δεν έχει σπόρους. Η διαιώνιση του προκύπτει μέσω της διάσπασης των βολβών του. Με λίγα λόγια, ο βολβός παράγει καινούριο βολβό, ο οποίος δίνει νέα φυτά. Συγκαταλέγεται στα  πολυτιμότερα μπαχαρικά των αρχαίων πολιτισμών αλλά και των συγχρόνων, για το χρώμα, το άρωμα, τις φαρμακευτικές και αφροδισιακές του ιδιότητες.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι ο Όμηρος, το αναφέρει στα κείμενά του, η Κλεοπάτρα το χρησιμοποιούσε στα καλλυντικά της, ενώ το συναντάμε ακόμη και στην Παλαιά Διαθήκη.

Επιστημονική ονομασία: Crocus sativus

 

Καλλιέργεια
Για να αναπτυχθεί ο κρόκος Κοζάνης απαιτούνται ακραίες καιρικές συνθήκες. Ξηρό και ζεστό κλίμα το καλοκαίρι, κρύο το χειμώνα. Το έδαφος πρέπει να είναι επίπεδο, ξηρό και να απομακρύνει το νερό άμεσα, ώστε να μην σαπίζουν οι βολβοί. Η φύτευση του γίνεται τους καλοκαιρινούς μήνες, Ιούνιο και Ιούλιο. Οι βολβοί, τοποθετούνται σε αυλάκια βάθους 20 εκατοστών, με την απόσταση ανάμεσα τους να είναι δέκα εκατοστά. Η συλλογή του φυτού, γίνεται τέλος  Οκτώβρη. Το λουλούδι πρέπει να μαζεύεται νωρίς το πρωί, καθώς μαραίνεται και χάνει το άρωμα και τις ιδιότητες του πολύ γρήγορα.

Για να διατηρηθούν τα στίγματα για μεγάλο χρονικό διάστημα θα πρέπει να αποξηρανθούν, κάτι που κάνει τον κρόκο να χάνει το 75% του βάρους του και το χρώμα του να μεταβάλλεται σε κόκκινο. Για να παραχθεί 1 κιλό κρόκου χρειάζονται 8.500 λουλούδια. Το τελικό προϊόν που προκύπτει είναι μόλις 200 γραμμάρια αποξηραμένων στιγμάτων και κοστίζει μέχρι και 2.000 ευρώ το κιλό. Για να διατηρηθούν και να μην χάσουν τα χαρακτηριστικά τους, χρειάζονται προστασία από το ηλιακό φως,  τη ζέστη και την υγρασία. Η μοναδική περιοχή στην Ελλάδα που καλλιεργείται το συγκεκριμένο φυτό εδώ και δεκαετίες , είναι η Κοζάνη.

Ο κρόκος στην αρχαιότητα
Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο όρος “κρόκος”, προκύπτει από τον θεό Ερμή, ο οποίος, καθώς εξασκούνταν στη δισκοβολία, τραυμάτισε θανάσιμα, χωρίς να το θέλει, τον θνητό φίλο του, Κρόκο. Ο Ερμής, μην μπορώντας να αντέξει την απώλεια του φίλου του, αποφάσισε να του χαρίσει την αθανασία, μεταμορφώνοντας το άψυχο κορμί του σ’ ένα πανέμορφο μοβ λουλούδι και το αίμα του κρόκου, σε τρία κόκκινα στίγματα στην καρδιά του λουλουδιού. Από εκείνη τη στιγμή απέκτησε την συγκεκριμένη ονομασία. Πρόκειται για λουλούδι με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και χρησιμοποιείται εκατοντάδες χρόνια ως φάρμακο, άρτυμα και βαφικό υλικό, σύμφωνα με το votanonkipos.gr.

α) Σαν βαφικό υλικό
Τά δέ βαπτόμενα πάντα τάς χρόας ἀπό τῶν βαπτόντων λαμβάνει. […] καί ὅλως ὅσα χρόας ἰδίας ἔχει. ἀεί γάρ ἀπό πάντων αὐτῶν, ἅμα τῷ τε ὑγρῷ καί θερμῷ τῶν χρωμάτων συνεισιόντων εἰς τούς τῶν βαπτομένων πόρους, ὅταν ἀποξηρανθῇ, τάς ἀπ’ ἐκείνων χρόας λαμβάνει.. Αριστοτέλης, Περί Χρωμάτων.

Τα στίγματα του λουλουδιού χρησιμοποιούνταν στην αρχαιότητα ως βασικό στοιχείο ζωγραφικής σε αγγεία και τοιχογραφίες.  Τοιχογραφίες της Μινωικής εποχής  μαρτυρούν την μεγάλη και συχνή χρήση του. Ιδιαίτερα δημοφιλής είναι η τοιχογραφία των ανακτόρων της Κνωσού, το 2.000 π.Χ., με τον γαλάζιο κροκοσυλλέκτη πίθηκο, αλλά και η τοιχογραφία της Σαντορίνης “Κροκοσυλλέκτριες”, του 16ου αιώνα π.Χ. Οι συγκεκριμένες τοιχογραφίες δείχνουν πόσο πολύτιμος υπήρξε ο κρόκος Κοζάνης στην αρχαιότητα και πόσο σημαντικό ρόλο  είχε στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

β) Σαν θεραπευτικό μέσο
Σύμφωνα με αναφορές σε πάπυρο, η πρώτη καλλιέργεια κρόκου, ως  ιατρικό παρασκεύασμα, εκτιμάται χρονικά γύρω στο 2300 π.Χ.

Ρωμαίοι και Αιγύπτιοι τον έκαιγαν σαν θυμίαμα στους θεούς, κάτι που έχει συνεχιστεί σε Ινδία και Κίνα μέχρι και σήμερα. Για τους Χριστιανούς είναι ένα από τα εξήντα υλικά που χρησιμοποιούν για να φτιάξουν Ιερό Μύρο, ενώ οι αρχαίοι Έλληνες το χρησιμοποιούσαν για να αντιμετωπίσουν την αϋπνία και τη μέθη, καθώς επίσης ως άρωμα και ως αφροδισιακό. Οι Άραβες εφάρμοζαν τον κρόκο σαν αναισθητικό και ήταν αυτοί που τον εισήγαγαν στην Ισπανία τον 10ο αιώνα. Ο Μέγας Αλέξανδρος δε, χρησιμοποιούσε σαφράν, για να καταπραΰνει τις πληγές μετά την μάχη.

Γραπτές αναφορές από την εποχή του Ιπποκράτη, δηλώνουν πως το σαφράν, υπήρξε θεραπευτικό μέσο για τουλάχιστον 90 ασθένειες και ήταν όπλο για την καταπολέμηση της πανώλης . Εφαρμοζόταν στον βήχα, τα κρυολογήματα, τους πόνους του στομάχου, την αιμορραγία της μήτρας, την οστρακιά, τον μετεωρισμό και τα προβλήματα της καρδιάς. Παρ’ όλες τις αναφορές, υπήρξε δυσπιστία ως προς την αποτελεσματικότητα του μπαχαρικού στην υγεία. Σύγχρονες μελέτες όμως, έρχονται να επιβεβαιώσουν την ευεργετική του δράση.

Ο ελληνικός κρόκος Κοζάνης
Εμφανίζεται με πολλές και ποικίλες χρησιμότητες. Χρησιμοποιείται στην φαρμακευτική, ζαχαροπλαστική, μαγειρική, τυροκομία, μακαρονοποιία, ποτοποιία ακόμα δε και στην ζωγραφική. Οι πιο σημαντικές φαρμακευτικές ουσίες του, είναι η πικροκροκίνη και η κροκίνη. Ωστόσο περιέχει και άλλα σημαντικά συστατικά όπως λυκοπίνη, ζεαξανθίνη, α-β και γ καρωτίνιο, σίδηρο, κάλιο, μαγνήσιο, βιταμίνη C και βιταμίνη 12.  Είναι γνωστά από την επιστημονική κοινότητα τα αντιγηραντικά, αντιοξειδωτικά και αντικαρκινικά γνωρίσματα του. Σύμφωνα με έρευνα του εργαστηρίου Γενικής Χημείας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, σε συνεργασία με το γαλλικό Laboratoire de Spectroscopie Biomoléculaire, U.F.R de Pharmacie, οι κροκίνες του κρόκου, είναι ιδιαίτερα υδατοδιαλυτά καροτενοειδή, τα οποία έχουν την ικανότητα να αναστείλουν τον πολλαπλασιασμό των λευχαιμικών κυττάρων. Εκτός των άλλων έχει διαπιστωθεί πως ο κρόκος Κοζάνης δρα ενάντια στον καρκίνο του μαστού, του αδενοκαρκινώματος του εντέρου και του νευροβλαστώματος.

Οι θεραπευτικές δράσεις

  • Έχει αντικαταθλιπτικές, αντιοξειδωτικές και αντικαρκινικές ιδιότητες
  • Βελτιώνει το δέρμα από ακμή
  • Ανακουφίζει τους πόνους του στομάχου και των νεφρών
  • Μειώνει τις γαστραλγίες, τους νευρικούς κολικούς, τους σπασμούς και τον κοκκύτη
  • Διεγείρει την όρεξη
  • Βοηθά στην πέψη
  • Ενδυναμώνει την λειτουργία του εγκεφάλου και ενισχύει την μνήμη
  • Μειώνει τα επίπεδα της χοληστερίνης
  • Έχει αντιθρομβωτική δράση
  • Δρα ευεργετικά σε ασθενείς με άνοια ή Αλτσχάιμερ
  • Καταπραΰνει τις πεπτικές διαταραχές, το προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο, τη ναυτία και τις ενοχλήσεις στην οδοντοφυΐα
  • Επιβράδυνει την εκφύλιση της ωχράς κηλίδας .
  • Βοηθά στην απώλεια βάρους
  • Καταπολεμά το άγχος
  • Καταπολέμα ασθένειες του αναπνευστικού συστήματος

Πως χρησιμοποιείται ο κρόκος Κοζάνης

  • Μπορείτε είτε να τον πιείτε, είτε να τον χρησιμοποιήσετε ως μπαχαρικό. Πρέπει να δείξετε προσοχή στο χρώμα του (βαθύ κόκκινο) και στο άρωμα του (έντονο). Στην μαγειρική δίνει πικάντικη γεύση, κίτρινο χρώμα και ιδιαίτερο άρωμα. Η ποσότητα πρέπει να είναι μικρή, έτσι ώστε να μην πικρίσει το φαγητό και πρέπει να χρησιμοποιηθεί, αφού πρώτα διαλυθεί σε νερό. Η διαδικασία έχει ως εξής: Μουλιάζετε τα στίγματα σε ένα φλιτζάνι για μια ώρα πριν το ρίξετε στο φαγητό. Έχετε την δυνατότητα ή να το ρίξετε στην κατσαρόλα μαζί με το νερό ή να το στραγγίσετε και να το προσθέσετε μετά. Σε περίπτωση που θέλετε να καταναλώσετε τον κρόκο ως ρόφημα, να ξέρετε πως 10-12 στίγματα  σε ένα φλιτζάνι, είναι αρκετά.

Βιολογικά αφεψήματα
Χρησιμοποιήστε ως βασικό συστατικό τον κρόκο Κοζάνης για να παρασκευάσετε:

  • Ρόφημα με φασκόμηλο και λουίζα
  • Ρόφημα με μέντα και λεμονόχορτο
  • Αφέψημα με μέλι και πορτοκάλι
  • Ρόφημα με κανέλα και γαρύφαλλο
  • Ρόφημα με δεντρολίβανο και θυμάρι
  • Μαύρο τσάι με λεμόνι και δυόσμο
  • Πράσινο τσάι με τζίντζερ και γλυκόριζα

Παρενέργειες-Αντενδείξεις
Η κατανάλωση κρόκου σε ποσότητα άνω των 5 γραμμαρίων την ημέρα, θεωρείται ιδιαίτερα τοξική για τον οργανισμό. Ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια ή ηπατική νόσο, πρέπει να αποφεύγουν την λήψη. Τέλος, οι εγκυμονούσες και οι γυναίκες που θηλάζουν θα πρέπει να αποφεύγουν τις υπερβολικές δόσεις. Σε κάθε περίπτωση, η ιατρική συμβουλή είναι απαραίτητη.

Πηγή κειμένου: https://m.eirinika.gr/

Ευχαριστούμε την φίλη μας Σοφία Εμμανουηλίδου Καζάκη για τις φωτογραφίες που έβγαλε κατά το μάζεμα του κρόκου!

 

Η Κινόα στην διατροφή μας

Τι είναι η κινόα

Η κινόα συμπεριλαμβάνεται στην διατροφή των ινδιάνων, στη Νότια Αμερική (Περού, Χιλή και Βολιβία) εδώ και 3.000 χρόνια. Αν και στην διατροφή το χρησιμοποιούμε συχνά σαν δημητριακό (ανήκει στα ψευδοδημητριακά) στην πραγματικότητα ανήκει στην ίδια οικογένεια με τα παντζάρια, τα σέσκουλα, το σπανάκι.

Ιδιότητες της κινόα

Η κινόα έχει υψηλή  περιεκτικότητα  σε πρωτεΐνη. Περιέχει ισορροπημένα τα ουσιώδη αμινοξέα για τον οργανισμό, κάνοντας την ένα ασυνήθιστα πλήρες είδος τροφής.

Επιπλέον περιέχει Ωμέγα 3 λιπαρά, είναι καλή πηγή φωσφόρου και είναι πλούσιο σε μαγνήσιο και σίδηρο.

Δεν έχει γλουτένη από την φύση της και χωνεύεται εύκολα.

Τρόπος χρήσης της κινόα

Η κινόα έχει μια φυσική πικρή επίστρωση που ονομάζεται σαπωνίνης, για να κρατά τα έντομα μακριά. Για να φύγει η πικράδα από τη κινόα απλά πλύντε την καλά πριν την χρήση.

Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την κινόα στις σαλάτες, σε μπάρες δημητριακών, στα κουλουράκια.

Για πρωϊνό προτιμήστε τις νιφάδες κινόα.

Χρησιμοποιείστε την κινόα αντί για ρύζι

Ξεπλένουμε 1 φλιτζάνι κινόα και την βράζουμε σε  2 φλιτζάνια νερό για 15 λεπτά σε χαμηλή φωτιά με σκεπασμένη κατσαρόλα. Μπορούμε να προσθέσουμε αν θέλουμε λίγο ελαιόλαδο και αλάτι.
Πηγή: /www.sesoula.gr

Η κινόα ή κουϊνόα είναι θάμνος

 

που οι σπόροι του τρώγονται και υπάρχουν σε πολλά χρώματα: άσπρο, κόκκινο, μαύρο αλλά και μπλε. Σε αντίθεση με το ρύζι ή το σιτάρι, τα οποία έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε λυσίνη, η κινόα περιέχει ισορροπημένη περιεκτικότητα σε βασικά αμινοξέα για τους ανθρώπους, κάνοντας την ασυνήθιστα πλήρες είδος διατροφής. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται λιγότερη πρωτεΐνη κινόα από πρωτεΐνη σιταριού για τις ανάγκες μας. Μολονότι στην πράξη είναι ένας σπόρος, η κινόα θεωρείται πλήρες δημητριακό και μια καλή πηγή φυτικών ινών.
Καλλιεργείται στις Άνδεις για περισσότερα από 5.000 χρόνια κι έχει χαρακτηριστεί ως «η μητέρα των δημητριακών» ή «ο χρυσός των Ίνκας». Τεχνικά δεν είναι κόκκος αλλά σπόρος, ωστόσο, χρησιμοποιείται σχεδόν με τον ίδιο τρόπο όπως όλα τα δημητριακά ολικής αλέσεως.

Κινόα άσπρη

Κόκκινη

Μαύρη

Τρίχρωμη

Κινόα σαλάτα

 

Ιταλία Brescia, εκπαιδευτική βόλτα

Ιταλία Brescia,

εκπαιδευτική βόλτα στη βόρεια Ιταλία στην φημισμένη σχολή αρτοποιίας,  ζαχαροπλαστικής και μαγειρικής,

Scuola di cucina Cast Alimenti – CAST Alimenti

Φυσικά μαζί με την εκπαίδευση συνδυάσαμε και την βόλτα μας στην Brescia, Milano και Verona.

Η φημισμένη σχολή με τους πιο γνωστούς σεφ της Ιταλίας

Δοκιμάσαμε απ όλα, παγωτό, μπριός, πίτσες, μακαρονάδες απίστευτες.

Brescia, μου άρεσες και θα ξανάρθω!

Ξεκινήσαμε την μέρα μας με ένα ιταλικό εσπρέσσο ο οποίος ήταν γευστικότατος.

Κάναμε την βόλτα μας στις τεράστιες πλατείες της πόλης και τα στενά σοκάκια της.

Brescia,

η αρχαία Βρεσκία των Ελλήνων, είναι πόλη στην περιοχή της Λομβαρδίας στη βόρεια Ιταλία. Βρίσκεται στους πρόποδες των Άλπεων, λίγα χιλιόμετρα από τη λίμνη Γκάρντα.

Η Μπρέσια είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της περιοχής, μετά το Μιλάνο, και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, με πληθυσμό περίπου 190.000 κατοίκους.

Είναι πλούσια σε αρχαία ρωμαϊκά και μεσαιωνικά μνημεία αλλά και σε σύγχρονη βιομηχανία. Θεωρείται κέντρο της τρίτης βιομηχανικής περιφέρειας της Ιταλίας σε παραγωγή βιομηχανικών προϊόντων κυρίως αυτοκινητοβιομηχανίας και παραγωγής όπλων όπου και το εργοστάσιο Μπερέτα καθώς και με μεγάλο αριθμό βιοτεχνιών. Το Πανεπιστήμιο της Μπρέσια είναι ένα από τα πλέον σύγχρονα πανεπιστήμια της Ιταλίας.

Σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης είναι η ιστορική πλατεία “ντέλα Λότζια” , ο “παλαιός καθεδρικός ναός” (Ντουόμο Βέτσιο), λεγόμενος και “Ροτόντα”, που πρόκειται για κυκλικό οικοδόμημα του 11ου αιώνα, ο “νέος καθεδρικός ναός” (Ντουόμο Νουόβο), ο “Πύργος Μπρολέτο”, πολλές άλλες παλαιές εκκλησίες, η Βιβλιοθήκη με πολλά σπάνια χειρόγραφα, η “Πινακοθήκη Μαρτινέγκο”, με πολλά σπουδαία έργα – πίνακες, οι πάμπολλες κρήνες και το σύνολο σχεδόν των μεσαιωνικών κτιρίων του κέντρου της παλαιάς πόλης.

Η κουζίνας της…

Από τους μπουφέδες της σχολής.

 

Φυσικά φάγαμε και έξω τις υπέροχες μακαρονάδες που είχαν αρκετό ελαιόλαδο, πίτσες με λεπτή βάση, γλυκά υπέροχα και φυσικά σούπερ gelato, παγωτό.

 

νιόκι πατάτας

 

Παρακάτω στις φωτογραφίες θα δείτε και άλλα που δοκιμάσαμε και τι είδαμε στα μανάβικα και στα παντοπωλεία.

Ο Γιάννης πήρε το πτυχίο του και φυσικά επισκέφτηκα κι εγώ την σχολή και έμαθα καινούρια πραγματάκια.

 

 

Ελπίζω να ξαναπάμε σε εκπαιδευτικό ταξιδάκι και να μάθουμε καινούρια πράγματα, νέες γεύσεις και άλλες τεχνικές.

Φεστιβάλ ιταλικής κουζίνας στην Θεσσαλονίκη

Στον Πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας στο κέντρο

Συμμετείχαν πολλά καταστήματα της περιοχής που μας τρέλαναν με τα υπέροχα γλυκά, φαγητά, πίτσες, φοκάτσιες, πιαντίνες,  παντσερότο, παγωτά, καφέδες, ποτά και κρασιά.

Φυσικά δοκίμασα όσο περισσότερα μπορούσα και τα απόλαυσα με την ιταλική μουσική που έπαιζε. Με την φαντασία μου και τις υπέροχες γεύσεις στον ουρανίσκο ταξίδεψα πάλι στην αγαπημένη Ιταλία.

Εύχομαι να βρεθήκατε κι εσείς στο,

Φεστιβάλ ιταλικής κουζίνας στην Θεσσαλονίκη και να απολαύσατε τα πάντα.

Stuttgart, Στουτγάρδη, μία βόλτα στην Γερμανία

 

Καιρό είχα να επισκεφτώ την πόλη μου που γεννήθηκα και μεγάλωσα, το Muehlacker κοντά στην Stuttgart.

Η πόλη μου, εδώ γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα στο Muehlacker…

Το σπίτι που μέναμε, ένα μικρό κάστρο με έναν υπέροχο κήπο στην πίσω πλευρά.

Το σχολείο μου.

Πεθύμησα τα γερμανικά γλυκά και τα φαγητά της.

Stuttgart

 

Τα Spaetzle τα γερμανικά παραδοσιακά μακαρόνια, τα λουκάνικα με την σάλτσα κάρυ, την μπύρα, τις τούρτες, τάρτες, Ας δούμε μερικά…

Φυσικά Γλυκαντικά, Υποκατάστατα Ζάχαρης

 

Στέβια

Με προέλευση την Παραγουάη, η στέβια χρησιμοποιείται εδώ και εκατοντάδες χρόνια στην Νότια Αμερική και πιο πρόσφατα έγινε δημοφιλής σε Ασία και ΗΠΑ σαν το φυσικό γλυκαντικό χωρίς θερμίδες. Η στέβια (stevia rebaudiana) και τα γλυκά συστατικά που προκύπτουν από τα φύλλα της, γνωστά σαν γλυκοζίτες στεβιόλης, δεν περιέχουν θερμίδες και είναι απόλυτα ασφαλή. Πρόσφατα εγκρίθηκαν και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η στέβια άρχισε να χρησιμοποιείται σαν γλυκαντικό στην Ιαπωνία πρίν 20 χρόνια. Οι αυστηροί σε θέματα υγείας Ιάπωνες, όπου η χρήση της ασπαρτάμης δεν είναι επιτρεπτή, ανακάλυψαν πρώτοι τον τρόπο να απομονώνουν τα γλυκά συστατικά από το υπόλοιπο μέρος του φύλλου. Έτσι προέκυψαν τα εκχυλίσματα από φύλλα στέβιας που είναι 200-300 φορές πιό γλυκά από την κοινή ζάχαρη. Δεδομένου ότι είναι 300 φορές πιο γλυκιά από τη ζάχαρη, δεν είναι περίεργο που θεωρείται η «βασίλισσα» των φυτικών γλυκαντικών.

Χωρίς θερμίδες και μηδενικό γλυκαιμικό δείκτη (ΓΔ), διεγείρει το πάγκρεας, αντί να το εξαντλεί. Έχει ήπια επίδραση στα επίπεδα του σακχάρου, κάτι που την καθιστά ιδανική για τους διαβητικούς. Επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει επίσης ότι μπορεί να μειώσει την ακμή, να θεραπεύσει πληγές και να καταπραΰνει το στομάχι.

 

Ξυλιτόλη

Πρόκειται για μια λευκή φυσική κρυσταλλική ουσία, η οποία προέρχεται από κορύνη (κότσαλο καλαμποκιού) και δένδρο σημύδας. Μοιάζει και οπτικά και γευστικά με τη ζάχαρη, αλλά περιέχει 75% λιγότερους υδατάνθρακες, 40% λιγότερες θερμίδες (9,6 ανά κουταλιά του γλυκού) και γλυκαιμικό δείκτη μόνο 7.

Βρίσκεται στα φρούτα και τα λαχανικά και περιέχει μόλις δύο θερμίδες ανά κουταλάκι. Ενώ η ζάχαρη προκαλεί τη δημιουργία οξέων στη στοματική κοιλότητα, η ξυλιτόλη διαθέτει αλκαλοποιητική δράση, αποτρέποντας το σχηματισμό πλάκας και τερηδόνας. Προωθεί επίσης την υγεία των οστών και ενισχύει το ανοσοποιητικό. Ο χαμηλός ΓΔ σημαίνει ότι δεν προκαλεί απότομες αυξομειώσεις του σαχκάρου ή ανάπτυξη μυκητιάσεων, όπως η επεξεργασμένη ζάχαρη.

 

Άλλα Φυσικά Γλυκαντικά

Μέλι

Είναι ένα πλήρες θεραπευτικό ελιξίριο, που βελτιώνει τη γενικότερη υγεία. Η ημερήσια κατανάλωση μελιού τροφοδοτεί τον οργανισμό με αντιοξειδωτικά, απαραίτητα για την προστασία του από τις ελεύθερες ρίζες. Είναι πλούσιο σε ριβοφλαβίνη, θειαμίνη, νιασίνη, σίδηρο και μαγγάνιο.

 

Νέκταρ αγαύης

Αποτελείται κυρίως από 90% φρουκτόζη και 10% γλυκόζη και είναι 1,4 έως 1,6 φορές πιο γλυκιά από τη ζάχαρη. Βγαίνει κατευθείαν από τον πυρήνα του κακτοειδούς φυτού αγαύη, το οποίο ζει και ευδοκιμεί στο Μεξικό. Είναι φυσικό γλυκαντικό το οποίο διαθέτει πολύ χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη (11 – 19), δεν αυξάνει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα και δεν επιβαρύνει το πάγκρεας.

Το νέκταρ αγαύης περιέχει 20 θερμίδες ανά κουταλάκι και είναι πολύ πιο γλυκό από την επεξεργασμένη ζάχαρη, οπότε χρησιμοποιείτε λιγότερο. Μπορεί να αντικαταστήσει τη ζάχαρη σε οποιαδήποτε συνταγή.

 

Το σιρόπι μελάσας

Η μελάσα ζαχαρότευτλου, αποτελεί το τελικό προϊόν από τη διαδικασία καθαρισμού της ζάχαρης. Η μελάσα ζαχαροκάλαμου έχει ευχάριστη γλυκόπικρη γεύση και άρωμα και χρησιμοποιείται σε σάλτσες, σε γλυκίσματα και σε πλούσια κέικ φρούτων. Η μελάσα περιέχει περισσότερο σίδηρο σε σχέση με το μέλι, αλλά υπολείπεται σε βιταμίνη C.

Η μαύρη ζάχαρη συγκεντρώνει περισσότερη μελάσα (η μελάσα της δίνει σκούρο χρώμα και γλυκόπικρη γεύση). Το θετικό είναι πως μεταβολίζεται πιο αργά απ’ ό,τι η κοινή ζάχαρη αλλά σε επίπεδο θερμίδων, δεν γλιτώνετε κάτι.

Πηγή: omorfamystika.gr

 

Η μαύρη ή καστανή ζάχαρη

διαφέρουν από την άσπρη στην παρουσία μελάσας δηλαδή του σκουρόχρωμου, κολλώδους υγρού που παράγεται από την επεξεργασία του χυμού ζαχαροκάλαμου. Κατά τα άλλα έχουν την ίδια θερμιδική αξία και την ίδια επίπτωση στο σάκχαρο με τη λευκή ζάχαρη.

Τα διάφορα είδη ζάχαρης στην ουσία δεν έχουν καμία θερμιδική διαφορά.  Αλλά και στον τομέα των θρεπτικών συστατικών οι διαφορές της ακατέργαστης, της μαύρης και της καστανής ζάχαρης είναι μικρές, υπερέχουν όμως της λευκής κρυσταλλικής ζάχαρης, η οποία εκτός από την γλυκύτητα δεν προσφέρει κάτι περισσότερο.

 

Φρουκτόζη

Είναι ένα φυσικό σάκχαρο που συναντάται στα φρούτα. Περιέχει τις ίδιες θερμίδες με τη ζάχαρη αλλά είναι λίγο πιο γλυκιά και πιθανώς να χρειαστεί να χρησιμοποιήσουμε μικρότερη ποσότητα. Η φρουκτόζη δεν αποτελεί πλέον μία εναλλακτική της ζάχαρης δεδομένου ότι αν και προκαλεί χαμηλότερη γλυκαιμική ανταπόκριση, έχει συνδεθεί με αύξηση τριγλυκεριδίων και χοληστερόλης και αύξηση της αντίστασης στην ινσουλίνη. Συστήνεται βέβαια η λήψη φρουκτόζης από φυσικές πηγές της όπως είναι τα φρούτα και τα λαχανικά.

 

Σιρόπι σφενδάμου

Το σιρόπι σφενδάμου το οποίο περιέχει αντιοξειδωτικά (όταν είναι καθαρό), αλλά και 54 kcal στην κουταλιά. Το σιρόπι σφενδάμου είναι μια πολύ καλή φυσική γλυκαντική ουσία, που παράγεται από συγκεκριμένα είδη του δέντρου σφενδάμου και μπορεί να αποτελέσει μια πραγματική προσθήκη σε μια υγιεινή διατροφή. Μπορεί επίσης να σας βοηθήσει να αποφύγετε την λευκή ζάχαρη και άλλα γλυκαντικά που δεν είναι τόσο υγιή ή είναι τελείως ανθυγιεινά. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί σε dressings σε σαλάτες, σε ψητά λαχανικά, σε μούσλι, είναι πολύ ωραίο με πλιγούρι βρώμης, στο τσάι και με πολλούς άλλους τρόπους.

‘Αλλα Φυσικά Γλυκαντικά

Ζάχαρη καρύδας

Η ζάχαρη καρύδας (που έχει πολυδιαφημιστεί τελευταία) έχει την ίδια θερμιδική αξία με τη ζάχαρη, αλλά χαμηλότερο γλυκαιμικό δείκτη. Παρόλα αυτά πρέπει να αντιμετωπίζεται με πολλή προσοχή από τους διαβητικούς γιατί πολλές φορές στο τελικό προϊόν η ζάχαρη καρύδας συνδυάζεται με άλλα σάκχαρα. Εξάλλου ο γλυκαιμικός δείκτης μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τον τρόπο παρασκευής του τροφίμου.

Η ζάχαρη καρύδας προέρχεται από το ζαχαρώδες υγρό που κυκλοφορεί στο φυτό της καρύδας. Φυσικά Γλυκαντικά.

Πηγή:https://filitsasougioultzoglou.gr

Ψάρια, επιλογή και μαγείρεμα

Τα ψάρια χωρίζονται σε 3 κατηγορίες ποιότητας.

Α΄ ποιότητας είναι αυτά που πωλούνται ακριβότερα. Συνήθως θεωρούνται καλύτερα τα πλέον καλοσχηματισμένα ψάρια, τα νοστιμότερα, τα πιο σπάνια, μερικές φορές τα πιο δύσκολα στην συντήρηση και αυτά που μας δεσμεύουν στο μαγείρεμα.

Α΄ ποιότητας ψάρια : Λυθρίνια, Συναγρίδες, φαγκριά, τσιπούρες, μουρμούρες, γλώσσες, σφυρίδες, μαγιάτικα, ξιφίας.

Β΄ ποιότητας ψάρια : Κέφαλος, λαβράκι, ροφός, λούτσος, μπακαλιάρος, μυλοκόπι, σικιός, χριστόψαρο.

Γ΄ ποιότητας ψάρια : Μπαρμπούνια, παλαμίδα, σκουμπρί, κολιός, σαφρίδι, κοκάλι, γόπα, σάλπα, τόνος, γαλέος, σαλάχι, πεσκανδρίτσα, μουγκρί, σμέρνα, χέλι, πέρκα, χάννος, σκορπιός, γύλος, χειλού, σπάρος, χελιδονόψαρο, καπόνι, μαρίδα, αθερίνα, σαρδέλα.

ΛΙΠΑΡΑ ΨΑΡΙΑ : Χέλι, κυπρίνος, γατόψαρο, ρέγκα, σολομός, ζαργάνα, παλαμίδα, μπαρμπούνι, ξιφίας, πέστροφα.

ΑΠΑΧΑ ΨΑΡΙΑ : Πέρκα, γλώσσα, μπακαλιάρος, λούτσος, χριστόψαρο, τόνος.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΑ ΜΑΓΕΙΡΕΨΕΤΕ

Οι παρακάτω προτάσεις δεν είναι δεσμευτικές. Αν το ψάρι είναι φρέσκο μπορεί να μαγειρευτεί με όποιο τρόπο επιθυμούμε και να έχει και ένα γευστικό αποτέλεσμα. Όταν όμως το ψάρι έχει ιδιαιτερότητες, είμαστε υποχρεωμένοι να σεβαστούμε τη φύση του. Για παράδειγμα η σκορπίνα με τόσα κόκαλα που έχει δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι άλλο εκτός από σούπα και η παλαμίδα που είναι τόσο λιπαρή αν δεν γινόταν ψητή θα γινόταν πολύ δύσπεπτη.
Όλα τα ψάρια μπορούν να αξιοποιηθούν για σάλτσες, ζωμούς, ορεκτικά, πρώτα πιάτα, και ψαρόσουπες.

ΨΗΤΑ : Παλαμίδα, τόνος, κολιός, σκουμπρί, σαφρίδι, κοκάλι, φρίσσα, σαρδέλα, χέλι, κέφαλος, μπαρμπούνι, σπάρος, σκάρος, μελανούρι, σαργός, τσιπούρα, μουρμούρα

ΒΡΑΣΤΑ : Πέρκα, χάννος, σκορπιός, γωβιός, ροφός, σφυρίδα, δράκαινα, σκαρμός, μουγκρί.

ΤΗΓΑΝΙΤΑ : Σαργός, τσιπούρα, μουρμούρα, σφυρίδα, γαλέος, σαλάχι, ρήνα, σμέρνα, μαρίδα, γλώσσα.

ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ : Σαργός, τσιπούρα, μουρμούρα, γόπα.

 

ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΤΕ ΨΑΡΙΑ

Αυτό που καθορίζει την ποιότητά του είναι τα νερά στα οποία έχει ζήσει.

ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ : Προτιμήστε τα μικρά ψάρια και θαλασσινά όπως ο γαύρος, η μαρίδα, η πέστροφα, η γλώσσα, η σαρδέλα, η πέρκα, οι γαρίδες, τα μύδια και τα στρείδια. Αυτά δεν περιέχουν υψηλές ποσότητες υδραργύρου. Αντίθετα υψηλές συγκεντρώσεις παρουσιάζουν τα μεγάλα όπως ο τόνος, ο ξιφίας, ο κολίος και ο αστακός.

ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ : επιλέξτε αυτά που ζουν λιγότερο, καθώς υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να έχουν συσσωρεύσει επικίνδυνες ποσότητες τοξικών ουσιών σε σχέση με τα ψάρια που ζουν περισσότερο.

ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΑ ΛΙΠΑΡΑ : Προτιμήστε αυτά που έχουν λιγότερα, καθώς στο λίπος των ψαριών συσσωρεύονται διοξίνες. Yψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά έχουν το χέλι, ο κυπρίνος, το γατόψαρο, η ρέγκα, ο σολομός, το ασπρόψαρο, το σκουμπρί, η τσιπούρα, το σαλάχι, η ζαργάνα, η παλαμίδα, το μπαρμπούνι, ο ξιφίας και η πέστροφα. Βέβαια, τα λιπαρά ψάρια περιέχουν πολύτιμα για την υγεία οξέα, γι’ αυτό και πρέπει να τα προτιμάμε όταν προέρχονται από καθαρά νερά.

Πηγή: https://www.pna.gr/diatrofi/

 

Έθιμα Αποκριάς στην Ελλάδα

Οι Απόκριες είναι η περίοδος αυτή των τριών εβδομάδων πριν την Καθαρά Δευτέρα. Πώς αλήθεια γιορτάζονται αυτές οι ξεχωριστές μέρες στην χώρα μας; Διάφορα έθιμα και παραδόσεις έχουν την τιμητική τους αυτές τις μέρες, σε όλη την Ελλάδα και οι Έλληνες τα εφαρμόζουν με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο!

Κρήτη:

Στην Κρήτη, γιορτάζουν τις μέρες του καρναβαλιού με ιδιαίτερη ένταση, αφού οι κιθάρες και τα μαντολίνα πρωτοστατούν στις εκδηλώσεις και συνοδεύουν τις μασκαράδες στην μεγάλη παρέλαση. Η παρέλαση αυτή ολοκληρώνεται στην παραλιακή λεωφόρο και καταλήγει σε μεγάλο γλέντι στην πλατεία του Άγνωστου Στρατιώτη. Ένα από τα κρητικά αποκριάτικα έθιμα, είναι και οι «Λεράδες». Οι «Λεράδες», είναι μασκαράδες οι οποίοι φορούν γύρω από την μέση και τα χέρια μεγάλες κουδούνες και αποτελούν την συνηθέστερη μεταμφίεση των Κρητικών. Χαρακτηριστική δε μάσκα των Κρητικών, είναι η «Σιβιανή μάσκα». Αυτή είναι κατασκευασμένη από την ρίζα του φυτού «Αθάνατος». Ομάδα ανθρώπων φορά την μάσκα αυτή και περιφέρεται στα σπίτια του νησιού!

Κάρπαθος:

Στο νησί της Καρπάθου, έχουν ένα ξεχωριστό έθιμο, στο οποίο διακωμωδούν τις δίκες των Δικαστηρίων. Εκεί λοιπόν, την Καθαρά Δευτέρα, λειτουργεί το λεγόμενο «Λαϊκό Δικαστήριο Ανήθικων Πράξεων». Σ’ αυτό οδηγούνται άνθρωποι που έχουν κάνει άσεμνες πράξεις και χειρονομίες σε κάποιους άλλους, προκειμένου να δικαστούν από τους λεγόμενους «Τζαφιέδες», που είναι οι χωροφύλακες. Η δίκη, εξελίσσεται σε γέλια και πειράγματα και καταλήγει σε ένα μεγάλο αποκριάτικο γλέντι.

Καλαμάτα:

Στην Καλαμάτα, αναβιώνει κάθε χρόνο το παραδοσιακό γαϊτανάκι, το οποίο και λαμβάνει χώρα στην κεντρική πλατεία του χωριού. Ένα από τα χαρακτηριστικά τοπικά αποκριάτικα έθιμα, είναι το κρέμασμα της «γριάς Συκούς». Σύμφωνα με την παράδοση, αυτό το έθιμο λαμβάνει χώρα το πρωί της Καθαρής Δευτέρας, στο ίδιο σημείο της πλατείας στο οποίο και κρεμάστηκε η «γριά Συκούς» κατ’ εντολή του Ιμπραήμ Πασά.

Μεσσήνη:

Εκεί, έχουν ένα χαρακτηριστικό έθιμο το οποίο και λέγεται, «Κυριακή της Τυροφάγο». Σύμφωνα μ’ αυτό, πολλοί μασκαράδες κυκλοφορούν και γλεντούν στους δρόμους, συνοδευόμενοι από οργανοπαίκτες της περιοχής καθώς και της Δημοτικής Φιλαρμονικής. Το έθιμο αυτό, λαμβάνει χώρα την Κυριακή πριν την Καθαρά Δευτέρα, ενώ το βράδυ της ίδιας μέρας, οι κάτοικοι συνηθίζουν να ανάβουν φωτιές σε διάφορα σημεία της πόλης, γύρω από τις οποίες κυριαρχεί το γλέντι και ο χορός.

Μεθώνη:

Μια πολύ γνωστή μας έκφραση: «Του Κουτρούλη ο γάμος», προέρχεται από το κλασικό αποκριάτικο έθιμο που αναβιώνει κάθε χρόνο στην Μεθώνη. Στο έθιμο αυτό συμμετέχουν δύο άνδρες, όπου είναι και οι νεόνυμφοι και με την συνοδεία των συγγενών και φίλων τους καταλήγουν στην πλατεία της πόλης για να γίνει ο γάμος. Κατά την διάρκεια του γάμου, διακωμωδούνται διάφορες καταστάσεις και αναφορές τόσο του παρελθόντος όσο και του σήμερα. Αστεία – πειράγματα και σατυρικός χαρακτήρας διακατέχει τον γάμο αυτό, που θα καταλήξει σε ένα τρικούβερτο γλέντι.

Πάτρα:

Το καρναβάλι της Πάτρας, αποτελεί το πιο γνωστή εκδήλωση της χώρας μας. Στην Πάτρα πραγματοποιούνται κάθε χρόνο, διάφορες εορταστικές εκδηλώσεις στην περίοδο των Αποκριών. Την τελευταία εβδομάδα των Αποκριών έχουμε και τον τερματισμό των καρναβαλικών εκδηλώσεων με τις δύο μεγάλες παρελάσεις των αποκριάτικων αρμάτων. Το Πατρινό Καρναβάλι άλλωστε, μετρά γύρω στα 180 χρόνια ιστορίας. Τις παρελάσεις απαρτίζουν μεγάλα αποκριάτικα άρματα που συνήθως σατυρίζουν καταστάσεις και πρόσωπα των ημερών μας, αλλά και πλήθος μασκαράδων, τόσο με Πατρινούς όσο και άλλους απ’ όλη την υπόλοιπη Ελλάδα. Ένα γνωστό και άκρως πατρινό έθιμο, είναι και τα λεγόμενα «Μπουρμπούλια». Σύμφωνα μ’ αυτό το έθιμο, γυναίκες μεταμφιέζονται σε ντόμινο, κρύβοντας τόσο το πρόσωπό τους, όσο και το σώμα τους, ώστε να έχουν εκείνες την αποκλειστική επιλογή του καβαλιέρου τους και συμμετέχουν σε απογευματινούς χορούς.

Νάξος:

Το νησί, αυτό αποτελεί την γενέτειρα του Διονύσου και έτσι ο εορτασμός της Αποκριάς, ξεκινά από το πρώτο Σάββατο όπου και γίνεται το σφάξιμο των χοίρων. Αποκριάτικο έθιμο αυτού του νησιού είναι και οι «Κουδουνάτοι». Αυτοί είναι άνθρωποι με κάπα και κουκούλα, οι οποίοι περιφέρονται στους δρόμους του νησιού κάνοντας πολύ θόρυβο και προκαλώντας τους υπολοίπους με άσεμνες χειρονομίες. Μαζί με τους «Κουδουνάτους», κυκλοφορούν επίσης και ο «Γέρος», η «Γριά» και η «Αρκούδα». Στις πλατείες πολλών χωριών του νησιού, στήνεται γλέντι με άφθονο κρασί και φαγητό, το οποίο και πλαισιώνεται από οργανοπαίκτες και παραδοσιακά αποκριάτικα τραγούδια.

Κέρκυρα:

Στην Κέρκυρα, σαλπιγκτές και τυμπανιστές περιφέρονται στους δρόμους του νησιού, προκειμένου να αναγγείλουν τον ερχομό του «Σιορ Καρνάβαλου». Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, γίνεται η μεγάλη παρέλαση του «Σιορ Καρνάβαλου», η οποία και τερματίζει στην Κάτω Πλατεία όπου και θα γίνει το κάψιμό του.

Άμφισσα:

Στην Άμφισσα, το τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς, αναβιώνει ο θρύλος του «στοιχειού». Το «στοιχειό» αυτό ξεκινά από την περιοχή της Χάρμαινας και μαζί με εκατοντάδες μασκαράδες, κατεβαίνει τα σκαλιά του Άη Νικόλα. Το «στοιχειό της Χάρμαινας», λέγεται ότι αγαπούσε και προστάτευε τους Ταμπάκηδες, που ήταν οι βυρσοδέψες της περιοχής και ήταν αναγκασμένοι να βρίσκονται στην Βρύση μέρα και νύχτα.

Θήβα:

Στην Θήβα ένα έθιμο που κρατά από το 1830, είναι και η αναπαράσταση του «Βλάχικου Γάμου». Αυτό λαμβάνει χώρα την Καθαρή Δευτέρα.

Σκύρος:

Στο νησί της Σκύρου, κλασικό αποκριάτικο έθιμο, είναι ο «γέρος» και η «κορέλα». Ο «γέρος» φοράει χοντρή μαύρη κάπα, άσπρη υφαντή βράκα και έχει στη μέση του 2 – 3 σειρές κουδούνια. Το πρόσωπό του καλύπτεται από προβιά μικρού κατσικιού και, περπατώντας με χορευτικό ρυθμό, καταφέρνει να ηχούν μελωδικά τα κουδούνια που φοράει. Η «κορέλα», η ντάμα του γέρου, είναι ντυμένη με παραδοσιακά σκυριανά ρούχα, με κυρίαρχο χρώμα το άσπρο και καλυμμένο το πρόσωπό της. Το δίδυμο αυτής της σκυριανής Αποκριάς συνοδεύει πολλές φορές και ο «φράγκος». Αυτός ο μασκαράς, ντυμένος με παραδοσιακά ρούχα του νησιού αλλά και παντελόνι, σατιρίζει εκείνους τους Σκυριανούς που έβγαλαν τις βράκες και φόρεσαν παντελόνια (φράγκικα).

Ιωάννινα:

Εκεί, την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, γιορτάζουν οι λεγόμενες «Τζαμάλες». Αυτές είναι μεγάλες φωτιές, όπου πλήθος μεταμφιεσμένων χορεύει γύρω τους σε διπλές και τριπλές σειρές.

Πρέβεζα & Άρτα:

Και στις δύο αυτές περιοχές, κάθε χρόνο πραγματοποιείται το λεγόμενο «Καρναβάλι των γυναικών». Σ’ αυτό συμμετέχουν αποκλειστικά μεταμφιεσμένες γυναίκες, οι οποίες και περιφέρονται στους δρόμους με την συνοδεία αρμάτων.

Μακεδονία:

Εκεί, κάθε χρόνο πραγματοποιούνται, οι λεγόμενοι «Κουδουνοφόροι Τράγοι». Αυτοί, είναι ομάδες μεταμφιεσμένων, ντυμένοι με μαύρες γιδοπροβιές και τέσσερα πολύ μεγάλα σιδερένια κουδούνια. Όπως περιφέρονται στους δρόμους, προκαλούν αναστάτωση και θόρυβο, ενώ παράλληλα τραγουδούν και με γοερή φωνή.

Σέρρες:

Στο νομό Σερρών, αναβιώνει το έθιμο του «Καλόγερου». Τη γιορτή αυτή αρχίζουν οι Αναστενάρηδες με απόκρυφη μυσταγωγία και συμμετέχουν και οι μίμοι, οι οποίοι συγκροτούν το θίασο: ο Βασιλιάς, το Βασιλόπουλο, ο καπιστράς, ο καλόγερος, η νύφη, η μπάμπω και το εφταμηνίτικο, οι γύφτοι με την αρκούδα και, τέλος, οι Κουρούτζηδες (φύλακες).

Ξάνθη:

Στην Ξάνθη, αναβιώνει το έθιμο «Κάψιμο του Τζάρου». Σύμφωνα με την λαϊκή μας παράδοση, ο «Τζάρος» ήταν ένα ανθρώπινο ομοίωμα που βρισκόταν τοποθετημένο πάνω σε πουρνάρια. Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, καιγόταν στο κέντρο της πλατείας, προκειμένου οι κάτοικοι της περιοχής να μην έχουν το καλοκαίρι ψύλλους. Αυτό το έθιμο προέρχεται από τους πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης. Το όνομα «Τζάρος» προήλθε από τον ήχο που έκαναν τα πουρνάρια όταν καίγονταν (τζ –τζ). Μετά το κάψιμο του «Τζάρου» την σειρά τους παίρνουν αμέτρητα πολύχρωμα πυροτεχνήματα.

Πηγή: http://www.my-family.gr

 

Ως ευ παρέστητε (καλώς ήρθατε) στους νοστιμότερους λουκουμάδες

Ως ευ παρέστητε (καλώς ήρθατε) στους νοστιμότερους λουκουμάδες της Θάσου. Για εμένα και την οικογένεια μου οι καλύτεροι που έχουμε φάει.

Στα Λιμενάρια Θάσου βρίσκεται το παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο, Ως ευ παρέστητε.  

Καλοκαίρι, διακοπές, Θάσος, Λιμενάρια, λουκουμάδες. Με αυτήν την σειρά σκεφτόμαστε το καλοκαίρι εδώ και 50 χρόνια οι μεγάλοι και μικροί της οικογένειας μας.

Να σας πω λίγα λόγια για το ζαχαροπλαστείο αυτό που βρίσκεται από το 1952 στα Λιμενάρια Θάσου των αδελφών Βασίλη και Στέργιου Ιωαννίδη που ξεκίνησαν να παρασκευάζουν αυτούς τους φανταστικούς λουκουμάδες.

Η επιχείρηση πέρασε στα χέρια της φίλης Λένα Καναρά το 2000 που συνεχίζει με το ίδιο μεράκι να φτιάχνει αυτούς τους υπέροχους λουκουμάδες και όχι μόνο.

Άρωμα από κανέλα, σιρόπι με μέλι αγνό Θάσου γεμίζει τα ρουθούνια και τις αισθήσεις μας και μόνο που περνάμε έξω από το ζαχαροπλαστείο.

Παραδοσιακοί, αυθεντικοί λουκουμάδες εποχής που σε ταξιδεύουν σε παλιές όμορφες και παιδικές εποχές. Όταν τους δοκιμάζεις γεμίζει το στόμα σου υπέροχο σιρόπι. Τραγανοί οι λουκουμάδες όπως πρέπει να είναι. Με παγωτό ή σκέτοι, όπως και να τους φάτε θα τους απολαύσετε.

Φυσικά θα βρείτε και υπέροχα γλυκά, πάντα φρέσκα, όλων των ειδών, σιροπιαστά εξαιρετικά, πάστες, τούρτες, γευστικότατο παγωτό, πίτες και μπουγάτσες λατρεμένες.

Τα τιμήσαμε όλα και φέτος εμείς και τα συστήνω σε όλους. Μία επίσκεψη δεν είναι ποτέ αρκετή στο Ως ευ παρέστητε.

Η συμπαθέστατη ιδιοκτήτρια Λένα Καναρά με ξενάγησε στο εργαστήριο που την ευχαριστώ πολύ και βρέθηκα εκεί την ώρα που φτιάχνονταν οι φανταστικοί λουκουμάδες που μετά δοκίμασα φυσικά.

Αν σας φέρει ο δρόμος σας προς Λιμενάρια στην πανέμορφη Θάσο μην αμελήσετε να δοκιμάσετε τους παραδοσιακούς λουκουμάδες που θα σας μείνουν αξέχαστοι!

Ως Ευ Παρεστητε Patisserie

τηλ. 2593 051617

 

Συνταγές. Εύκολες. Γρήγορες. Νόστιμες. Οι μπουφέδες μας.

Συνταγές Εύκολες Γρήγορες Νόστιμες

Η μεγάλη Ομάδα μαγειρικής μας!

Οι μπουφέδες των συναντήσεων των μελών της Ομάδας μας ..

Υπέροχες και νόστιμες δημιουργίες, γλυκές και αλμυρές όλων των μελών.

 

Έπαυλη Μαρόκκου, ένα νέο Cafe-Bar-Restaurant στην Θεσσαλονίκη

Έπαυλη Μαρόκκου,  Cafe-Bar-Restaurant 

Σε ένα υπέροχο νεοκλασικό κτήριο στην περιοχή Ανάληψης. Βασ. Όλγας 133 με Πέτρου Συνδίκα. Πήγαμε για καφεδάκι και ανυπομονώ να πάμε και για κρασί, ποτό ή φαγητό.

Φίνο, καλόγουστο και ζεστό με ωραία μουσική, ευγενική και γρήγορη εξυπηρέτηση με όμορφα χαμόγελα. Το κελάρι σου δημιουργεί μία ρομαντική διάθεση με τους πέτρινους τοίχους και τα όμορφα τραπεζοκαθίσματα και πάγκους. Ιδανικό για κρασί, ποτό ή φαγητό, συναντήσεις πολλών ατόμων. Θα σας αρέσει σίγουρα.

Οι πίνακες του Φερνάντο Μποτέρο που διακοσμούν τους τοίχους μου αρέσουν πολύ και σου φτιάχνουν την διάθεση.

Μεγάλος εξωτερικός και άνετος χώρος , για να φιλοξενήσει αρκετό κόσμο. Ιδανικός για τις πιο ζεστές μέρες και τις καλοκαιρινές βραδιές .

Ο τίτλος του μην σας ταξιδέψει στο Μαρόκο. Η έπαυλη χτίστηκε από τον αυστριακό υπήκοο Ιωάννη Μαρόκκο γύρω στο 1906. Το 1919 πωλήθηκε στην οικογένεια Μπρουλά. Το1951 πέρασε στα χέρια του Δημοσίου και το 1971 ανακηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο.

Ενδιάμεσα λειτούργησε ως καφέ – μπαρ και αργότερα στεγάστηκε εκεί η Τροχαία Θεσσαλονίκης.

Το Νοέμβρη του 2018, ξαναγεννιέται με την αρχική επωνυμία της αλλά με ολοκαίνουρια ταυτότητα και χαρακτήρα, για να αποτελέσει ένα σημείο συνάντησης της Ανάληψης αλλά και της πόλης!

Ευχόμαστε ολόψυχα καλές δουλειές και καλορίζικο στους νέους ιδιοκτήτες της Έπαυλης Μαρόκκου.

Εγώ θα σας δείξω εδώ στην στήλη των άρθρων μας , Τι είδα και μου άρεσε, όλα αυτά που μου άρεσαν και εύχομαι να συνεχίσουμε σύντομα την παρουσίαση του υπέροχου χώρου αυτού. Να δούμε και τον επάνω όροφο που θα είναι χώρος εκδηλώσεων και καφέ – bar- restaurant.

Τα πιάτα της υπέροχης κουζίνας και του έμπειρου προσωπικού είναι προσεγμένα, γευστικά, καλαίσθητα και προσαρμοσμένα στις γεύσεις της εποχής και όλων των ειδών και γεύσεων.

Δοκιμάστε τα μαζί με την μεγάλη ποικιλία κρασιών που υπάρχει!

 

 

Πηγές Ασβεστίου στα Τρόφιμα

Ο ανθρώπινος οργανισμός χρειάζεται απαραίτητα ασβέστιο. Τα ασβέστιο αποτελεί βασικό συστατικό των οστών μας, των δοντιών, συμβάλλει στην καλή καρδιακή και νευρομυική λειτουργία και πολλά άλλα. Είναι κατά συνέπεια απαραίτητο να καταναλώνουμε καθημερινά τροφές που είναι πλούσιες σε αυτό. Ας δούμε τις καλύτερες από αυτές :

Γάλα: Ένα ποτήρι γάλα μας προμηθεύει μέχρι και το 30 % των ημερήσιων αναγκών μας σε ασβέστιο. Προτιμάτε χαμηλών λιπαρών αλλά όχι εντελώς άπαχο, καθώς το 0 % δεν βοηθάει την καλή απορρόφηση του ασβεστίου, λόγω χαμηλής απορροφητικότητας της βιταμίνης D. H βιταμίνη D συμβάλλει στην καλύτερη απορρόφηση του ασβεστίου από τις τροφές..

Γιαούρτι: Το γιαούρτι αποτελεί ένα πρακτικό και υγιεινό τρόπο για να πάρετε την καθημερινή σας δόση σε ασβέστιο. Ένα κεσεδάκι γιαούρτι παρέχει μέχρι και 300 – 350 mg ασβεστίου, με μέση ημερήσια ανάγκη για υγιής ενήλικες τα 900 – 1000 mg.

Σαρδέλες:

Είναι μια από τις καλύτερες πηγές ασβεστίου και βοηθούν στο αδυνάτισμα. Τα 100 γραμμάρια σαρδέλες με τα κόκαλα έχουν 351mg ασβέστιο. Μια άλλη πηγή ασβεστίου είναι και ο σολομός.

Τυριά:

Η περιεκτικότητα ασβεστίου στα συνήθη κίτρινα τυριά (π.χ. γραβιέρα, κασέρι, παρμεζάνα, γκούντα, ένταμ) κυμαίνεται από 750-1200 mg ανά 100 γρ. Η φέτα περιέχει περίπου 280-450 mg ανά 100 γρ. Η μυζήθρα κυμαίνεται από 240-350 mg ανά 100 γρ.

Πηγές ασβεστίου στα τρόφιμα για άτομα που έχουν δυσανεξία στην λακτόζη ή είναι vegan

Tofu: Επίσης γνωστό στις τάξεις κυρίων των φυτοφάγων και είναι πηγμένο γάλα για τυρί από φασόλια σόγιας. Είναι ένα κοινό συστατικό σε πολλά πιάτα της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ασίας. Λίγο πιο ξινό από το κανονικό τυρί, στα 100 γραμμάρια παρέχει 350 mg ασβεστίου.

*Όλα τα τοφού δεν είναι φτιαγμένα με ασβέστιο . Ελέγξετε τη διατροφική ένδειξη για να βεβαιωθείτε ότι το προϊόν περιέχει ασβέστιο, ή επικοινωνήστε με τον κατασκευαστή.  

Σπανάκι: Όχι τόσο καλή πηγή ασβεστίου όσο τα γαλακτοκομικά, αλλά από της καλύτερες στο φυτικό βασίλειο. Ένα φλιτζάνι βρασμένο σπανάκι παρέχει 245 mg ασβεστίου. Όμως, τα οξαλικά και φυτικά οξέα που υπάρχουν στο σπανάκι εμποδίζουν την απορρόφηση του. Ωστόσο όταν το σπανάκι μαγειρευτεί, μειώνεται η επίδραση αυτών των ενώσεων και αυξάνεται η απορρόφηση του ασβεστίου.

Σουσάμι: Οι σπόροι του αποτελούν μια πλούσια πηγή ασβεστίου. Μια κουταλιά της σούπας σουσάμι παρέχει 88 mg ασβεστίου. Ωστόσο και εδώ η παρουσία οξαλικών μειώνει λίγο την απορρόφηση. Παρολαυτά αποτελεί μια πολύ καλή πηγή.

Αμύγδαλα

Η κατανάλωση αμυγδάλων πριν το γυμναστήριο μπορεί να βοηθήσει το σώμα σου να κάψει περισσότερο λίπος και υδατάνθρακες κατά τη διάρκεια της προπόνηση. Μικρός αλλά ισχυρός καρπός περιέχει επίσης πρωτεΐνη και φυτικές ίνες καθώς και μονοακόρεστα λίπη που βοηθούν στη μείωση της κακής χοληστερόλης. Τα 23 αμύγδαλα περιέχουν 164 θερμίδες, 70 mg ασβεστίου, καθώς και το 50% της συνιστώμενης ημερήσιας ποσότητας κατανάλωσης βιταμίνης Ε.

Ηλιόσποροι

Ρίξε τους πάνω από τις σαλάτες ή κατανανάλωσέ τους ως σνακ. Εκτός από πηγή ασβεστίου είναι επίσης μια καλή πηγή αντιοξειδωτικών, πλούσια σε βιταμίνη Ε και χαλκού, ένα θρεπτικό συστατικό που διατηρεί υγιή τα λευκά αιμοσφαίρια.

Φασολάκια (πράσινα)

Εκτός από ασβέστιο ένα φλιτζάνι πράσινα φασολάκια καλύπτει το 27% της ημερήισας πρόσληψης βιταμίνης C ενώ έχει 3,5 γραμμάρια ινών, ένα από τα καλύτερα θρεπτικά συστατικά για την απώλεια βάρους στον πλανήτη.

Baby καρότα

Σκέψου τα καρότα ως πορτοκαλί μαγικά ραβδάκια που έχουν χαμηλές θερμίδες, πολλές φυτικές ίνες που διατηρούν επίπεδη την κοιλιά, ασβέστιο που συμβάλλει σε γερά οστά και μειώνει την ανάπτυξη του καρκίνου του δέρματος.

Σύκα

Νωπά ή ξερά σύκα σε σαλάτες ή στο γιαούρτι με λίγο μέλι, κανέλα και αμύγδαλα έχουν μόλις 110 θερμίδες και φουλ ασβέστιο!

 Μπρόκολο

Αυτό το σταυρανθές λαχανικό είναι πλούσιο σε ασβέστιο και μια σειρά από άλλα καλά για σένα θρεπτικά συστατικά όπως βιταμίνες Α, C και Β6. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: Το μπρόκολο θεωρείται ένα από τις 30 καλύτερες τροφές για κολιά πλάκα,  περιέχει μια ένωση που επιβραδύνει τον καρκίνο.

Γλυκοπατάτες

Καλές Πηγές ασβεστίου στα τρόφιμα, καλίου και βιταμινών Α και C. Αντί για το ψήσιμο στο φούρνο, αξιοποίησε τη μαγειρική σου δημιουργικότητα και ανακάλυψε σούπερ συνταγές με αυτό το υλικό.

Πορτοκάλια

Ενώ είναι περισσότερο γνωστά για την πλούσια περιεκτικότητά τους σε βιταμίνη C ένα μεγάλο πορτοκάλι παρέχει, επίσης, 74 mg ασβεστίου. Απόλαυσέ το ως σνακ, ή με αμύγδαλα, στο ψητό κοτόπουλο ή με σαλάτα και σάλτσα τζίντζερ.

Κολοκύθα κίτρινη

Γεμάτη με ασβέστιο και κάλιο, πλούσια σε καροτενοειδή που καταπολεμούν τις καρδιακές παθήσεις, το άσθμα, την αρθρίτιδα ενώ συμβάλλουν σε καλή όραση.

Φασόλια ξερά

Τα φασόλια δεν σου δίνουν μόνον φυτικές ίνες ή πρωτεΐνη, ιδανική για το χτίσιμο ή την αποκατάσταση των μυών αλλά και κάλιο και σημαντική ποσότητα ασβεστίου. Χρειάζεσαι έναν ακόμη λόγο για να φας φασολάδα σήμερα; Είναι πλούσια σε κάτι που ονομάζεται ανθεκτικό άμυλο, μια θρεπτική ουσία που αυξάνει το μεταβολισμό και βοηθά στην προώθηση της οξείδωσης του λίπους ενώ εμποδίζει τη συσσώρευση του λίπους μαρκοπρόθεσμα.

Μαυρομάτικα φασόλια

Είναι γεμάτα με ασβέστιο, κάλιο και φυλλικό οξύ, μια θρεπτική ουσία που μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του κινδύνου καρδιακής νόσου, εγκεφαλικού επεισοδίου και οστεοπόρωσης.

Μαγειρεμένα πράσινα λαχανικά

Μπορεί πιθανόν να γνωρίζεις ήδη ότι η προσθήκη περισσότερων χορταρικών στο πιάτο σου να έχουν πολλά θρεπτικά συστατικά αλλά γνωρίζεις ότι βοηθούν στη διατήρηση των γερών οστών; Είναι αλήθεια! Για να λάβεις το μεγαλύτερο μέρος του ασβεστίου από τα λαχανικά, θα πρέπει να τα καταναλώνεις μαγειρεμένα και όχι ωμά.

Λαχανίδα
Μία από τις καλύτερες φυτικές πηγές ασβεστίου, είναι η λαχανίδα. Δύο φλιτζάνια ωμής λαχανίδας, περιέχουν 201 mg ασβεστίου, το οποίο είναι ακόμα πιο βιοδιαθέσιμο από το ασβέστιο στο γάλα.
Αλλά δεν έχουν όλα τα πράσινα λαχανικά τις ίδιες ιδιότητες. Το οξαλικό οξύ, που είναι άφθονο σε φυτά όπως το σπανάκι, τα σέσκουλα, και τα παντζάρια, επηρεάζει την απορρόφηση του ασβεστίου. Ακόμα κι αν το σπανάκι έχει πολύ ασβέστιο, είναι μόνο ως προς το 1/10 βιοδιαθέσιμο από ό,τι στο γάλα, λόγω του οξαλικού οξέος.
Αν κόψετε τη λαχανίδα όσο τα φύλλα της είναι τρυφερά, γίνεται υπέροχη σαλάτα, ενώ αν την αφήσετε να μεγαλώσει, είναι ιδανική για ντολμάδες, για τις χειμωνιάτικες κρεατόσουπες και για φρικασέ με αβγολέμονο.

Πηγή:clickatlife.gr

Οι πληροφορίες που περιέχονται για τις πηγές ασβεστίου στα τρόφιμα έχουν καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την γνωμάτευση του ιατρού σας ή την επίσκεψη σε άλλον ειδικό της υγείας. Αν αποφασίσετε να ακολουθήσετε κάποια διατροφή ρωτήστε τον προσωπικό ιατρό σας ή ειδικό διατροφολόγο.

Μοσχαρίσιο κρέας και πως το μαγειρεύουμε

 

Μοσχαροκεφαλή: Θέλει ώρες ψήσιμο και είναι πολύ νόστιμη. Τα μάγουλα, είναι ότι πρέπει για βραστό, γιουβέτσι ,ή κοκκινιστό.

Ελιά ή αλλιώς λαιμός ή σβέρκος: αρκετά μαλακό κομμάτι και έχει αρκετό λίπος οπότε κάνει για τα πάντα εκτός από σχάρα.

Καπάκι: Κομμάτι κρέατος πάνω από τις μπριζόλες, ότι πρέπει για κιμάς ή για βραστό και κοκκινιστό γιατί έχει συνδετικό ιστό.

Σπάλα: Ο ώμος τους ζώου. Λίγο λίπος και σχετικά σκληρό. Περιέχει το το νουα και το ποντίκι τα οποία τα κάνουμε μια χαρά βραστά ή ψητά στο φούρνο.

Σπαλομπριζόλες – Μπριζόλες: Πολύ νόστιμες για γρήγορο ψήσιμο (σχάρα, τηγάνι, κτλ.)

Στήθος, σιδηρόδρομος: Λιπαρό, νόστιμο κρέας. Πολλά κόκαλα αλλά φτηνό και ότι πρέπει για σιγομαγείρεμα σαν τα μάγουλα.

Κόντρα: Όχι τόσο μαλακό όσο το φιλέτο αλλά μπορεί και αυτό να μαγειρευτεί στο τηγάνι. Το αμέσως πιο καλό κομμάτι του μοσχαριού για γρήγορο ψήσιμο.

Λάπα είναι η κοιλιά: Ότι πρέπει για νόστιμο κιμά μιας και έχει αρκετό λίπος.

Μοσχαρίσιο κρέας και πως το μαγειρεύουμε

Στο πίσω μέρος του ζώου έχουμε το κιλότο ή αλλιώς στρογγυλό: κάνει για κιμά, ψητά, σουβλάκια.

Κότσι: Ότι πρέπει για σούπες.

Ποντίκι: Πλούσιο σε κολλαγόνο, είναι ένα κρέας ιδιαίτερα μαλακό, το οποίο κατά κύριο λόγο γίνεται βραστό.

Νουά: Πίσω μέρος του μηρού. Μαγειρεύεται ολόκληρο και κόβεται σε φέτες.

Φιλέτο: Το πιο μαλακό εκτός από την ουρά του. Ότι πρέπει για τηγάνι, σοτέ και γρήγορο ψήσιμο.

Πλούσιο σε σίδηρο και ιδιαίτερα μαλακό, αποτελεί το πιο εκλεκτό σημείο του ζώου. Απορροφάται εύκολα από τον ανθρώπινο οργανισμό.

Προσφέρεται κυρίως ψητό στη σχάρα και σπανιότερα για μαγειρευτά φαγητά.

Χτένι σπάλας: Το χτένι είναι πολύ μαλακό κρέας με περιεκτικότητα σε κολλαγόνο. Προσφέρεται για μαγειρευτά κατσαρόλας, φούρνο καθώς και για βραστό.

Στρογγυλό, κιλότο, τρανς: 

Πρόκειται για κομμάτια χωρίς λίπος, τα οποία κυρίως χρησιμοποιούνται για μαγειρευτά φαγητά όπως το κοκκινιστό και προέρχονται από το πίσω μέρος του μοσχαριού.

Πέρα από τις διατροφικές, το κρέας διαθέτει και οργανοληπτικές ιδιότητες. Σε αυτές περιλαμβάνονται το χρώμα του κρέατος, η γεύση, η τρυφερότητα, και η περιεκτικότητα σε χυμούς.

Πηγή: stivosmeat.gr

Κεφίρ, τι είναι και πως το φτιάχνουμε

Το «θαυματουργό» ποτό. Tο μυστικό της μακροζωίας των Kαυκάσιων. Ένα φυσικό γαλακτοκομικό προϊόν που γεννήθηκε στα βουνά του Kαυκάσου αιώνες πριν. Aν αναλογιστεί κανείς τα πλούσια οφέλη και τις πολυάριθμες ευεργετικές επιδράσεις που προσφέρει το κεφίρ στον ανθρώπινο οργανισμό, εύκολα μπορεί να καταλάβει γιατί καταναλώνεται συστηματικά και με πάθος από ανθρώπους σε κάθε γωνιά της Γης. Παρασκευάζεται, άλλωστε, από όλα τα είδη γάλακτος που κυκλοφορούν.

Tι είναι το κεφίρ:

Tο κεφίρ παράγεται από οποιονδήποτε τύπο γάλακτος (αγελαδινό, πρόβειο, κατσικίσιο κλπ.) με τη χρήση κόκκων κεφίρ. Μία αποικία φιλικών βακτηρίων που στην όψη μοιάζει με κουνουπίδι. Eίναι ένα φυσικό προβιοτικό προϊόν με υψηλή θρεπτική αξία που αφομοιώνεται εύκολα από τον οργανισμό. Eίναι πλούσιο σε ασβέστιο, μαγνήσιο και φώσφορο, λόγω του γάλακτος που περιέχει, καθώς και σε βιταμίνες.  Πυριδοξίνη, η βιοτίνη, το φυλλικό οξύ και η βιταμίνη B12, ενώ οι πρωτεΐνες του είναι υψηλής βιολογικής αξίας. Eκτός από το ρόφημα, όμως, υπάρχει και το συμπυκνωμένο κεφίρ, που μπορείτε να καταναλώσετε ως επιδόρπιο. Περιέχει βακτήρια με πολύ σημαντικότερη προβιοτική δράση από το γιαούρτι. Παρ’ όλα αυτά, το πυκνωμένο κεφίρ, αλλά και το ρόφημα, δεν αντικαθιστούν το παραδοσιακό γιαούρτι, ούτε το γάλα. Ωστόσο, όσοι το επιθυμούν, μπορούν να αντικαταστήσουν με αυτό τη μία από τις τρεις μερίδες γαλακτοκομικών προϊόντων της συνιστώμενης ημερήσιας ποσότητας. Tip! Aν και βασίζεται στο γάλα, το κεφίρ είναι κατάλληλο για όσους έχουν δυσανεξία στη λακτόζη, επειδή περιέχει ελάχιστη ποσότητα, ενώ ένα μέρος της λακτόζης του γάλακτος πέπτεται από τα βακτήρια και τις ζύμες του κεφίρ στο έντερο.

Eυεργετικές ιδιότητες

Tο κεφίρ, που συνιστά μια πλήρως ισορροπημένη τροφή, θεωρείται ότι συμβάλλει στην πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου, ενώ καθαρίζει τα έντερα και τα εξοπλίζει με ευεργετικά βακτηρίδια και ζύμες. Έχει διαπιστωθεί ότι η συστηματική χρήση του επιδρά σε ολόκληρο το σώμα, συμβάλλοντας σε ένα υγιές ανοσοποιητικό σύστημα. Παράλληλα, ενισχύει την πέψη και προωθεί την ομαλή λειτουργία των εντέρων, δημιουργώντας ένα υγιές πεπτικό σύστημα απαλλαγμένο από τη δυσκοιλιότητα. Συνιστάται ιδιαίτερα σε παιδιά, επειδή προάγει τη σωστή εντερική λειτουργία τους, σε εγκύους για την αντιμετώπιση προβλημάτων δυσκοιλιότητας, σε γυναίκες που θηλάζουν λόγω του ασβεστίου που περιέχει, καθώς και σε ηλικιωμένους, επειδή συμβάλλει στην αντιμετώπιση των έντονων διαρροιών ή δυσκοιλιοτήτων που συχνά παρουσιάζουν.

Tο συναντάμε κυρίως σε καταστήματα με βιολογικά προϊόντα. Ωστόσο, μπορεί να παρασκευαστεί και στο σπίτι. Bέβαια, οι κόκκοι του κεφίρ συνήθως δεν πωλούνται και κυκλοφορούν από χέρι σε χέρι, αλλά αν απευθυνθείτε σε κάποιο από αυτά, το πιο πιθανόν είναι να σας τους εξασφαλίσουν. Xρησιμοποιείται όμως και ως συστατικό σε συνταγές φαγητών, αλλά και ως ξινή κρέμα σε σάλτσες και σαλάτες. Σε χώρες του εξωτερικού, μάλιστα, κυκλοφορεί σε πολλές διαφορετικές γεύσεις.

Φτιάξτε κεφίρ στο σπίτι σας

Tο γάλα τοποθετείται σε ένα δοχείο με τους μικρούς κόκκους που περιέχουν τους απαραίτητους μύκητες, έτσι ώστε να γίνει η ζύμωση και να παραχθεί το κεφίρ. H ζύμωση γίνεται σε θερμοκρασία δωματίου και διαρκεί συνήθως 24 ώρες. Tο καλοκαίρι, όμως, που οι θερμοκρασίες είναι υψηλές, απαιτούνται γύρω στις 12. Στη συνέχεια, στραγγίζεται και πίνεται, συνήθως κρύο. H γεύση του μοιάζει με εκείνη του ξινόγαλου. Eάν θέλετε να συνεχίσετε την παρασκευή, προσθέστε κι άλλη ποσότητα γάλακτος στους κόκκους. Tο κεφίρ συντηρείται στο ψυγείο, αλλά αν δεν σκοπεύετε να παρασκευάσετε κι άλλο για μεγάλο χρονικό διάστημα, τοποθετήστε τους κόκκους στην κατάψυξη, αφού πρώτα τους έχετε πλύνει καλά. Όταν έρθει η ώρα να τους βγάλετε, αφήστε τους περίπου 2-3 ώρες σε θερμοκρασία δωματίου πριν τους χρησιμοποιήσετε. Yπάρχουν διάφορες ποικιλίες κεφίρ και έτσι, ανάλογα με τον τύπο βακτηριδίων που θα χρησιμοποιηθούν, το ρόφημα θα αποκτήσει διαφορετικές ευεργετικές ιδιότητες, αλλά και ελαφρά διαφορετικό χρώμα, οσμή και γεύση.

Πηγή …Copyright (C) http://back-to-nature.gr . Read more at http://back-to-nature.gr/2017/12/blog-post_662.html .

Πορτοκάλια και ποικιλίες

Η πορτοκαλιά δεν αντέχει σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, το πολύ μέχρι και 4 βαθμούς υπό το μηδέν. Για τον λόγο αυτό καλλιεργείται σε τροπικές, υποτροπικές και εύκρατες περιοχές με ήπιο χειμώνα.

Η πορτοκαλιά είναι το δημοφιλέστερο εσπεριδοειδές δέντρο στον κόσμο που όλοι λατρεύουμε για τους νόστιμους ζουμερούς καρπούς του, για τους δροσερούς χυμούς που στύβουμε, και βέβαια για το γλυκό του κουταλιού που φτιάχνουμε με την φλούδα του. Το πορτοκάλι εκτός από μοναδική γεύση, είναι πλούσια πηγή βιταμίνης C και αξίζει να το καλλιεργήσουμε σε κάθε κήπο και αυλή. Μπορούμε επίσης να φυτέψουμε πορτοκάλια σε γλάστρα για να διακοσμήσουμε το μπαλκόνι μας, απολαμβάνοντας τα πανέμορφα λευκά άνθη και την ξεχωριστή ομορφιά του.

Σαγκουίνι, Μέρλιν ή Βαλέντσια; Ποιες είναι οι ποικιλίες της πορτοκαλιάς και ποιες οι διαφορές τους;

Το πορτοκάλι είναι ένα από τα πιο γνωστά εσπεριδοειδή με σημαντική θρεπτική αξία. Είναι πλούσιο σε βιταμίνη C και περιέχει επίσης σάκχαρα, κάλιο, ασβέστιο, φώσφορο και βιταμίνη Α.

Πορτοκαλιές καλλιεργούνται σε όλο τον κόσμο, σε θερμές περιοχές και οι καρποί τους είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς, λόγω της αρωματικής τους γεύσης, αλλά και για τα σημαντικά τους οφέλη για την υγεία μας.

Υπάρχουν 160 περίπου ποικιλίες πορτοκαλιάς και οι πιο σημαντικές που καλλιεργούνται στην Ελλάδα είναι:

Βαλένσια

Ξενική ποικιλία που ωριμάζει από το Μάρτιο μέχρι τον Ιούνιο και έτσι επιτρέπει στους παραγωγούς να εφοδιάζουν την αγορά με πορτοκάλια και τους καλοκαιρινούς μήνες. Η ποικιλία αυτή είναι ιδιαίτερα ανθεκτική και προσαρμόζεται εύκολα σε πολλούς τύπους εδαφών, δίνοντας εύγευστα πορτοκάλια πολύ καλής ποιότητας.

 

Πορτοκάλια Χίου:

Δίνει μικρούς καρπούς και ωριμάζει από τα μέσα Νοεμβρίου. Ο καρπός της έχει πολλά σπόρια, λίγο χυμό και είναι εξαιρετικά ανθεκτικός στη μεταφορά.

 

Πορτοκάλια Άρτας:

Οι καρποί της ποικιλίας αυτής είναι σφαιρικοί, έχουν υπόξινη γεύση και είναι εξαιρετικά αρωματικοί. Η ωρίμανση τους γίνεται κατά τον Ιανουάριο.

Πορτοκάλια Μέρλιν:

Γνωστή ποικιλία με πολύ εύγευστους, αρωματικούς και χυμώδεις καρπούς, που καλλιεργείται σε πολλές περιοχές του κόσμου. Στη χώρα μας αντιπροσωπεύει περίπου το 60% της ελληνικής παραγωγής.

Σαγκουίνι:

Λέγεται και αιματόσαρκος ποικιλία εξαιτίας της κόκκινης σάρκας των καρπών της. Είναι ξενικής προέλευσης με πολύ εύγευστους και χυμώδεις καρπούς που δίνουν χυμούς πλούσιους σε βιταμίνες. Το Σαγκουίνι συλλέγεται το Δεκέμβριο.

Πηγή: [email protected]